Willem-Alexander - Portret van onze nieuwe koning

Paasmaandag 20 mei 2013 

Cover van het boek Willem-Alexander - Portret van onze nieuwe koning

Kadoboeken van de C1000
Alleen op 26 & 27 april 2013 kregen de klanten van C1000 Kooistra in Stiens na het afrekenen van hun boodschappen van supermarkteigenaar Kooistra een mooi fotoboek uitgereikt. Het is het boek 'Willem-Alexander - Portret van onze nieuwe koning'. Dit boek is voor de C1000 gemaakt door de royaltydeskundige Marc van der Linden, ter gelegenheid en ter ere van de toen nog aanstaande troonswisseling op 30 april 2013.
Dit boek is het tweede deel van een serie van twee nieuwe boeken. Het eerste deel, getiteld 'Beatrix - Portret van onze koningin', werd eerder al bij C1000 Kooistra in Stiens uitgereikt bij een besteding aan boodschappen vanaf € 50,- 

Ter ere van de troonswisseling 30-04-2013
Aan de hand van veel unieke foto's van onze toen nog aanstaande koning geeft Marc van der Linden in dit boek zijn visie op de bijzondere Oranje: Zijne Majesteit Koning Willem-Alexander. Dat biedt een veelzijdig beeld van mooie en verdrietige en onvergetelijke momenten.
Bij zijn aantreden is Willem-Alexander 46 jaar oud. Tot aan zijn troonsbestijging was hij de 'Prins van Oranje', in de volksmond ook wel de 'kroonprins' genoemd..
In zes hoofdstukken beschrijft Marc van der Linden in dit boek het leven van Willem-Alexander. Het boek begint met een citaat uit 2013 van toen nog Prins Willem-Alexander:

"Het is een grote eer

om mijn moeder op te mogen volgen

en een grote eer voor ons

om het land te mogen dienen".

Inleiding - Willem-Alexander
In dit inleidende hoofdstuk geeft Marc van der Linden zijn visie op de rol die de nieuwe koning gaat spelen in ons land.

• Willem-Alexander stelt grenzen, laat iets zien van zichzelf, en geeft duidelijk aan wat hij wel en niet wil delen met de rest van Nederland;
• Het koningschap is een zware taak, die vol te houden is dankzij een gelukkig privéleven;
• Ook het koningschap blijft mensenwerk, al heeft de functie soms onmenselijke kanten.

Hoofdstuk 1 - Jeugd
Willem-Alexander Claus George Ferdinand is geboren op 27 april 1967.
Hij groeit aanvankelijk op in kasteel Drakesteyn in Lage Vuursche. Later verhuist het gezin van moeder Beatrix & vader Claus naar Paleis Huis ten Bosch in Den Haag.
Prins Willem-Alexander studeert eerst in Wales, vervult dan zijn militaire dienstplicht bij de Koninklijke Marine en gaat dan Geschiedenis studeren aan de Universiteit Leiden.

Hoofdstuk 2- Liefde
Willem-Alexander mag zijn hart volgen bij de keuze van een partner, maar daar wordt goed op gelet, want op een dag zal zijn echtgenote ook als koningin naast hem als koning staan.
Op 02-02-2002 trouwt Willem-Alexander met de Argentijnse Máxima, zijn belangrijke adviseur, die hem ook steunt in de voorbereiding voor de rol van het aanstaande koningschap. Als Nederlanders leren we prinses Máxima kennen als een intelligente, moderne vrouw, moedig, en trouw aan allen die haar dierbaar zijn.

Hoofdstuk 3 - Vader
Al sinds eeuwen is één van de belangrijkste taken van een (toekomstige) koning: het zorgen voor nageslacht. Als Willem-Alexander en Máxima kinderen krijgen, is daarmee in principe de toekomst van de monarchie verzekerd. Hun liefde voor elkaar wordt bekroond met de geboorte van drie dochters: Amalia, Alexia en Ariane.
Kroonprins Willem-Alexander lanceert samen met de Rijksvoorlichtingsdienst in 2005 de zogenoemde 'Mediacode', waarin hij de media belooft op sommige momenten meer toegang te geven tot zijn privacy, als de media zijn gezin in ruil daarvoor op andere momenten met rust laten.

