Fotowedstrijd over Levensbeschouwing op straat

Woensdag 15 september 2010

Levensbeschouwing is overal.
Als je goed kijkt, ligt het gewoon op straat.

Kerk, moskee, tempel en synagoge zijn duidelijk zichtbaar.
Soms kun je ook aan mensen zien welke levensbeschouwing ze hebben.
Maar je kunt het ook zien aan hun symbolen en rituelen.

Waar kom jij levensbeschouwing tegen?
Leg het direct vast in foto-pixels en doe mee aan deze fotowedstrijd van het Centrum voor Levensbeschouwing, dat is gevestigd in Stenden hogeschool te Leeuwarden.
Mail dan je foto’s vóór 1 oktober 2010 naar info@centrumvoorlevensbeschouwing.nl, met vermelding van je naam en functie.

Een gekwalificeerde jury zal de inzendingen beoordelen op fototechniek, compositie, creatief gebruik van de openbare ruimte en op het levensbeschouwelijke thema.
De prijswinnaars worden bekend gemaakt op http://www.centrumvoorlevensbeschouwing.nl en in Stenden Times.

Brainstormbijeenkomst voor Pelgrimscentrum Sint Jacob

Dinsdag 14 september 2010

Regelmatig zetten we een vervolgstap in de realisatie van het Pelgrimscentrum Sint Jacob, dat ingericht zal worden in het drie verdiepingen tellende grote portaal van de Groate Kerk van Sint Jacobiparochie. Als het laatste deel van de subsidie van provinciewege toegekend wordt, kunnen onze wensen en plannen werkelijkheid worden. Als de afwikkeling van dit subsidiëringstraject volgens het geldende tijdpad succesvol verloopt, zal het mogelijk zijn om dit pelgrimscentrum al komend voorjaar in maart of april 2011 te openen.

Als bestuur van de Stichting Jabikspaad Fryslân hielden we voor onze gedachtevorming een interne brainstormavond op 13 juli 2010. Vanavond vormen onder andere de resultaten van die avond het startpunt voor een gezamenlijke brainstormavond van ons bestuur mèt een delegatie van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob, de organisatie waarmee we vorm en inhoud gaan geven aan dit pelgrimscentrum. Deze avond wordt bijgewoond door onze zittende stichtingsbestuurders, een kandidaat-bestuurslid èn de Friese delegatie van het landelijk genootschap, waarvan de beide Regiocontactpersonen, van wie één daarvan op afzienbare termijn ook toe zal treden tot ons stichtingsbestuur. We worden gastvrij ontvangen in de Jacobshoeve van medebestuurder Klaske Wijbenga te Sint Jacobiparochie.

Voordat we komen tot een open ideeëngeneratie, nemen we de gelegenheid om eerst gedegen kennis met elkaar te maken, teneinde te screenen vanuit welke optiek ieder zijn of haar inbreng tijdens deze avondbijeenkomst zal leveren. Daarna zetten we op een rij wat in de afgelopen maanden reeds aan beleidskaders, randvoorwaarden, afspraken, ideeën en wijzingen de revue passeerde. En dan benoemen we een aantal inhoudelijke items die in het vervolg aandacht behoeven, zoals: uitstraling, bouwzaken, inventaris, werkmateriaal, bezetting door vrijwilligers, tijdpad, coördinatie, doelgroepen en huurcontract.

Op grond van bovenstaande gebruiken we de resterende tijd voor een inventarisatie en verdieping op relevante aspecten, zoals bijvoorbeeld: voorbeelden van symbolen, beelden, rituelen en vieringen. Daarnaast komen ook bouwkundige aspecten aan de orde en zaken van huishoudelijke aard, zoals catering, openstelling en gebruik van beschikbare ruimtes. Ook de meer verdiepende elementen zoals lezingen, bezinning en heroriëntatie op je leven krijgen de verdiende aandacht. En tenslotte wordt ook de omgeving van de Groate Kerk en het Jabikspaad niet vergeten, want de bewandelaars van het Jabikspaad zullen bijvoorbeeld veel bijzondere kerken passeren en ook plaatsen zoals bijvoorbeeld Zwarte Haan verdienen het om weloverwogen keuzes te maken ten aanzien van een bijpassende inrichting en aankleding van de ruimte.

