Teamdag Quality Assurance in Leeuwarden

Maandag 25 juni 2012 

Voormalig Leeuwarder bijkantoor van de Utrecht

Jaarlijkse Teamdag
Binnen Stenden Hogeschool is het te doen gebruikelijk dat elke afdeling jaarlijks één teamdag buiten de hogeschool organiseert. Een dag ter eigen invulling door het team. Een dag waarin je in een meer informele setting activiteiten organiseert die bij voorkeur een teambindend karakter hebben. Na onze Teamdagen van 2009 en 2010 hebben we vorige jaar door omstandigheden onze teamdag helaas overgeslagen en pakken we vandaag de jaarlijkse draad weer op. Onze QA-Teamdag is vandaag in Leeuwarden.

Drijfveren
Vanmorgen beginnen we met een teambijeenkomst in één van de vergaderzalen van Post Plaza, het voormalige hoofdpostkantoor van Leeuwarden aan de Tweebaksmarkt. Samen met een collega-specialist van de Stenden-afdeling Human Resource Management en met een andere expert van '2engage organisatie advies' gaan we aan de slag met 'My Motivation Insights', over het herkennen, erkennen en benutten van elkaars drijfveer-profielen en kwaliteiten. We bespreken elkaars Drijfveer-profielen conform de systematiek van C.W. Graves, bespreken daarna ons Team-drijfveer-profiel, die de resultante is van onze individuele profielen en bespreken dan aan de hand van een teamprofiel van een collega-afdeling op welke wijze we aan de hand van hun en van ons profiel op grond van de Drijfveren-methodiek van Graves het beste kunnen inspelen op de wensen en op het gedrag van onze collega's, om samen tot een optimaal resultaat te komen. Een buitengewoon boeiend gesprek doet de ochtend bijkans ongemerkt voorbij vlieden. We sluiten deze ochtend af met een lunch in Brasserie Lourens van Post Plaza.

Rondje Leeuwarden Anders
Aan het begin van de middag ontmoeten we Carla Bison bij de Leeuwarder Blokhuispoort. Samen met twee andere gasten uit Hellevoetsluis gaan we met haar op stap door Leeuwarden in het kader van het door haar georganiseerde 'Rondje Leeuwarden Anders'. We gaan vanmiddag met Carla Bison op bezoek bij mensen in de Leeuwarder binnenstad, om hen te laten vertellen over het ambacht dat ze uitoefenen, over het gebouw waarin zij wonen of werken of over een prachtig aangelegde stadstuin. We beginnen bij de bijzondere antiekzaak 'Emmakade 2 Antiek'. Daarna bezoeken we 'Smoel' in de Nieuwe Oosterstraat, een kunstwerkplaats voor mensen met een verstandelijke beperking. Voordat we een korte theepauze hebben bij Croissanterie Vittoria, gaan we nog op bezoek in het voormalige bijkantoor van de levensverzekeringsmaatschappij 'Utrecht' aan de Tweebaksmarkt. Bovenop dit Jugendstil-bedrijfspand (1904) staat een beeld van vier pelikanen, gemaakt door kunstenaar Joseph Mendes da Costa. Na de pauze wandelen we langs de Grote of Jacobijnerkerk en de Joodse school naar het Sint Anthony Gasthuis, waar we een rondleiding krijgen aangeboden, die wordt verzorgd door Brug Bouma, de gepassioneerde tuinman van dit monumentale gasthuis. Deze aangename teamdag sluiten we gevieren af met een drankje in Grand-Café De Walrus.

Bewegen voor overleven in 2011

Zaterdag 1 oktober 2011

Het doel van de 'Stichting Bewegen voor Overleven' is het ondersteunen van maatschappelijke projecten en organisaties op het gebied van borstkankerzorg. Deze stichting vraagt aandacht voor de risico’s van borstkanker en voor het leven met èn na borstkanker. Dat doet de stichting door onder andere sportieve evenementen te organiseren, zoals wandelen en hardlopen over èn langs het Fries-Overijsselse Jabikspaad. Het Jabikspaad van Sint-Jacobiparochie naar Hasselt is voor fietsende en voor wandelende Nederlanders de eerste etappe van de Europese pelsgrimstocht naar het Spaanse Santiago de Compostela.

Vandaag is het weer zover: de jaarlijkse Pink Ribbon-wandeltocht, georganiseerd door de Stichting Bewegen voor Overleven. In de afgelopen jaren liepen de deelnemers van Sint-Jacobiparochie naar Leeuwarden. Vandaag is het de vijfde keer dat deze wandeltocht kan worden gelopen. Dit jaar is de richting omgekeerd: van de Grote of Jacobijnerkerk te Leeuwarden naar De Groate Kerk van Sint-Jacobiparochie, over een afstand van 25 kilometer. Ook anders dit jaar is de starttijd. Voorheen werd 's morgens gestart, om gedurende de ochtend en de middag te wandelen. Dit jaar wordt het startsignaal om 16.00 uur gegeven en lopen de deelnemers gedurende de middag en in het duister van de avond. Alle deelnemers betalen 15 euro en minimaal de helft van dat startgeld gaat naar borstkankerprojecten.

Met het startstempel op onze startkaart en met het Pink Ribbon-speldje op de wandelshirts starten Durkje en ik vanuit de Jacobijnerkerk in Leeuwarden. De tocht kent vandaag ongeveer 2.200 deelnemers, waarvan een groot deel in roze (Pink) kleding of met roze accenten deze ideële wandeltocht loopt. Een lang lint van roze gekleurde wandelaars beweegt zich op wandelsnelheid vanuit de binnenstad van Leeuwarden langs de Dokkumer Ee in noordelijke richting de stad uit, naar èn door het Leeuwarder Bos. Langs de route worden de deelnemende wandelaars en het publiek getrakteerd op diverse theater-acts en op muziek-uitvoeringen. Dit is een formule die het in Fryslân buitengewoon goed doet; denk bijvoorbeeld ook aan deze aanpak bij de Elfstedentocht en bij de vierjaarlijkse Slachtemarathon. Dergelijke evenementen zijn ware Friese volksfeesten van velen, met velen en voor velen.

Voorbij Leeuwarden passeren we achtereenvolgens Dekemastate in Jelsum en Martenastate in Cornjum. Daarna gaan we door Britsum. Voorbij Britsum steken we via de brug van de Griene Leane de Stienzerfeart over, om daar tussen de witte/roze ballonnen/strikken en de grote fotoportretten van vrouwen met roze stropdas en mannen met blauwe stropdas langs de Griene Leane te lopen. De eerste stempelpost is in de Langebuorren te Stiens. In het dorpscentrum van Stiens staan toiletwagens, speelt een muziekband, deelt dorpsslager Brolsma gratis soep uit en staan strobalen om zittend te rusten; en verder loop je hier tussen rijen publiek links en rechts door. Dit is voor veel wandelaars de eerste plaats om even te rusten; een oase ook om te genieten van de passerende medewandelaars en van alle overige gezelligheid om je heen. Ook wij genieten hier van onze pauze.

Vanuit Stiens gaan we over smalle weggetjes tussen de akkers door naar Onze Lieve Vrouwenparochie, ofwel Froubuurt. Ook hier bij de Vrouwbuurstermolen is volop gelegenheid om te rusten, te eten en drinken en om te genieten van muziek van een shantykoor. Via het voormalige spoortracé gaat het dan verder richting Oude Leije. Langs de vaart arriveren we in Oude Bildtzijl. Dan is het al donker geworden. Op de Ouwesylster Pyp heeft het muziekkorps even pauze en is het de beurt aan het shantykoor om ons muzikaal te verwelkomen. Ook hier is het een drukte van belang met alle deelnemers, artiesten, dorpsbewoners en alle overige belangstellenden die als publiek de wandelaars zien passeren.