Hoofdstuk 4 - Kroonprins
Na een 'gewone' jeugd begint Willem-Alexander pas na zijn studie met de echte voorbereiding op het koningschap. Hij vertegenwoordigt ons staatshoofd Koningin Beatrix in binnen- en buitenland, is lid van de Raad van State (bestuurlijke ervaring) en van het Internationaal Olympisch Comité (IOC; internationaal netwerken); hij loopt stage bij de Luchtmacht (band met de krijgsmacht), hij oriënteert zich op de rechterlijke macht en op het binnenlands bestuur, en fungeert als boegbeeld van het Nederlandse bedrijfsleven. Met zijn inzet en expertise op het gebied van Watermanagement maakt hij internationaal naam.
Dat het koninklijk leven niet altijd over rozen gaat, merkt Willem-Alexander als zij besluit om een vakantievilla in Mozambique te kopen fel wordt bekritiseerd. De uiteindelijke aankoop van een vakantievilla in het Zuid-Griekse Kranidi oogst meer succes. 

Hoofdstuk 5 - Allure
Máxima wordt geboren in 1971 in Buenos Aires in Argentinië. Ze studeert Economie in Argentinië en gaat daarna werken bij verschillende banken in de Verenigde Staten. In het jaar 2000 vraag ze bij haar werkgever de Deutsche Bank overplaatsing naar Brussel, om in de Belgische Ardennen in het diepste geheim op Nederlandse les te gaan en om dichter bij Willem-Alexander te komen wonen.
Máxima zet zich in voor de allerarmsten op aarde en ze stimuleert het muziek maken onder kinderen. Haar flair en allure (in bijvoorbeeld gedrag en kleding) maken dat Nederland gaat houden van deze aanstaande koningin. Op 30 april 2013 was het dan eindelijk zover: Willem-Alexander wordt Koning der Nederlanden en vanaf dat moment spreken we ook van Hare Majesteit Koningin Máxima.

Hoofdstuk 6 - Toekomst
Al in het jaar 2007 vertelt Willem-Alexander dat het koningschap allereerst continuïteit en stabiliteit is en dat hij zijn naderend koningschap beschouwt als samenbindend, vertegenwoordigend en aanmoedigend.
In 2013 neemt Willem-Alexander afscheid van twee van zijn liefdes: de krijgsmacht en het IOC. Als koning wil hij wel zijn trots voor en zijn verbondenheid met de Nederlandse krijgsmacht blijven uitdragen.
Na de troonswisseling zullen Willem-Alexander en Máxima tussen eind mei 2013 en eind juni 2013 elke week twee dagen het land in gaan om per dag twee provincies te bezoeken. In november 2013 gaan ze naar het Caraïbische deel van het koninkrijk, naar Curacao, Aruba, Sint Maarten en naar de BES-eilanden Bonaire, Sint Eustatius en Saba.
Het koninklijk paar zal te zijner tijd gaan wonen in Paleis Huis ten Bosch in Den Haag.

We hebben een koning, leve de koning!

International Day 2012 @ Stenden

Woensdag 21 november 2012


Genieten van tradionele Afrikaanse muziek


Veel te zien
Zomaar even snel door de brede Kennisboulevard lopen bij Stenden Hogeschool in Leeuwarden gaat vanmiddag niet lukken. Het is hier een drukte van belang en het bruist er van activiteiten. Het is vandaag International Day bij Stenden Hogeschool. Internationale studenten zijn met Nederlandse studenten druk aan het werk geweest om zich vanmiddag prachtig te presenteren. Er is veel te zien en veel te doen. Zo verzorgt bijvoorbeeld dr. Meltem Caber vanmiddag een gastworkshop over Toerisme Trends in Turkije.

40 internationale karakteristieken
Studenten van ongeveer 40 nationaliteiten presenteren zich in evenzoveel stands in de lange en brede gangen van onze hogeschool. De presentatiestand zijn schitterend aangekleed met onder andere nationale vlaggen, de voor het land karakteristieke gebruiksvoorwerpen, foto- en filmmateriaal en natuurlijk niet te vergeten: de proeverijen van nationale gerechten; heerlijk eten en drinken, veelal bereid door de studenten uit het betreffende land van herkomst.
Ook qua kleding zijn de nationaliteiten duidelijk herkenbaar. Specifieke klederdrachten en nationale symbolen - zoals bijvoorbeeld een Vikinghoorn of gezichtsbeschilderingen - kleden de studenten af in nationale stijl.

