Vluchten van de woestijn naar de polder

Donderdag 14 juli 2011

Deze dag begint klokslag 5.00 uur met een vriendelijke 'wake up call' van de hotelreceptioniste. Drie kwartier later check ik uit in de hotellobby van Windham Grand Regency hotel in Doha. Eén van de receptionisten - een Nepalese chauffeur - rijdt me met de hotelshuttle naar de terminal van Qatar Airways, vlak buiten Doha.

Hier is het een drukte van belang. Grote aantallen 'expats' verlaten voor de zomerweken het land om in hun thuisland de zomervakantie in familiekring door te brengen. De meeste expats gaan in de zomer naar gezin en familie en aangezien er meer buitenlanders dan Qatari in dit land wonen, is het in de zomervakantieperiode merkbaar stiller in het straatbeeld van bijvoorbeeld Doha. Waar twee lange wachtrijen vóór de paspoortcontrôle bij elkaar komen, ontmoet ik in de wachtrij naast me een collega van Stenden University Qatar met haar echtgenoot, die vandaag voor de zomervakantieweken samen naar hun thuisland Libanon vliegen.

Een kwartier vóór 'boarding time' arriveer ik na het lange wachten bij de 'gate'. Om 8.30 uur vertrekt het vliegtuig voor mijn eerste vlucht naar Frankfurt. Vliegen met Qatar Airways is een absolute aanrader. De stewards en stewardessen zijn voor westerse begrippen buitengewoon vriendelijk, de catering is uitstekend en het materieel is vooroplopend eigentijds. In de hoofdsteun vóór je zit een monitor en dit apparaat heeft een opvallend uitgebreid menu met veel functies; van nieuws tot muziek en van films tot verschillende geopositioneringsbeelden. Zo kun je bijvoorbeeld gedurende de gehele vlucht op de monitor volgen waar het vliegtuig zich op elk moment bevindt. Om 11.30 uur vliegen we over de Zwarte Zee.

In Frankfurt moet ik op het vliegveld tussen de eerste en de tweede vlucht wachten van 14.00-16.45 uur. Als het vertrekmoment is aangebroken, verschijnt de gezagvoerder in de cabine. Hij vertelt dat op Schiphol een landingsbaan buiten gebruik is gesteld vanwege het slechte weer in Amsterdam. Een groot aantal vliegtuigen moet minstens een half uur blijven rondvliegen rond Schiphol om toestemming te krijgen te landen. Ons vliegtuig kreeg van Schiphol een landingstijd toegewezen die een uur later ligt dan de geplande tijd. Ons wordt verzocht om een uur in het vliegtuig te blijven wachten, alvorens we mogen vertrekken. Een uur later wordt meegedeeld dat de complete 'crew' wordt vervangen. Even later arriveert een geheel nieuwe bemanning voor de cockpot en voor de cabine in het vliegtuig. De andere crew vertrekt en dan krijgen we toestemming om te vertrekken.

Snel na opstijgen gaan we door een dik wolkendek. Achter de wolken schijnt de vrolijke zomerzon. We krijgen onderweg regelmatig te maken met turbulentie. De stoelriemen mogen niet los. Ruim een uur later dan gepland landen we schommelend, maar veilig en behouden, op de landingsbaan van Schiphol, waar het flink regent en hard waait. In de aankomstterminal staan lange rijen wachtende vliegtuigpassasiers bij de transferbalies om nieuwe aansluitingen voor doorgaande vluchten te arrangeren. In de ontvangsthal staan enkele honderden mensen te wachten op al die passagiers die later dan gepland nog zullen arriveren.

Tussen de menigte wachtenden door wandel ik naar buiten. De jas moet aan, want het regent pijpenstelen. De Schipholservicetaxi staat klaar om me naar huis te brengen. Om 21.45 uur arriveer ik thuis in Stiens na een totale reistijd van 17 uren.
Goodbye desert ..... welkom in de polder ..... wer thús yn it Stienzer Aldlân.

Klaar voor de audit in Doha

Zondag 10 juli 2011

Na een korte nacht gaat de wekker om 3.00 uur. Tegen vier uur haalt de Schipholservice me uit Stiens voor de nachtelijke rit naar Schiphol. Daar ontmoet ik de Hobéon-auditoren Van Raaijen en Stoltenborg, die vandaag met me meereizen naar Doha, de hoofdstad van Qatar. Tegen 8.30 uur landen we op Frankfurt Airport. Daar moeten we enkele uren wachten voor de overstap naar Doha. Om ongeveer 11.00 uur staat het vliegtuig van Qatar Airways klaar voor vertrek.

Vlak vóór 12.00 uur vertrekken we vanaf Flughafen Frankfurt voor onze aansluitende vlucht naar Qatar. Rond 19.00 uur lokale tijd arriveren we op Doha Airport. Het is al donker in Qatar en het is hier nog erg warm buiten, alsof je in de hete luchtstroom van een hele grote föhn loopt. De hotel shuttle staat klaar om ons naar het hotel te brengen.

Na het inchecken ontmoeten we in de hotellobby mijn Stenden-collega's Grit en Mannen, die hier gisteren zijn gearriveerd. We maken enkele werkafspraken voor morgen, eten nog even wat en zijn de rest van de avond individueel bezig met de voorbereiding van de auditdagen van de komende werkdagen hier in Qatar.

