Pelgrimsroute van Sevilla (S) naar Santiago de Compostela (S)
Vía de la Plata van Sevilla naar Astorga
Van El Cubo de la Tierra del Vino naar Villanueva de Campéan
Vrijdag 24 april 2026 – 13,3 km.
Dag 26: 543,4 – 556,7 km.
 |
| Beboste heuvels met prachtige vergezichten |
Vertrek in de regen?
Vandaag lopen we van de Vía de la Plata onze 26e etappe, over een afstand van 13,3 kilometer, van El Cubo de la Tierra del Vino naar Villanueva de Campéan. We dalen daarbij van 840 naar 758 meter hoogte.
Vannacht word ik wakker van de aanhoudende regen, en bovendien gaat die langdurig gepaard met de lichtflitsen en donder van het nachtelijk onweer. Maar even afwachten wat het weer vanmorgen zal zijn.
De wekker wekt ons om 7:30 uur vanmorgen. Het regent.
Als we klaar zijn voor vertrek, verlaten we ons gasthuis, en wandelen we door de lichte regen naar de boerderij van de herbergier, waar voor ons en voor alle andere pelgrims het ontbijt klaar zal staan.
In de eetkamer waar we gisteravond dineerden, heeft de herbergier alles klaargezet voor het ontbijt, en dat is voor Spaanse begrippen uitgebreid, want er liggen nota bene stokbroden op tafel, en er is volop koffie en melk. De Australische pelgrims zijn zojuist met hun ontbijt begonnen, dus we ontbijten met zijn vieren. Het blijft regenen.
Als het andere stel klaar is, gaan deze Australiërs verscholen in hun regenpakken op pad. Wij nemen alle tijd voor ons ontbijt, want één van de weersvooruitzichten meldt dat het vanaf negen uur droog zal worden.
Maar als we klaar zijn met het ontbijt, regent het nog licht, en besluiten we toch voor zekerheid onze regenkleding maar aan te trekken. Zo gezegd, zo gedaan, maar als we even later buiten staan voor vertrek is het droog.
Omdat de lucht nog dreigend is, en de buienradar nog wel enige regen in het vooruitzicht stelt, houden we onze regenkleding voor de zekerheid nog aan, en dan gaan we op stap.
De herbergier is zojuist al weggereden, maar als we ons gasthuis passeren, zien we zijn auto op het erf staan. Om afscheid van hem te nemen en hem te bedanken voor ons prima verblijf bij hem gaan we het erf op. Juist dan verlaat hij het huis met alle was, dus we kunnen direct afscheid van de man nemen.
Vertrek uit El Cubo de la Tierra del Vino
We lopen door de hoofdstraat van het dorp, en komen vlakbij het dorpsplein langs een huis met een muurschildering.
Op de hoek naar het gemeentehuis staat een ons welbekend caminobankje.
Dan steken we het dorpsplein over, met het gemeentehuis achter ons.
Bij de kerk aangekomen, zien we een mooi wegkruis bij de kerk staan.
Aan het kruis zien we een Jacobsschelp.
Onder het kruis zien we de apostel Jacobus als pelgrim.
En aan de voet van het wegkruis heeft men echte Jacobsschelpen ingemetseld.
Kortom, een mooi passend afscheid voor de pelgrim die El Cubo de la Tierra del Vino verlaat.
Voorbij de kerk steken we via de brug de rivier over, en dan laten we El Cubo de la Tierra del Vino achter ons.
Romeinse veldweg door de meseta
Direct daarna verlaten we de doorgaande verkeersweg, om een veldweg op te gaan, en daar nogmaals het riviertje over te steken.
We volgen dan vele kilometers de voormalige spoorlijn, waarop al lang geen trein meer rijdt.
De vele regen van afgelopen nacht en van vroeg in de ochtend heeft ervoor gezorgd dat hier en daar grote waterplassen zijn ontstaan op het brede halfverharde pad dat we bewandelen. Af en toe moeten we dus even laverend tussen de waterplassen door lopen.
Slechts eenmaal is de veldweg over de hele breedte overstroomd, maar het water is op één plek net ondiep genoeg om er zo met de wandelschoenen doorheen te lopen. We houden zo gelukkig droge sokken.
We draaien op zeker moment van de spoorlijn weg en komen dan op een meseta, een uitgestrekte hoogvlakte met voornamelijk akkers met hier en daar al gewassen zoals graan. In de verte zien we op de lange rechte veldweg – waarschijnlijk van oorsprong een Romeinse veldweg – het Amerikaanse pelgrimsechtpaar vóór ons uit lopen.
Over een waterbekken heen zien we in de verte de eerste wijngaard van vandaag. Dit is overigens ook de plek waar we de regenkleding uittrekken, want ondanks de nog wel dreigende wolkenlucht breekt de zon al licht door en gokken we erop dat het vanaf nu wel droog zal blijven, hetgeen later gelukkig inderdaad het geval blijkt te zijn.
Tegen elf uur kunnen we duidelijk zien dat we de meseta gaan verlaten, om in een meer bebost gebied te komen.
Glibberige afdaling
Dat betekent overigens ook dat we de hoogvlakte straks gaan verlaten. We gaan rechtsaf het dichter begroeide gebied in.
Direct daarna wandelen we langs een behoorlijke waterpartij, met op de achtergrond de resten van een zand-grind-afgraving.
We zetten de afdaling in langs een wijngaard aan onze linkerhand.
Dat het nu behoorlijk naar beneden gaat, voelen we natuurlijk zelf wel, maar dat is ook goed te zien aan de uitgespoelde grond links van het pad. Een tamelijk diepe groef loopt in de lengterichting naar beneden. We kunnen er prima langs over het glibberige pad.