Muziek gaat door de landen
Vanuit veel informatiestand klinkt nationale muziek en hier en daar brengen studenten de muziek - soms ook met specifieke muziekinstrumenten - ten gehore. Maar ze blijven niet alleen bij hun marktkraam staan; ze trekken er ook op uit. Ik hoor en zie twee Afrikaanse studenten met hun muziekinstrumenten zingend op me af komen. Ze lopen langzaam tussen de bezoekers door en krijgen daarbij de aandacht en ruimte die ze verdienen. Vrolijk zingend gaan ze langzaam tussen de kramen en de mensen door, door de lange gang, daarbij landen passerend zoals bijvoorbeeld: China, Equador, Polen, Verenigde Staten, en Nederland, waarbij aangetekend dat er uiteraard ook een Friese informatiestand is, om ook de Friese cultuur aan onze (inter)nationale studenten te tonen. En de muzikanten lopen verder, langs Aruba, Spanje, Korea, Nieuw-Zeeland, Portugal, Afghanistan, Denemarken en Zimbabwe. Zij - en nog veel andere landen - zijn hier vanmiddag allemaal vertegenwoordigd.

Vieren van een veelzijdige onderwijsgemeenschap
Studenten en medewerkers van de hogeschool - en hier en daar ook enkele welkome gasten van buiten - genieten hier volop met elkaar van de gezelligheid van de internationale populatie van studenten en medewerkers van onze hogeschool. Er wordt goed gekeken, lekker gegeten en gedronken, veel met elkaar gesproken en gelachen. Hier en daar wordt tussen de bedrijven door even op de muziek gedanst en iedereen geniet duidelijk van deze internationale, interculturele ontmoetingen.
Samen vieren we binnen onze hogeschool vandaag de diversiteit en de ontmoeting van mensen, van dichtbij en veraf, allen met elkaar in internationaal hoger onderwijs verbonden door Stenden Hogeschool.

Koeboek

Zaterdag 24 maart 2012 

Omslag van het Koeboek - het koeienprentenboek

Koeien in prent en tekst
In het jaar 2000 verscheen het 'Koeboek', een uitgave van Agnita's Animal Art & Gopher Publishers. Het koeienprentenboek is geschreven door Agnita Ratelband-Prins en Hans Offringa. De koeienprenten zijn met pastelpotlood en pastelkrijt getekend door Agnita. De vormgeving is verzorgd door Menno Bos. Het concept van dit boek is heel eenvoudig, namelijk: links een prachtige kleurenprent van een koe en rechts een korte tekst over die specifieke koe.Onderaan elke tekstpagina staat het heraldisch wapen van de koe: een rood-wit-blauw wapenschild met een koeienhoorn in top, aan beide zijden een koe en in het onderliggende vaandel de tekst: 'In Lac Veritas'.

Koe nationaal
Het boek begint met de eerste koe die op aarde verscheen - met een zuigfles in het stro - in ... inderdaad ... Fryslân. De koe verspreidde zich over heel Nederland, hetgeen met koeien in klederdracht wordt afgebeeld: klederdrachten van Groningen, Volendam, Spakenburg, Scheveningen en Zeeland. De koe wordt overal voor ingezet: voor de melk, als vleeskoe en voor de bemesting van Hollandse tulpen. Ook op de Amsterdamse Walletjes verschijnen koeien en ze ontdekken dat ze ook muziek kunnen maken op hun eigen hoorns.

Cow international
Koeien verschijnen zelfs in het buitenland, zoals op het Venetiaanse Carnaval, als Egyptische Koe-tank Ahmon, als Russische Moskoeviet, met hun heilige status in India, doedelzak-spelend als Schotse Hooglander en als Vrijheidsbeeld in de Verenigde Staten.

Cultuur Koe
Ook in de kunst is de koe prominent aanwezig; denk maar aan de beroemde geschilderde koeien van Paulus Potter, het zelfportret van de koe van Vincent van Gogh en de koeienvlaai volgens Piet Mondriaan.
En wat denk je van de Amerikaanse filmkoeien in Hollywood, zoals de koe met de opwaaiende jurk van Marilyn Monroe en de stier in de western-stijl van John Wayne.