Op de afgesproken tijd van 22.00 uur sluit ik de vergadering, ook al zijn we ons er van bewust dat we zeker nog niet alles hebben benoemd, wat mogelijk bruikbaar is bij het ontwerp, de ontwikkeling en de exploitatie van het Pelgrimscentrum Sint Jacob. Maar zoals de pelgrim elke dag op enig moment zijn wandeling voor die dag beëindigt, zo beëindigen ook wij vanavond deze bijeenkomst, net als de pelgrim terugkijkend op het vele en goede dat de revue vandaag passeerde en nog in gedachten houdend wat morgen en tijdens alle andere komende dagen nog op onze weg zal komen.

Tsjernobyl 25 jaar na dato

Maandag 13 september 2010

In de Hiddingerberg te Steenwijk komt rond het avonduur de stuurgroep van het project "Tsjernobyl 25 jaar na dato" bijeen om de plannen voor een nationale herdenking te bepalen in het kader van het feit dat het volgend jaar op 26 april 2011 al weer 25 jaar geleden is dat de wereld werd opgeschrikt vanwege de ramp in de kerncentrale van Tsjernobyl. Aanwezig zijn hier en nu drie vertegenwoordigers (waaronder de voorzitter) van de Stichting Rusland Kinderhulp, de voorzitter van het Landelijk Platform Hulp Tsjernobylkinderen en ik vertegenwoordig zowel het Nederlands Bijbelgenootschap als VU-connected van de Vereniging VU-Windesheim.

Inmiddels al meer dan 24 jaar hebben een groot aantal vrijwilligersorganisaties zich bezig gehouden met humanitaire hulpverlening aan de slachtoffers van deze vreselijke kernramp, die velen van ons nog vers in het geheugen staat gegrift. Toen ruim acht maanden later onze oudste zoon in Delfzijl werd geboren, zat de schrik er bij velen nog behoorlijk in. Ook wij - prille ouders - werden geconfronteerd met voedingsadviezen om te voorkomen dat babies, kinderen, volwassenen en ouderen schadelijke invloed zouden ondervinden van bijvoorbeeld het eten van groente van de koude grond. Vooral spinazie was toen een verdachte groente.

In de afgelopen 24 jaar zijn zo'n miljoen Witrussische kinderen door humanitaire hulporganisaties voor een periode van enkele weken naar onder andere het westen van Europa gehaald om hier aan te sterken. Zo werd jaren geleden ook de toen nog tienjarige Oxcana als Witrussisch gastkind voor een periode van acht weken in ons gezin opgenomen. Dat werd vanuit de Stienser kerkelijke Diaconieën mogelijk gemaakt door de Werkgroep Stiens van de Stichting Rusland Kinderhulp. Dat dit Witrussische meisje zoveel positieve impact op ons gezinsleven zou krijgen, hadden wij vooraf nooit bevroed. Het was voor de humanitaire hulpverlening aan Wit-Rusland maar een druppel op een gloeiende plaat, maar voor onze beide gezinnen daar in Wit-Rusland en hier in Stiens betekende het een onuitwisbare verandering in ons beider gezinsleven.

En zo hebben die tientallen vrijwilligersorganisaties, honderden vrijwilligers en duizenden gastouders samen jarenlang een essentiële bijdrage geleverd aan het geven van hoop en blijdschap aan een groot deel van de generatie kinderen die opgroeide in de door radioactieve neerslag besmette gebieden van Wit-Rusland. Stuk voor stuk zijn het allemaal kleine gebaren, maar ze misten hun positieve uitwerking niet.

Om daar na 25 jaar met zijn allen eens nadrukkelijk en dankbaar bij stil te staan, hebben we in het afgelopen voorjaar het initiatief genomen om met de weinige middelen die ons ter beschikking staan - want geld is er nauwelijks - een zo groot mogelijke herdenking te organiseren omtrent deze kernramp en om bovenal met alle betrokkenen en belangstellenden zo uitgebreid mogelijk te vieren dat je met al die kleine gebaren van humanitaire hulp wel degelijk in staat bent om voor onze verre naaste geloof in de toekomst, hoop op een betere wereld en liefde in het hart van hun wereld en in hun families te schenken.

We zijn aanvang 2010 met niets begonnen. Inmiddels zijn we zover dat organisaties en vrijwilligers zich bereid verklaren om ons te helpen. Vandaag hebben we enkele concrete plannen geformuleerd. Nu de middelen nog; de tijd zal het leren. En de komende dagen, weken en maanden zal duidelijk worden wat al onze inspanningen zullen opleveren voor, op en na de 26e april 2011, want dán is het: .... Tsjernobyl 25 jaar na dato! ....