Dan volgt een ongeveer tien kilometer lang traject over de hoog boven de akkers uitstekende Ouwedyk, de eeuwenoude binnendijkse zeedijk. Door het duister wandelt een kilometers lange streek wandelaars tussen een grote variëteit van gelegenheidsverlichting door. We passeren vuurpotten, kerstverlichting, kaarsen, waxinelichten, fakkels, windlichten, schijnwerpers, vuurkorven, en allerlei andere vormen van warmte en licht. Licht hebben we nodig in het duister, maar warmte is overbodig, want het is een warme dag geweest en ook vanavond blijft het zo warm dat je de hele avond nog in een t-shirt kunt rondwandelen. Kilometerslang passeren we de dijkhuisjes op en tegen de voormalige zeedijk. En bijna overal zitten of staan de bewoners langs de weg om de passerende wandelaars met vriendelijke aandacht aan te moedigen om vooral vol te houden.

Voorbij Nij Altoena en voorbij de Kadal gaan we bij de Oudebildtdijk naar beneden, steken we via de hoge houten brug de Ouwedyksterfaart over en dan begint het laatste stuk van de wandelroute. In het pikkedonker wandelen we over een tussen de velden door slingerend smal schelpenpaadje naar Sint-Jacobiparochie. Links en rechts staan veel vuurpotten en tussen de vuren door wordt ons pad verlicht met kaarsen, fakkels, led-lampjes in ballonnen en lampjes op petten van wandelaars. Achterelkaar vormen we zo een lang voortbewegend lichtlint over de Friese zeeklei. De stemming voor en achter je is nog steeds opperbest, want het is puur genieten en het einde is in zicht. In de verte zie je Chinese vuurlampionnen die bij de verlichte toren van De Groate Kerk in Sint-Jacobiparochie worden opgelaten om langzaam steeds hoger in de wolkenloze lucht te verdwijnen.

We lopen in de richting van de stilte-doordringende djembéklanken. Met tromslag worden we ontvangen. Als we het veld uit komen, lopen we tussen de vrolijke klanken door van De Keallepoaten, het uitbundig expressieve dweilorkest van de Christelijke Brassband De Nije Bazún uit Britsum. Door deze twee muzikale oppeppers arriveren de wandelaars in Sint-Jacobiparochie. Door een dubbele haag van familie, vrienden, kennissen en ander publiek met bloemen en aanmoedigingen arriveren we voldaan op het grote dorpsplein vóór De Groate Kerk.
In De Groate Kerk is ook het nieuwe pelgrimsinformatiecentrum van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob èn van de Stichting Jabikspaad Fryslân geopend voor belangstellende bezoekers. Met de afgestempelde deelnemerskaart lopen de meeste wandelaars nog De Groate Kerk binnen om met elkaar nog even na te praten over alle belevenissen, om een drankje te drinken en om de organisatoren te bedanken voor dit prachtige evenement. Wit, rood, lichtblauw en roze zijn de overheersende kleuren van deze grote menigte wandelaars en hun gevolg. Een in veel opzichten kleurrijke dag is voorbij.

Een dag met een serieuze ondertoon.
Een dag met aandacht voor de harde strijd tegen borstkanker.

Een dag met een lach en een traan.
Een dag van gedenken en herdenken.

Een dag van die kleine lichtjes in het je omringende duister van de nacht.
Een dag van dat sprankje hoop dat borstkanker wellicht niet je einde hoeft te zijn.

Leeuwarden en haar Jacobustraditie

Zaterdag 16 oktober 2010

Vanmiddag na het winkelen in de binnenstad van Leeuwarden wandelen Durkje en ik vanuit het stadswinkelcentrum noordwaarts langs de Grote of Jacobijnerkerk van Leeuwarden. Pelgrims en wandelaars die over het Jabikspaad de stad Leeuwarden doorkruisen, vinden hier bij de Jacobijnerkerk een informatiepaneel van de Stichting Jabikspaad Fryslân. Dit paneel maakt duidelijk dat Leeuwarden de Friese stad is met de meest duidelijk zichtbare Jacobustraditie.