Us Mem de Friesche Koe
Toen de Friese koe wereldwijd bekend was geworden, keerde de Friese koe weer terug naar Fryslân, waar ze als 'koningin onder de dieren' in brons fraai werd vereeuwigd als "Us Mem", en waar ze in Leeuwarden door de koningin van Nederland werd onthuld. De 'Friesche Koe' is nu dus weer terug op haar geboortegrond; 'en deze keer voorgoed', zo besluit dit Koeboek.

Friese terpen als innovatie

Woensdag 16 november 2011

Terpen en dijken
Moeten terpen weer een functie krijgen in het Nederlandse landschap? En is het wel zo verstandig dat we de veiligheid van Nederland qua zeewaterkering grotendeels afhankelijk houden van die dunne lijnen in het landschap, van onze zeedijken? Vanavond organiseren we als VU-connected over dergelijke vraagstukken een Debatcafé in Tresoar te Leeuwarden.

Debaters
Twee debaters zijn hiertoe uitgenodigd. De eerste debater is Gilles de Langen, bijzonder hoogleraar aan de Faculteit der Letteren van de Rijksuniversiteit te Groningen, tevens werkzaam als provinciaal archeoloog voor de provincie Fryslân. De tweede debater is Harry Boon, dagelijks bestuurslid van het Wetterskip Fryslân. Onder leiding van onze vaste gespreksleider Siem Jansen debatteren zij vanavond in Debatcafé Fryslân over een mogelijk nieuwe rol van Friese terpen.

Debatcafé Fryslân
Het Debatcafé Fryslân is een samenwerkingverband tussen VU-connected, het Friesch Dagblad en Tresoar. Regelmatig wordt door ons een discussie georganiseerd over actuele regionale thema’s, tussen enerzijds wetenschappers en anderzijds experts uit de Friese praktijk. Het gesprek staat altijd onder leiding van Siem Jansen, directeur van de Noordelijke Ontwikkelingsmaatschappij.

Friese terpen als innovatie
Bieden onze Friese terpen nog kansen voor innovatie? Kunnen terpen in een nieuwe uitvoering van de 21e eeuw in alle delta’s van de wereld bijdragen aan de vergroting van veiligheid en aan verbetering van het landschap, economie en cultuur? Gilles de Langen ziet voor nieuwe terpen geen grote rol meer weggelegd in Nederland. “Friese terpen kunnen enkel tot inspiratie dienen in gebieden waar de zee nog steeds breed kan binnentreden”, zo stelt hij.

Gilles de Langen
- Op een terp zat men vroeger alleen bij hoge vloed;
- De vroege ontginningen van de veengebieden in het achterland hebben het landschap ontwricht, want er moesten binnendijken komen vanwege de bodemdaling;
- Door het aanleggen van buitendijken kon het nog binnengestroomde zeewater niet meer weg, zie bijvoorbeeld de Watersnoodramp van 1953 in Zeeland;
- Door buitendijks aanslibben liggen de buitendijkse kwelders hoger dan het binnendijkse kwelderland;
- We weten dat Fryslân vroeger vóór de bedijking ook al betrekkelijk dichtbevolkt en welvarend was;
- We weten eigenlijk nog maar weinig over de geschiedenis van de vroege bedijking; zo weten we bijvoorbeeld niet wie daar vroeger leiding aan gaf, maar we weten wel dat er in die tijden al sprake was van leiderschap;
- Ik ben geen voorstander van het doorbreken van dijken, want door alle ingrepen in het landschap kan er tegenwoordig geen sprake meer zijn van een goed evenwicht tussen natuurlijk in- en uitstromen van zeewater;
- Het eerste type dijken in Fryslân bij bijvoorbeeld Dongjum en Peins van zo’n 22 eeuwen geleden werd al aangelegd met het oogmerk om via kunstmatige aanslibben hoger liggende stukken land te verkrijgen;
- We staan aan het begin van het moderne terpenonderzoek;
- Ik spreek alleen maar over terpen als ze liggen in een gebied waar de zee snel komt en ook snel weer gaat; die nieuwe terpen van tegenwoordig, dat zijn geen terpen;
- Terpen moeten we behouden zoals ze zijn, en ze beschouwen als industrieel monument; alleen als ze bijvoorbeeld aangetast raken door uitdroging, zouden we ze moeten inkapselen met grondsuppletie, om ze te conserveren.