Een echt verhaal

Zondag 12 september 2010

‘Een flauw zonlicht brak door de wolken en liet de golven glinsteren als zilver. De muziek vulde de kleine ruimte, de ijle, melancholieke tonen van een altviool vermengden zich met het aardse geluid van de cello. Het deed bijna zeer, zo mooi klonk het. Even was het alsof het weidse landschap voortkwam uit de muziek. Alsof het een luchtspiegeling was, een fantasie.’

Hoe dun is het ijs waarover we lopen?

Een succesvolle wetenschapster aan de Vrije Universiteit te Amsterdam (VU) stort in elkaar bij de kassa van een supermarkt. Een daklozenkrant-verkoper ontfermt zich over haar en neemt haar mee naar zijn huis. Dit wordt het begin van een negen maanden durend avontuur dat Irene en Abe - vanuit Amsterdam en via New York - naar Fryslân brengt. Met deze novelle schreef Christine Otten een modern sprookje over vastlopen en durven veranderen.

Sinds 2007 heeft de VU een “Schrijver Op Locatie”. Normaal gesproken worden gastschrijvers door universiteiten aangetrokken om college te geven, maar dat is bij deze Schrijver Op Locatie niet of slechts zeer incidenteel het geval. De Schrijver Op Locatie observeert en schrijft vooral. De schrijver heeft een vrije opdracht, kan zijn of haar eigen programma samenstellen, kan dus ook zelf beslissen welke evenementen of colleges worden bezocht en wat voor soort activiteiten worden ontplooid. Zo’n VU-Schrijver Op Locatie gaat een verbintenis aan voor een jaar. De coördinatie hiervan ligt bij de VU-Uitgeverij en de opdrachtgever is de Faculteit der Letteren van de VU.

Christine Otten is schrijver, journalist en performer en nu al weer de derde Schrijver Op Locatie. In die hoedanigheid schreef zij in de periode van 1 februari 2009 tot 1 februari 2010 deze novelle als kerstgeschenk, dat door het College van Bestuur in december 2009 is aangeboden aan alle VU-medewerkers en aan relaties van de VU.

In totaal zal de VU-Faculteit der Letteren vijf Schrijvers Op Locatie aanstellen.
- In 2007 schreef Abdelkader Benali het eerste kerstgeschenk, de novelle getiteld: “De soefi”.
- In 2008 schreef Marcel Möring het tweede kerstgeschenk, het essay getiteld: “Een lange weg”
- In 2009 schreef Christine Otten het derde kerstgeschenk, de novelle getiteld: “Een echt verhaal”.
In 2010 neemt Renate Dorrestein het estafettestokje in dezen van haar over, eveneens voor de periode van een jaar.

In het begin van “Een echt verhaal” kijkt de overspannen VU-professor Irene Smulders - psychiater en hersenwetenschapper - terug op een bewogen jaar, waarin ze een avontuur beleefde met daklozenkrant-verkoper en dichter Abe. Het verhaal is een modern sprookje over twee mensen die beiden op zoek zijn, op zoek naar echtheid, naar liefde, naar hun bestemming in het leven, op verschillende manieren op zoek naar hun kinderen en naar antwoorden op vragen als: Waarom ben ik wie ik ben?, Kan ik beslissen wie ik wil zijn of ligt mijn lot veel meer besloten in de kernen van mijn genetische materiaal? Vragen waarop het vrijwel onmogelijk is antwoorden te bedenken, maar desondanks vragen die er in ieders leven toe doen.

Otten wilde de mensen bij de VU een echt kerstverhaal geven. Hoewel het boekje literaire fictie is, is het deels gebaseerd op waargebeurde verhalen. Ze wilde de academische wereld van de VU èn de wereld van de dak- en thuislozen bij elkaar brengen. “Het mooie van Schrijver op Locatie zijn is dat je alles mag doen wat je leuk vindt”, vindt Otten. Daartoe ging ze naar het VU-medisch centrum en vroeg daar psychiaters en neurologen en neurobiologen het hemd van het lijf. Alle vragen die haar fascineerden, kon ze daar stellen. Bovendien wilde ze graag vooral ook de persoonlijke verhalen van deze wetenschappers horen. Wat haar raakte, was hun gedrevenheid en openheid. De overeenkomsten met de dak- en thuislozenwereld raakte haar ook. Dak- en thuisloze schrijvers en dichters zijn vaak zeer filosofisch ingesteld. Zij worstelen met dezelfde vragen die neurowetenschappers en psychiaters ook stellen.