Als we de meeste glibberige stukken met de nodige voorzichtigheid hebben gehad, en onze wandel-schoenen met dikke klodders zo goed als mogelijk in het lange gras hebben schoongemaakt, zien we in de verte het Amerikaanse pelgrimsstel achter een heuvelkam verdwijnen. Even later halen we hen ter hoogte van een wijngaard in. Zij trekken hun regenkleding uit, en pauzeren even om straks verder te trekken.
Tien minuten later komen we op een splitsing langs een ruim twee meter hoge stenen routepaal van de Vía de la Plata, waarop alvast staat aangegeven dat we Villanueva de Campéan naderen.
We gaan verder met de lichte afdaling over een droger veldpad dan zojuist.
Aankomst in Villanueva de Campéan
Rond 12:00 uur zien we rechtsvóór ons in de verte het dorpje Casaseca de Campéan liggen, en linksvóór ons ligt Villanueva de Campéan in het dal.
Er tussenin zien we een ruïne. Dat blijkt het voormalige Franciscaanse klooster El Soto (1416) te zijn, met daarbij de 13e eeuwse kerk ‘Iglesia Santa del Soto’.
Vlak vóór Villanueva de Campéan kruisen we een asfaltweg, en passeren we aan de overzijde bij de toegangsweg naar het dorp weer zo’n hoge routepaal van de Vía de la Plata, met onder het opschrift een Arabische tekst geschreven.
Rechts maakt een cortex stalen naambord duidelijk dat we nu de plaats Villanueva de Campéan binnen wandelen.
In de hoofdstraat komen we al vrij spoedig aan bij de Albergue Vía de la Plata.
Hoe kom je een herberg binnen
De toegangsdeur is gesloten, maar de routegids maakt duidelijk dat de sleutel afgehaald kan worden in de plaatselijke bar. We wandelen door het dorp, en komen daarbij door de straat met het naambord ‘Camino de Santiago’.
Onderweg ontmoeten we nog het Amerikaanse pelgrimsstel, dat staat te wachten bij de ingang van het nog gesloten hotel. Net op dat moment gaat de deur open, en kunnen ze naar binnen.
Op het dorpsplein aangekomen, blijkt het gemeentehuis gesloten te zijn, en de bar is ook gesloten, en daardoor ook nog niet te vinden in de lange rij gebouwen rondom het plein.
Als we langs de dorpskerk lopen, zien we enkele ooievaarsnesten op de kerktoren, zoals we dat hier in Spanje al zo vaak zagen.
Op het bovenste nest is een ooievaar druk in de weer.
Conclusie is dat we in het dorp dus geen sleutel van de herberg kunnen krijgen. Daarom gaan we terug naar de herberg en settelen ons alvast bij de ingang. Daar sturen we een sms-je naar de eigenaar, die daar na enkele minuten nog niet op heeft gereageerd. Dan bellen we hem om te melden dat we bij zijn herberg zijn gearriveerd, en dan zegt hij direct naar ons toe te komen.
En inderdaad, slechts enkele minuten later arriveert de eigenaar, laat hij ons binnen, registreert ons als pelgrimsgasten, zet de herbergstempel in onze pelgrimspassen, wijst hij ons een tweepersoons kamer toe, betalen we hem, maakt ons snel wegwijs in de herberg, en binnen de kortste keren is hij ook al weer vertrokken.
Verblijf in herberg en dorp
Omdat we het hele traject van ruim dertien kilometer zonder pauze hebben gelopen, beginnen we in de woonkeuken van de herberg eerst maar even met onze lunch.
Daarna gaan we onder de douche, eerst wel onderzoekend welke van de drie douches acceptabel is. Twee van de drie douches zijn incompleet, maar de derde is prima, en bovendien hebben we er warm water uit een enorme boiler.
Daarna is er alle tijd om onze foto’s op orde te brengen, en onze dagverslagen te schrijven.
Ondertussen komt er nog een derde pelgrim binnen. Dat is Han uit Boskoop.
Dan komt er al heel snel wéér één binnen. Dat is een nogal verstrooide Spanjaard, die hijgend en puffend de herberg binnen strompelt. Hij belt de herbergier, en dan kunnen hij en Han even later inchecken.
Wij hadden van de herbergier al gehoord dat de bar in het dorp om 15:00 uur open zou gaan, en dat we daar wellicht iets te eten zouden kunnen krijgen. Nu echter vertelt hij dat de bar al om 17:00 uur sluit, en het is nu al bijna vijf uur. Han, Durkje en ik spoeden ons zo snel als mogelijk onmiddellijk naar de bar, en kunnen daar op de valreep voor ieder van ons nog een magnetronmaaltijd kopen, met enkele andere zaken voor vanavond en morgen. Een Spanjaard in de bar laat me op zijn vertaal-app zien dat deze bar heel misschien vanavond om 19:00 uur wel weer open gaat, maar die gok willen we niet nemen, dus we nemen het avondeten toch maar mee.
Op de terugweg naar de herberg, ontmoeten we een Franse pelgrim die ook net arriveert. Hij loopt met me mee naar de herberg, en kan daar even later ook inchecken bij de nog eens weer terugkerende herbergier.
Resultaat is dat we om 18:00 uur inmiddels met zijn vijven in de herberg zijn, dus ook hier is het al weer één en al gezelligheid.
Als de magnetron vanavond gewillig is, betekent het dat we ook vanavond weer een warme maaltijd krijgen, en ook zo zijn we weer een dag verder op de camino.
Tot nu toe gaat alles prima, dus morgen met goede moed en opgewekt naar Zamora.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten