In blijdschap uittrekken en met vrede voortgeleid

Zondag 7 oktober 2012

Liturgisch centrum van De Morgenster in Waddinxveen

Heer, wij zijn bijeengekomen,

mensen, overal vandaan;

had Gij ons niet meegenomen, 

niemand was hierheen gegaan,

want wij schromen hier te komen,

volop in het licht te staan.

Bijeengekomen in het licht van de Morgenster
Met dit lied uit de zangbundel 'Op Toonhoogte' begint vanmiddag de kerkdienst in De Morgenster van Waddinxveen. Samen met Durkje en haar ouders zijn ook wij hier vanmiddag bijeengekomen, vier van die 'mensen, overal vandaan', zoals in dit lied gezongen.
Op uitnodiging van de Algemene Kerkenraad en van de Kerkenraad van de Hervormde wijkgemeente Zuid 'De Morgenster' te Waddinxveen zijn wij hier bijeengekomen om de kerkdienst bij te wonen, waarin afscheid wordt genomen van haar predikant ds. Jelke de Jong, de broer van Durkje, die hier ruim 13 jaar als wijkpredikant was verbonden aan de Hervormde Gemeente van Waddinxveen.
Jelke heeft het beroep aangenomen naar de Hervormde wijkgemeente 'De Acker' te Pijnacker, waar hij over enkele weken zal worden bevestigd en zijn intrede zal doen.

Toespraken
De grote kerkzaal van De Morgenster zit vanmiddag vol. Na enkele gezongen liederen, de Apostolische Geloofsbelijdenis en gebeden volgen vier toespraken ten afscheid:

• Jelke benadrukt zijn afscheid in dankbaarheid. Hij begin zijn dankwoorden in de 'inner circle': bij Aagje en hun gezin. Daarna volgen onder andere woorden van dank aan de jeugd van deze wijk, aan de andere gemeenteleden, aan zijn collega's, aan de vertegenwoordigers van de burgerlijke gemeente en - last but not least - ook dank aan God.
• Daarna volgt Kerkenraadsvoorzitter Nico de Waal, die ons er op wijst dat Jelke 13 jaar geleden als eerste fulltime predikant aan deze wijkgemeente werd verbonden. 'In spannende perioden bleek je op je sterkst', zegt deze voorzitter van de Algemene Kerkenrad, die overigens kerkenraadsvoorzitter van Jelkes wijkgemeente was bij diens intrede hier in Waddinxveen. De Waal spreekt over Jelkes verdiensten en benoemt daarbij ook Jelke zijn betrokkenheid bij de gespreksgroep van ouders van homofiele kinderen. Tenslotte deelt hij mee dat de Algemene Kerkenraad deze week heeft besloten dat een beroepingscommissie kan worden geïnstalleerd om deze fulltime predikantsvacature volledig in te vullen.
• Een collega-predikant prijst Jelke om zijn trouw als predikant, om zijn aandacht voor Israël, om zijn snel gepubliceerde boekrecensies en voor zijn wijzen op 'Open Doors', dat zich inzet voor vervolgde christenen wereldwijd.
• De voorzitter van de Wijkkerkenraad spreekt tenslotte namens de wijkgemeente. Hij memoreert Jelke zijn initiatief inzake de ziekenzalving en waardeert Jelke zijn insteek van 'meer dienend dan leidend'. Ook Jelke zijn betrokkenheid bij bezinning, bij toerusting en zijn rol bij het opstellen van het catechetisch leerplan worden specifiek benoemd. 