In haar novelle is de dakloze dichter Abe, bezig zijn levensverhaal op te schrijven. Abe wil een theatermonoloog schrijven, getiteld “De neger van Tijnje”. Hij komt erachter dat zijn verhaal, zijn geschiedenis, belangrijk is, hem houvast geeft; als het ware een soort verklaring is voor hoe hij in het leven staat.

Tenslotte enkele citaten uit dit verhaal om nog eens over na te denken:
* … ik weet hoe vaag en dun de lijn is tussen gezondheid en ziekte, tussen een succesvol leven en ongeluk, tussen bloei en aftakeling.
* … kijken wat er van je overblijft wanneer alle zekerheden wegvallen.
* We zijn geneigd onszelf begrijpelijk te maken, te versimpelen, en daardoor komen we in de problemen.
* We hebben verhalen nodig om te kunnen leven, te kunnen overleven.
* Wanneer je maar lang genoeg loopt bereik je vanzelf een staat van totale gedachteloosheid.
* … het verlangen te vluchten in een tweede wereld die dieper, complexer en rijker is …
* Een missie. Hij knapte er zienderogen van op.
* Ik denk dat onze drijfveren veel onbegrijpelijker en onduidelijker zijn dan we zo graag geloven.

Voor belangstellende lezers, zie en lees de hele novelle:
Christine Otten, Een echt verhaal, 2009.

Bartenspaad in Stiens

Zaterdag 11 september 2010

Het Bartenspaad is een straat in de woonwijk It Aldlân te Stiens. Het is het wandel- en fietspad waarmee je ten westen van het Skûtsje met een houten brug de Kletsefeart kunt oversteken om aan de oostzijde op de Brêgeleane te komen.

De straatnaam verwijst naar een voormalig voetpad dat vroeger op de Trijehoeksdyk uit kwam. Ter hoogte van de wijk Aldlân liep de Bartensfeart vroeger aan de noordzijde parallel aan de Trijehoeksdyk. Een deel van die oude Bartensfeart is tegenwoordig nog aanwezig.

Een "barte" is een verplaatsbare houten brug zonder leuningen, die in principe over smal vaarwater lag. Als er dan een schip door de vaart voer, kon de barte aan de kant worden geschoven om het schip door te laten varen. Deze eenvoudige, smalle brug bestond doorgaans uit twee houten leggers waarop de planken waren bevestigd. In het Fries wordt zo'n klein brugdek ook wel "tilbarte" of "strykbarte brêge" genoemd. Het woord "til(le)" is de aanduiding voor een platte brug en het woord "strykbarte" geeft aan dat het brugdek doorgaans over enkele rechtop in het water staande palen werd geschoven. Deze palen vormden de smalle pijlers onder de "strykbarte brêge". Schepen konden tussen de palen door varen.

In een ander verband wordt het woord "barte" ook wel gebruikt. Als veevervoerders bijvoorbeeld koeien wilden laden in een schip of in een veewagen, gebruikten zij ook een barte als loopplank, waarover het vee dan in het schip of in de veewagen kon komen.

Bestuursvergadering Nederlands Bijbelgenootschap

Vrijdag 10 september 2010

In het kantoor te Haarlem hebben we vandaag de Bestuursvergadering van het Nederlands Bijbelgenootschap (NBG). Deze vergadering wordt bijgewoond door de bestuurders en door enkele medewerkers van het bijbelgenootschap. We blikken eerst terug op de laatstgehouden vergaderingen van de Ledenraad, van het Bestuur en op de themabijeenkomst van ons Bestuur met de Bestuurscommissie Financieel Economische Zaken (FEZ), hetgeen onze voorgaande drie bijeenkomsten waren alvorens ons zomerreces aanving. Daarna bespreken we de resultaten van een aantal contacten van en met vrijwilligers en medewerkers, die in de maanden mei tot en met augustus 2010 hebben plaatsgevonden, zoals bijvoorbeeld de Katholieke Bijbelstichting, Uitgeverij Jongbloed, de United Bible Society, het Bijbels Museum, de Stichting Christelijk-Sociaal Congres en onze participatie in het Flevo Festival.