Harry Boon
- Dijkaanleg heeft ons ook heel veel rijkdom gebracht;
- Terpen hebben hun primaire taak van zeewaterkering verloren;
- Terpen zijn niet geschikt als eerstelijns veiligheid als waterkering;
- Ik zie het niet zitten om de zee binnen de zeewaterkering weer vrij spel te geven;
- Als de zee binnendijks weer vrij spel krijgt, vraagt dat om een ingewikkelde functieverandering van binnendijkse gronden;
- Vooralsnog zie ik qua zeewaterkering alleen nog maar technische oplossingen, teneinde de problemen van verzilting (je zou kunnen kiezen voor bijvoorbeeld andere teelten) en van zeewaterspiegelstijging tegen te gaan;
- Voor bedijking en voor waterhuishouding had je ook vroeger al centraal gezag nodig;
- Tot aan 1953 ‘dempten we in Nederland de sloot pas als het kalf al verdronken was’; pas vanaf de Zeeuwse watersnoodramp proberen we grote watersnoodrampen te voorkomen;
- Voor nieuwe bredere zeedijken inclusief dijkbewoning heb je veel grond nodig en behalve dat het veel te duur is, keren ook de huidige landfuncties en de natuurwetgeving dergelijke initiatieven;
- Die nieuwe terpen geven een vreemd ruimtebeslag; ik zie meer in het verhoogd aanleggen van hele nieuwbouwwijken;
- Nieuwe terpen zouden wel heel goed werk kunnen doen in grote rivierdelta’s in het buitenland; denk maar aan de rivierdelta’s van de Ganges in India en van de Mississippi in de Verenigde Staten;
- We bereiden momenteel twee nieuwe uitwateringszeegemalen voor, te weten een kleine bij Vijfhuizen in 2013 en een hele grote bij Lauwersoog in 2015.

Nijkleaster

Zaterdag 9 juli 2011

In april van dit jaar kreeg ik van dominee Hinne Wagenaar de brochure 'Nijkleaster'. Wagenaar en zijn echtgenote Sietske Visser zijn de initiatiefnemers van het project Nijkleaster, dat beoogt een kerkelijk centrum gestalte te geven in de Friese burgerlijke gemeente Littenseradiel, in de kerkelijke gemeente Westerwert, in de omgeving van de dorpen Bears, Jellum, Jorwerd en Weidum. Na hun studie in de Verenigde Staten, hun activiteiten in de geloofsgemeenschap van Holden Village, hun eerst werkervaring in Arnhem, hun uitzending naar de Presbyteriaanse Kerk in Kameroen en hun kennismaking met de gemeenschap van Iona, onstond het plan om in Fryslân een bijzonder kerkelijk centrum te realiseren. Daartoe werd de 'Stifting Nijkleaster' opgericht in het jaar 2009.

Deze brochure biedt teksten en beelden, die proberen te verbeelden waar het deze stichting om gaat bij de planvorming omtrent dit nieuwe, eigentijdse, in oprichting zijnde klooster. De brochure bevat impressies, bezinningsteksten, achtergronden en praktische informatie om als een soort collage en tweetalig - in het Fries en in het Nederlands - duidelijk te maken wat die droom van het Nijkleaster inhoudt.

Doel van dit Nijkleaster is dat mensen zich hier kunnen terugtrekken om te bezinnen en om weer op adem te komen. Het wordt een plaats waar bezoekers elkaar kunnen ontmoeten in liturgie, in gesprek, in studie en werk, in plezier en recreatie. Het wordt een klooster in nieuwe stijl, wel gebonden aan de plaatselijke kerkelijke gemeente, maar open voor iedereen en het kent geen vaste bewoners. Het moet als het ware een dijk vormen tegen het lawaai en de drukte van vandaag de dag. Hier gaat het om onthaasting en mindfullness, om aandacht voor God, voor mens en natuur en om tijd voor jezelf.

In Nijkleaster wil men bewust omgaan met de Friese taal, cultuur en geschiedenis, met kerkelijk en anderszins spiritueel aandacht voor liturgie, taal, cultuur, geschiedenis, muziek, poëzie en politieke strijd.