In blijdschap en met vrede
Jelke heeft zijn afscheidspreek opgebouwd rond de bijbellezingen uit Jesaja 55 en Romeinen 17.
Op deze Israëlzondag staat de lezing uit het Bijbelboek over de profeet Jesaja centraal, handelend over het volk Israël, dat op dat moment in ballingschap leefde: "Here God, waar bent u toch als ik het zo moeilijk heb". Maar, "God doet wat wij als mensen niet voor mogelijk houden".
De richttekst voor de preek is vers 12 van Jesaja: "Want in blijdschap zult u (lees: het volk Israël) uittrekken en met vrede voortgeleid worden". Deze tekst gaf voor Jelke mede de doorslag voor het besluit om uit te trekken uit Waddinxveen en in te treden in Pijnacker. Hij legt uit welk proces hij als predikant van deze wijkgemeente heeft doorlopen om toch met blijdschap Waddinxveen uit te trekken om met vrede voort te trekken naar Pijnacker.
Ook de brief aan de Romeinen wordt genoemd. Deze bijbeltekst begint met vers 7: "Daarom, aanvaard elkaar zoals ook Christus ons aanvaard heeft, tot heerlijkheid van God".
En met vers 13 eindigt deze schriftlezing als volgt:

"De God nu van hoop moge u vervullen 

met alle blijdschap en vrede in het geloven, 

opdat u overvloedig bent in de hoop, 

door de kracht van de Heilige Geest".

De HEER zal eeuwig u behoeden
En ook aan deze bijzondere kerkdienst komt een eind.
We gaan van hieruit van de zondag naar de maandag en van de kerk naar de samenleving, van 'overal vandaag gekomen' weer naar ons huis, met in ons nog doorklinkend, het laatstgezongen vers van Psalm 121, met de woorden:

"De HEER zal u steeds gadeslaan,

opdat Hij in gevaar uw ziel voor ramp bewaar'.

De HEER, 't zij g'in of uit moogt gaan,

en waar g'u heen moogt spoeden,

zal eeuwig u behoeden."

Daarmee rijden wij vanavond veilig huiswaarts naar Fryslân en met die zegenwoorden mogen Jelke & Aagje morgen verhuizen naar Pijnacker.

Mist tussen Stiens en Waddinxveen

Zaterdag 19 november 2011

Stiens > Waddinxveen
Vandaag zijn Durkje en ik met haar ouders op familiebezoek naar en in Waddinxveen. Door een hier en daar licht mistig Nederland rijden we van Stiens via Broeksterwâld naar Waddinxveen om daar op verjaardagsbezoek te gaan bij Jelke & Aagje. Daar aangekomen bewonderen we onder andere het nieuwe schilderij van Jenny, die hiermee aantoont haar creatieve talenten ook op schildergebied voortreffelijk verder te ontplooien.

Waddinxveen > Stiens
Als we halverwege de avond weer huiswaarts keren, is het buitengewoon mistig in nagenoeg heel Nederland. Op de route van Waddinxveen, via Utrecht en door de Flevopolders naar Broeksterwâld en Stiens in Fryslân zijn we genoodzaakt om langzaam te rijden door de dichte mistbanken, die zich tot over de volledige afstand uitstrekken. Slechts hier en daar komen we heel even in een open gedeelte tussen de mistbanken, waar de snelheid weer voor korte tijd kan worden opgevoerd naar de daar maximaal toegestane snelheid. Met oplettendheid en geduld komen we zo rond het middernachtelijk uur weer veilig aan in Stiens.

Kenniscentrum Savantis in Waddinxveen

Zaterdag 21 november 2009

Op de vroege zaterdagochtend rijden Durkje en ik met haar ouders naar het verjaardagsfeest van Durkje haar broer Jelke. Over Friesland hangt een dichte mist. Op de Afsluitdijk is het zicht een beetje beter en naarmate we verder in zuidelijke richting komen door en in Noord- en Zuid-Holland, trekt de mist op. In Waddinxveen aangekomen, is het al stralend mooi weer. Na het middaguur derhalve tijd voor een wandeling door een zonnig Waddinxveen. Onderweg passeren we Savantis. Savantis is een kenniscentrum dat zich richt op het leren & werken in de praktijk. Haar doelstelling is: het bevorderen van de kennis en het behouden van het vakmanschap. Savantis is werkzaam voor de vier sectoren: (1) Schilderen & onderhoud, (2) Afbouw, (3) Reclame & presentatie & communicatie en (4) Schoonmaak & glazenwassen.