Daarna staat de financiële Kwartaalrapportage en de Meerjarenraming op de agenda en bespreken we de resultaten en plannen met betrekking tot Fondsenwerving onder stichtingen. Ook bespreken we de onderzoeksresultaten van het onderzoek "Christelijk Charitatief Peil 2010", het jaarlijkse onderzoek naar naamsbekendheid, imago en geefklimaat. Aansluitend rapporteert de directeur van het NBG over de voortgang met betrekking tot de "Metadiscussie Vrijwilligerswerk", die momenteel wordt gevoerd met vrijwilligers en medewerkers van het NBG.

Aan het eind van de vergadering komen nog een aantal bestuurszaken aan de orde, zoals de te verwachten statutaire wisselingen in het bestuur, in de Commissie FEZ, in de Ledenraad en in het Landelijk Beraad. Ook personele zaken, statutenvernieuwing en het vergaderschema voor het komende seizoen passeren de revue. Vier uur na aanvang van deze bijeenkomst zijn alle agendapunten volledig afgehandeld en gaan we 's avonds het welverdiende weekend in.

Jubileumfeest 40 jaar Stichting Alde Fryske Tsjerken

Donderdag 9 september 2010

Vandaag bestaat de Stichting Alde Fryske Tsjerken precies 40 jaar. Om dit mee te vieren ben ik vanavond als voorzitter van de Stichting Jabikspaad Fryslân - tevens donateur van deze jarige stichting - te gast bij het grote jubileumfeest in de Willibrorduskerk van Holwerd. Deze voormalige Hervormde kerk is pas sinds 2008 eigendom van de Stichting Alde Fryske Tsjerken en is daarmee het meest recente gebouw dat de stichting heeft overgenomen. Het is tevens één van de grootste kerkgebouwen van de stichting. Mede om die reden is dit een uitgelezen locatie om elkaar vanavond te ontmoeten in een volle kerkzaal.

Na het inloophalfuur worden alle gasten verwelkomd door spreekstalmeester Jan Arendz, bekend als Fries acteur van toneelgezeschap Tryater. De voorzitter van de Stichting Alde Fryske Tsjerken, Jan Kersbergen, houdt daarna zijn openingswoord. De stichtingsvoorzitter vertelt dat de stichting inmiddels 38 kerken in eigendom heeft en dat daar in dit 40e bestaansjaar wellicht nog de 39e en de 40e aan zullen worden toegevoegd.

Sterk en enthousiasmerend is de daaropvolgende toespraak van Jannewietske de Vries, de gedeputeerde van de provinsje Fryslân, die ook de monumentenzorg in portefeuille heeft. Ze feliciteert en complimenteert vooral ook alle donateurs en vrijwilligers van de stichting, die het succes van 40 jaar zorg voor Friese kerken mede mogelijk hebben gemaakt. "Zonder deze stichting zou Fryslân er armer uit hebben gezien", aldus de gedeputeerde. Het provinciebestuur draagt graag bij aan het werk van de stichting, omdat de Friese kerken een rijke schat van onze provincie vormen. Maar, uit recent diepteonderzoek blijkt dat helaas zo'n 100 van de 770 Friese kerken in de komende tien jaar vrij zullen moeten vallen van de plaatselijke kerkgemeenschappen en dat zo'n 200 andere kerkelijke gemeenschappen in de komende tien jaar in financiële problemen zullen komen om hun kerk nog afdoende te beheren. De provincie formuleerde inmiddels een "Deltaplan Fryske Tsjerken", richtte een breed samengesteld Deltaplatform op en installeert van onderop uit kerkelijke gemeenschappen Deltateams om met een groot aantal maatregelen van de kerken te redden wat er te redden valt. "De Fryske tsjerken binne it hert en siel fan minsken en doarp", beweert gedeputeerde De Vries.

Wat ik bijzonder waardeer, is het feit dat Jannewietske de Vries de plannen van de stichting prijst om samen met o.a. onze Stichting Jabikspaad Fryslân, de Stichting Groate Kerk en het Nederlands Genootschap van Sint Jacob het Pelgrimscentrum Sint Jacob als Informatiecentrum te openen in de Groate Kerk van Sint-Jacobiparochie. Ze vertelt dat wij daarmee laten zien dat het heel goed mogelijk is om de ook door de provincie gewenste functieverbreding van oude Friese kerken te realiseren.