Westerwert is de naam van een middeleeuws vrouwenklooster dat in de periode tussen 1326-1505 in dit gebied bestond. Nijkleaster zal ook de plaats worden om het kloosterleven te ervaren. Hier kun je stilte zoeken, bezinnen, leren en studeren en meedoen aan de gang door de dag en de week, in maaltijden, gebeden, werk en studie, in inhoudelijke programma's en in ontspanning.

De dagelijkse wandeling maakt deel uit van het dagprogramma. Nijkleaster komt te liggen aan het Jabikspaad, het Fries-Overijsselse pelgrimspad van Sint-Jacobiparochie naar Hasselt. Nijkleaster wordt een pleisterplaats voor pelgrims die over het Jabikspaad dit nieuwe klooster passeren.

Van een deel van de verzameling kloostermoppen van wijlen Loadewyk Damsma wil men hier ook een monument maken, dat de naam "Alde Friezen" krijgt, genoemd naar de Friese naam voor 'kloostermoppen', de stenen waarvan in onze regio in de Middeleeuwen kerken en kloosters werden gebouwd. Dit kloostermoppenmonument gaat de verbinding verbeelden met de kerken en kloosters van onze Friese voorouders en met de Friezen die ons zijn voorgegaan door de eeuwen heen. Het zal dan het tweede kloostermoppenmonument van de stenencollectie van Damsma worden, in navolging van de 'Jinsumer Moeting', het pelgrimsmonument in het Friese Jirnsum, langs de route van het Jabikspaad.

Sint Valentijn in het Stiltecentrum

Dinsdag 1 februari 2011

Elk jaar op 14 februari is het Valentijnsdag. Het is de dag waarop je bijvoorbeeld een groet met bloemen of met een kaartje kunt sturen aan iemand aan wie je je dankbaarheid wilt tonen, of aan iemand op wie je bijzonder gesteld bent, of aan de persoon op wie je verliefd bent. In Nederland en in een aantal andere Europese landen wordt pas sinds de tweede helft van de vorige eeuw aandacht geschonken aan Valentijnsdag. Groot-Brittannië en de Verenigde Staten kennen Valentijnsdag als een traditie van reeds enkele eeuwen.

De 14e februari verwijst naar de dag waarop in de 3e eeuw twee heiligen met beiden dezelfde naam "Valentinus" vanwege hun geloof zijn gedood. Op hun sterfdag werden ze elk jaar vereerd. De ene Valentinus was priester in Rome. De andere Valentinus was bisschop van Terni. Het zou best kunnen zijn dat het om dezelfde heilige gaat. Opmerkelijk is dat op grond van wat bekend is over hun levensloop er geen aanknopingspunt is te vinden met de hedendaagse gebruiken rondom Valentijnsdag. Tot aan de hervorming van de heiligenkalender van de Rooms-Katholieke Kerk in 1969 kon Sint Valentijn jaarlijks op de 14e februari worden vereerd. De Rooms-Katholieke Kerk heeft Sint Valentijn indertijd echter als heilige van haar heiligenkalender geschrapt.

Zo rond de jaren vijftig van de twintigste eeuw is de oude legende van "broeder Valentijn" nieuw leven ingeblazen. Beweerd wordt dat Valentijn in de Middeleeuwen monnik is geweest in een Italiaans klooster. Hij schijnt aan verliefde stelletjes die bij hem op bezoek kwamen geluksbloemen te hebben gegeven, die hij zelf kweekte in tuin van het klooster waar hij verbleef. Hoe het ook zij, feit is in elk geval dat de commercie er wel bij vaart. In Nederland zie je in de afgelopen jaren steeds meer aandacht groeien voor Valentijnsdag. Kranten, posters, advertenties, folders en etalages van winkels maken met allerlei koopwaar duidelijk dat dit voor jou de kans bij uitstek is om iemand in het zonnetje te zetten. Op zich een goede zaak, tenminste als dat de ontvanger en wellicht ook de gever met vreugde vervult.

In het Stiltecentrum van het Ontmoetingcentrum van Stenden hogeschool te Leeuwarden wordt in de aanloop naar de 14e februari ook aandacht besteed aan Valentijnsdag. Rode rozen en rode en witte kleden met rode en witte harten decoreren het altaar in het Stiltecentrum.

Het witte kleed past bij een oude weerspreuk:

Is het bos met Sint Valentijn in het wit gehuld,
dan zijn weiden en akkers van vreugde vervuld.