Savantis is door de overheid verantwoordelijk gesteld om de 26 door de overheid erkende beroepsopleidingen te onderhouden, hun leerbedrijven te begeleiden en te erkennen. Hierbij zijn de contacten tussen de leermeesters van zo’n 6.000 bedrijven en ongeveer 7.500 leerlingen met hun docenten van belang. Namens het bedrijfsleven zorgt Savantis voor innovatie en ontwikkeling van beroepsopleidingen, cursussen en trainingen met leermiddelen en naslagwerken. Voor de examinering houdt Savantis zich bezig met de ontwikkeling van toetsen, de organisatie van praktijktoetsen en de coaching van examinatoren.

Marja, de jongste dochter van Jelke & Aagje loopt momenteel als leerling van de Utrechtse Nimeto-opleiding stage bij Savantis. Na onze wandeling weer bij hen thuisgekomen, bekijken we haar eerste producten, die ze als grafisch ontwerper in opleiding in opdracht van haar stagebedrijf Savantis heeft geproduceerd. Het is prachtig werk wat Marja inmiddels heeft gemaakt, en daarmee een hele mooie start van haar portfolio graphic design, waar ze met recht trots op kan zijn.

Achtergebleven

Dinsdag 3 maart 2009

Meer dan een jaar geleden waren Durkje en ik op bezoek bij onze schoonzus en mijn zwager Jelke de Jong - predikant te Waddinxveen. Hij ruimde boeken op en ik kon meenemen waar ik in geïnteresseerd was. Eén van de boeken die ik meenam, was de dichtbundel "Achtergebleven" van Joke Verweerd, met als subtitel "een handvol begrip en troost voor mensen die alleen achterbleven". Het bleef lang liggen, maar ik heb het nu toch maar eens even gelezen. De dichtbundel is precies 20 jaar oud en bevat een aantal goed bijpassende tekeningen in het binnenwerk èn een omslagtekening van Mandy Liem, die er alle mee toe bijdragen dat de bundel een harmonieus geheel wordt.

Rouw is een moeilijk te hanteren gegeven in een mensenleven; je moet er doorheen groeien. Het verdriet blijft, maar het wordt anders in de loop van de tijd. Joke Verweerd onderkende de verschillende fasen van verwerking in het rouwproces in de ontmoetingen die zij had met mensen die hun levenspartner moesten missen. Die fasering van het rouwproces heeft Verweerd goed gepresenteerd in de opeenvolgende hoofdstukken van haar dichtbundel. Ze gebruikte de volgende vier rouwfase-citaten als hoofdstukkenindeling:
1. Ik kan het niet ontkennen, maar ook nog niet bevatten, het is alsof ik val in een put die steeds dieper blijkt...
2. Wat is er nog over van mijn bestaan?

3. Is er iemand die weet wat het is, die voelt wat ik voel? Is er een mens die een nieuwe weg gevonden heeft?
4. Ik zal je altijd wel bijven missen, maar ik kan nu weer verder, al is het met vallen en opstaan. En gelukkig kan ik ook weer dankbaar zijn, voor de tijd dat we samen waren...

En zo neemt Joke Verweerd je mee in de stille wereld van begrip en medeleven en in de herkenning van het eigen verdriet in dat van de ander. Voor de lezer die zelf het verdriet ervaart, zal het wellicht een waardevolle verzameling van opeenvolgende gedichten en korte anekdotes zijn, daar waar doorgaans woorden ontbreken of tekortschieten.

Dit boek overtuigt je van de kracht van de liefde, die blijft bestaan, zelfs over het graf; de liefde die het verdriet dragelijk maakt. De gedichten tonen je de ontroering en de genegenheid, die wel blijft leven, zonder te worden gevoed. Joke Verweerd hoopt dat de gebruikte woorden en beelden een troostende hand zijn voor de achtergeblevenen, die wij - ook gevangen tussen geboren en sterven - welbeschouwd allen zijn.