De bewoners van het in het jaar 1245 gestichte Sint-Dominicusklooster werden "Jacopinen" genoemd. De Grote Kerk van Leeuwarden wordt tot op heden ook nog wel de Jacobijnerkerk genoemd.

In veel Europese steden wijst een zogenoemde Sint-Jacobsstraat de doortrekkende pelgrims de weg naar het zuiden, naar Santiago de Compostela in Spanje. Ook de Sint-Jacobsstraat van Leeuwarden leidt de pelgrims en andere wandelaars in zuidelijke richting, in de richting van wat pas na de Reformatie de zogenoemde "Wirdumerpoort" werd genoemd. Daarvóór had de Wirdumerpoort een andere naam. Sinds 1398 werd deze poort namelijk de Sint-Jacobspoort genoemd.

Leeuwarden kende vroeger verschillende armhuizen voor behoeftige Leeuwarders. Eén van die armhuizen was gebouwd in de Leeuwarder Sint-Jacobsstraat. Dit armhuis droeg tussen 1478 en 1581 de naam Sint-Jacobsgasthuis.

Hoe verder na de laatste gele Camino-pijl?

Zaterdag 18 oktober 2008

We hebben vandaag de provinciale Regiobijeenkomst van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob in de Refter van de Grote of Jacobijnerkerk in Leeuwarden. Op het programma staan een lezing, de pelgrimsparade, een stadswandeling met gids en Café Saint Jacques. Ruim 20 leden van de Regio Friesland wonen deze najaarsbijeenkomst bij, zijnde ongeveer 10% van het aantal Friese leden van dit landelijk genootschap.

De lezing wordt verzorgd door Tabitha Gerrets, cultureel antropologe. Tabitha schreef haar Master-thesis in Nijmegen met als titel: "De laatste gele pijl. Santiago de Compostela bereikt, en dan?". Rode draad van haar onderzoek is: "Welke (on)zichtbare impact heeft de Camino op het dagelijkse leven van (voormalige) pelgrims".

Tabitha wandelde vanaf 2006 tweemaal het 850 kilometer lange Spaanse traject vanaf Saint-Jean Pied de Port via Santiago de Compostela naar Finisterra. Daar ervoer ze welk een enorme indruk de pelgrimsweg (Camino) ook op hedendaagse pelgrims achter laat en hoe dit leidt tot innerlijke transformaties. De pelgrimage leidt veelal tot een "rite de passage" (overgangsrite), die zich kenmerkt met separatie van het vertrouwde, waarna in de liminaliteitsfase de oude identiteit plaatsmaakt voor een nieuwe, waarmee de pelgrim bij thuiskomst in de reïntegratiefase weer wordt opgenomen in de samenleving ..... als het allemaal goed gaat, tenminste.

De langdurige, fysieke inspanning in combinatie met een op de Camino ervaren gevoel van gemeenschapszin (communitas) zetten alle zintuigen op scherp en maken dat emoties sterker en intenser en bewuster worden ervaren. Dat is de bewustwording die leidt tot nieuw begrip van en nieuwe perspectieven op het leven. Alhoewel de terugkeer naar huis van de pelgrim een essentieel onderdeel is van de pelgrimage, blijft de impact van de Camino op het dagelijkse leven onderbelicht. Juist daarop richtte Tabitha Gerrets haar desk & field research.

Tabitha maakt in haar onderzoek onderscheid tussen mensen die met kleine of met grote levenswonden de camino op gaan. Ze wijst op de genezende werking op vooral sociaal en psychisch vlak. Een door de Camino vergroot zelfbewustzijn leidt doorgaans tot daadkrachtiger en meer weloverwogen beslissingen in het dagelijks leven na de pelgrimage.