De Stripe in Stiens

Woensdag 19 januari 2011

De Stripe is een woonstraat in de wijk Aldlân van Stiens. Deze straat is aan de zuidzijde toegankelijk via de brede doorgaande weg van de Brêgeleane. Als je De Stripe in noordelijke richting volgt, kom je uit op de T-kruising met de Mienskar. De Stripe is een betrekkelijk korte straat, die - zoals meer woonstraten in de Stienser wijk Aldlân - is ingericht in twee delen. Het smalle 1/3-wegdeel aan de westzijde is met name bedoeld voor het langzame verkeer en wordt doorgaans ook gebruikt als parkeerstrook. Het brede 2/3-wegdeel aan de oostzijde wordt in principe bereden door het gemotoriseerde verkeer. De Stripe loopt parallel aan de westelijk gelegen straat De Blikken.

De Stripe is een Friestalige aanduiding voor een lang, smal perceel bouwland. De Stripe was voorheen een strook bouwland, dat haaks op de Truerderwei lag, in wat momenteel de Stienser woonwijk It Heechhôf is.

De Engelse taal gebruikt het woord "stripe" ook in de betekenis van "strook" of "streep". De naam zit zelfs in de aanduiding van de vlag van de Verenigde Staten, te weten "Stars & Stripes", ofwel "sterren en strepen". De 13 "stripes" (6 witte en 7 rode strepen) verbeelden de 13 vroegere kolonies, die zich in het jaar 1776 afscheidden van Groot-Brittannië, om in dat jaar op grond van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring de Verenigde Staten te gaan vormen.

De hearen fan Fryslân

Moandei 31 augustus 2009

It boek "De hearen fan Fryslân" - skrean troch Arjen Terpstra (jawis, de soan fan de ferneamde Fryske skriuwer Piter Terpstra) is in machtig epos, dat basearre is op wiere barrens yn'e striid fan in man en syn folk. Dizze roman spilet earst yn'e súdwesthoeke fan Fryslân, yn Tsjerkgaast, in lyts boereplakje tusken de Sleattemer Mar en de Grutte Brekken. It ferhaal giet al gau oer nei Amearika en giet dernei hinne en wer fan it iene nei it oare lân. It ferhaal is it machtig debút fan Arjen Terpstra. De tragyk en de humor benimt jo as lêzer no en dan de siken en it is wier mei in daverjende gong skrean, dat it nimt jo mei en foardat jo it witte, binne jo troch it meinimmende ferhaal hinne. It is mar goed dat dizze skriuwer him ris wier ta it skriuwen fan in roman set hat, want as seeman, sjoernalist, cameraman, ûndernimmer en romantikus allinnich kaam it der yn it ferline net fan om tusken alle oare skriuwwurk troch in boek te skriuwen.

It ferhaal beskriuwt de lotgefallen fan'e twillingbroers Tsjalling & Tseard. Hja binnen twa boeresoannen, dy't yn'e tritiger jierren fan'e 20e ieu nei de Feriene Steaten wolle, sille en gean om harren omke Hotse fan'e ûndergong te rêden. Mar it is yn dit ferhaal al lykas yn it wiere libben: ek de emigranten út dit boek fiele harren immen ferskuord troch tsjinstridige gefoelens. Der wiene en der binne mar inkelen, dy't yn in frjemd lân it wiere lok fyne. En it wurd jo ek as lêzer fan dit ferhaal dúdlik dat jo as emigrant it Fryske lân nea ferjitte kinne en dat jo foar jo eigen en foar in oar syn emoasje nea flechtsje kinne, om't jo immen josels, jo holle en jo eigen tinken en gefoel meinimme.

Arjen Terpstra woe gewoan in moai ferhaal skriuwe. Dit ferhaal is in knappe mingfoarm wurden fan feit en fiksje. Sa komme jo ek ta nijsgjirrige titels fan haadstikken lykas: 1929, Speknekke, Monica (mar ek Antsje mei der wêze), I'll ask the manager (wa keapet no sa in auto?), Hearen, The (red) rose of Mudtown, Kreakjend bloed en Wite hynders. Mar mear jow ik no net frij, want jo moatte it boek mar sjen te krijen om it gau te lêzen. It ferhaal bliuwt jo dan noch wol lang by, tinkt my.