Morgen is hier onze eerste werkdag, maar voor onze studenten en collega's van Stenden University Qatar is het dan al weer de tweede schooldag, aangezien hun eerste werkdag van de week hier altijd op de zondag aanvangt. We zijn klaar voor de baseline measurement, die hier morgen aanvangt op onze Stenden hogeschoollocatie in Doha.

Van een Wit-Russische naar een Nederlandse bruiloft (deel 4)

Zaterdag 30 augustus 2008

De tweede bruiloftsdag van Oxcana & Pasha - die in kleiner (familie-)verband wordt gevierd - kunnen Durkje en ik nu helaas niet meer bijwonen. Vandaag is het namelijk de dag dat Durkje haar broer & schoonzus hun bruiloft vieren in een beachclub nabij Zandvoort. Het is ons met enig gepuzzel uiteindelijk gelukt om een reisschema samen te stellen waarbij we de beide bruiloften op twee opeenvolgende dagen kunnen bijwonen.

We staan dus vroeg op en zitten om 8.00 uur in de auto van Sasha & Natasha, die ons - samen met Sveta - van Mogilev naar het vliegveld in Minsk rijden. Een gezellige autorit waarin we met z'n vijven dankbaar terugblikken op de prachtige trouwdag van Pasha & Oxcana.

Met Sasha & Natasha hebben we in de afgelopen dagen en ook tijdens ons bezoek in 2003 intensief opgetrokken. Sasha spreekt alleen Wit-Russisch, maar slaagt er door zijn gedrevenheid en doorzettingsvermogen - en met hulp van Natasha - toch in om alles duidelijk te maken. Van Sasha moeten we snel weer terugkomen, bij voorkeur in de kerstvakantie, zodat hij me mee kan nemen naar het waterrijke natuurgebied rond Vitebsk nabij de Russische grens, om daar samen met hem te gaan ijsvissen. Volgens Sasha vangen we dan veel grote snoek. Sasha zorgt altijd voor avontuur in "zijn" natuur, dus dat belooft in elk geval wat moois te worden.

Op de autoweg M4 - 20 kilometer vóór Minsk - trapt Sasha ineens op de rem, rijdt een stukje achteruit, steekt de beide rijbanen over en rijdt een onverhard pad op dat een bosgebied in gaat. Sasha roept triomfantelijk dat zijn broer en zijn zus hier beiden een datsha in het bos hebben. De datsha van Sasha & Natasha hebben we in 2003 nabij Vitebsk al eens bezocht. Een datsha is een uit de kluiten gewassen soort volkstuin met daarop een zelfgebouwd houten buitenverblijf. Veel Wit-Russen hebben een datsha, waar ze nagenoeg alle vrije dagen in de natuur doorbrengen.

Na vijf minuten over hobbelige bospaden met diepe kuilen met water gereden te hebben, komen we op een grote open plek in het bos, waar een vijftal datsha's gegroepeerd zijn. Sasha parkeert de auto bij de datsha van zijn broer, stapt uit en brult de namen van zijn broer en zus. Uit drie verschillende richtingen komen Sasha zijn broer & schoonzus en zijn zuster aanlopen. We worden hartelijk ontvangen en krijgen een rondleiding door de datsha van Sasha's broer. Het is een met veel kunst en vliegwerk gebouwd huis van nota bene drie verdiepingen, samengesteld uit allerlei soorten bouwmaterialen. In de keuken staat een enorme steenoven en in een teiltje op het aanrecht liggen twee grote, pasgevangen karpers, die later op de dag gegeten worden.

Naast het huis staat een schuur, waarin een toilet (of eigenlijk een gat in de grond) is en natuurlijk is hier ook de traditioneel gebruikelijke banja, een fikse sauna, inclusief de daarin liggende samengebonden berkentakken, waarmee je jezelf en elkaar licht op schouder, rug en ledematen slaat tijdens het verblijf in de sauna. De datsha is de plaats bij uitstek waar de Wit-Rus zich dicht bij zijn/haar geliefde natuur thuisvoelt.

Om 12.15 uur arriveren we op het internationale vliegveld van Minsk. We vliegen vanaf 14.30 uur met een overstap in Frankfurt naar Schiphol. Om 20.00 uur zitten we daar in de auto en rijden we richting Zandvoort. Als we daar de boulevard op rijden, gaat de zon boven de zee achter de horizon kleurrijk onder. We parkeren de auto op de boulevard tussen Zandvoort en Bloemendaal en wonen op de tweede achtereenvolgende dag een bruiloft bij, hier en nu het feest van mijn zwager en schoonzus. De hele avond kunnen we bij een aangename avondtemperatuur buiten op de terrassen van de Beachclub Riche verblijven. De grote groep familie, vrienden en kennissen maakt er met elkaar op dit terras en op het strand een geslaagd trouwfeest van. 's Nachts om 2.30 uur rijden we moe maar vooral voldaan Stiens weer binnen.

Twee bruiloften, drie vliegvelden, vier dagen, vier gehuwden, elf karpers, tweeënzeventig flessen wodka, tweemaal ongeveer tachtig bruiloftsgasten, duizend euro, een paar duizend gereisde kilometers. Het is een greep uit de ingrediënten voor een belevenis die ons met buitengewoon veel waardevolle herinneringen zal bijblijven.