Na thuiskomst moet de pelgrim op korte termijn eerst fysiek en mentaal "landen", maar de camino blijft een belangrijke plaats in het leven van de teruggekeerde houden. Dat positieve caminogevoel is vaak de reden om de camino nogmaals te bewandelen.

Een enkeling wil zelfs het grootste deel van de resterende levenstijd op deze inspirerende route slijten. Voor pelgrims met grote levenswonden is het veelal een "continuing search for healing". Anderen die in positieve zin zijn "geraakt" door de camino willen zelf een steentje bijdragen aan een goede pelgrimstocht voor anderen. Zij worden bijvoorbeeld voor langere tijd of voor korte duur hospitalero: pelgrimsverzorger in bijvoorbeeld een Spaanse refugio (pelgrimsherberg). Bij de laatste, derde categorie speelt veelal het vluchtmotief een rol: vluchten voor thuis vanwege de daar te vervullen verplichtingen en sociale rollen. Dit zijn veelal mannen, voor wie het eenvoudige leven van de camino hen een optimale individuele vrijheid biedt. Dit zwerversbestaan gaat vaak toch nog wel gepaard met een gekoesterde wens om ooit ergens (weer) thuis te komen.

Tabitha Gerrets concludeert dat de camino een heel belangrijke rol kan vervullen bij het (weer) "thuiskomen" op een vaste verblijfplaats, in een vaste baan, bij een partner of in een gezin. Maar dat is het niet alleen. Tabitha Gerrets: "Thuiskomen in de volledige zin van het woord gebeurt vooral op gevoelsniveau".

Route 1 & 12 van "Leeuwarden. Natuurlijk!"

Vrijdag 20 juni 2008

Afgelopen zondag kreeg ik in het kader van Vaderdag de recent gepubliceerde wandelgids "Leeuwarden. Natuurlijk", geschreven door Anneke Oosterman, de moeder van een collega van Durkje. Daarin staan 12 wandelingen van elk 8, 9 of 10 kilometer in en rond Leeuwarden.

Omdat het vandaag de eerste van de twee Open Dagen van Vliegbasis Leeuwarden is, besluiten Durkje en ik twee van de twaalf routes te wandelen die nabij het vliegveld liggen; zo kunnen we tijdens het wandelen ook de vliegshow voor een deel zien. We kiezen de combinatie van route 1 (Leeuwarder Bos en Dekemastate) en route 12 (Park en stadsroute) over een afstand van 8 + 8 = 16 kilometer.

Eerst op de fiets van Stiens naar Jelsum. Vanaf Dekemastate wandelen we over de Haskedyk en de Vierhuisterweg naar Snakkebuorren aan de Dokkumer Ee. Dan door de Heemtuin van Bilgaard en daarna aan weerszijden van de Dokkumer Ee in zuidelijke richting, waar we op een gegeven moment vanaf het Peterseliewaltje over de Dokkumer Ee zicht op Stenden hogeschool hebben. Daarna dwars door de oude binnenstad, langs de Grote Kerk, over de Nieuwstad naar het NS-station, waar we op het terras van Van Buren (Oranjehotel) even pauzeren.

Na deze break gaan we over de Prins Hendrikbrug, steeds langs het water, over de Willemskade, over de Noorderplantage, door de Prinsentuin, om aan de overzijde van de Noorderbrug door het Rengerspark en langs de Kinderboerderij weer in Bilgaard te komen.

En dan tenslotte ten noorden van Leeuwarden door het Leeuwarder Bos, langs Camping Taniaburg over het Jelsumerbinnenpad weer naar ons eindpunt bij Dekemastate in Jelsum.

Ondertussen zien we een grote variëteit aan vliegtuigen en helicopters in de lucht, die met hun capriolen de vliegshow op deze zonnige dag voor de duizenden bezoekers tot een succes maken. Op het moment dat we Stiens weer binnenfietsen, scheert een gevechtsvliegtuig met oorverdovend geluid in een scherpe bocht en met verrassend hoge snelheid over ons heen.