Tenslotte vergelijkt ze het 40-jarig bestaan van de Stichting Alde Fryske Tsjerken met de beproevingen van het volk Israël tijdens haar reis door de woestijn naar het beloofde land. Als gedeputeerde mag ze vanavond de stichting als het ware helpen om over de Jordaan het beloofde land binnen te treden om het in bezit te nemen. Als verjaardagsgeschenk biedt gedeputeerde Jannewietske de Vries daarom aan voorzitter Jan Kersbergen een jubileumkadocheque aan ter waarde van € 7.500,- als premie om het mogelijk te maken dat de Stichting Alde Fryske Tsjerken voortvarend aan het werk kan met het digitaliseren van alle beschikbare kennis van en over de Friese kerken, teneinde te komen tot een bruikbare kerken-database.

Hierna volgt een toespraak van de Rijksadviseur voor het Cultureel Erfgoed, Wim Eggenkamp. Hij erkent dat het voor plaatselijke kerkgenootschappen bijkans onmogelijk is geworden om de steeds complexer wordende kerkrestauraties tot een succesvol einde te maken. Toch, vindt hij, moeten die kerkgemeenschappen zo lang mogelijk volhouden en zal de Stichting Alde Fryske Tsjerken ondersteuning kunnen bieden door haar steeds verdergaande en noodzakelijke professionalisering.

Deze toespraak wordt gevolgd door een prachtige uitvoering van drie muziekstukken, verzorgd door het strijkorkest Apollo, bestaande uit een tiental jonge violistes en twee cellisten, onder leiding van hun meespelende dirigent Arjen Beintema.

Na de pauze worden enkele leden van de Plaatselijke Commissies gehuldigd door de directeur van de Stichting Alde Fryske Tsjerken, Gerhard Bakker, als blijk van waardering voor al het werk dat zij al meer dan 25 jaar in plaatselijke kerken van deze stichting hebben gedaan. Het kostersechtpaar van de Rotondekerk van Terband krijgt een oorkonde uitgereikt, omdat zij deze kerk van de stichting door adequaat optreden hebben behoed voor een vernietigende gasexplosie, toen hen enige tijd geleden bleek dat de kerk helemaal vol was gelopen met gas door een tweetal gaslekken, die enige dagen daarvoor waren ontstaan door graafwerkzaamheden buiten de kerk.

Jan Arendz presenteert daarna een quiz met allerlei meerkeuzevragen over de oude Friese kerken, waaraan alle gasten mee kunnen doen. Wist je bijvoorbeeld dat de Stichting Alde Fryske Tsjerken inmiddels al 3625 donateurs heeft?

Nu is het tijd voor het indrukwekkende optreden van de Friese zanger Gerrit Breteler, begeleid door pianiste Clara Rullman. Prachtige liederen zingen en spelen ze, in het Fries, in het Nederlands, in het Tukkers en tenslotte het ook gevoelige Drentstalige "Erica", waarvan het refrein door de hele zaal wordt meegezongen.

En dan eindigt het officiële programma met de gebruikelijke dankwoorden en met de uitnodiging om vooral nog even na te blijven praten onder het genot van een hapje en een drankje, verzorgd door de vrijwilligers namens de Plaatselijke Commissie van deze grote Willibrorduskerk van Holwerd.

In transitie: Opening hogeschooljaar van Stenden hogeschool

Woensdag 8 september 2010

In een nagenoeg vol Leeuwarder Auditorium opent collega Jos Zoer vanmiddag de plenaire bijeenkomst ter gelegenheid van de opening van het hogeschooljaar van Stenden hogeschool. Direct wordt de gelegenheid te baat genomen om de nieuwe interim-voorzitter van het College van Bestuur te introduceren. Drieëneenhalve week geleden werd Pim Breebaart door onze Raad van Toezicht gebeld of hij in de komende maanden het medebestuur op zich wil nemen van onze hogeschool, opdat de Raad van Toezicht in deze interimperiode in de gelegenheid is om een nieuwe voorzitter van ons college te benoemen, ter vervanging van Robert Veenstra, die ons kortgeleden verliet voor zijn nieuwe functie bij SC Heerenveen.

Daarna volgt de keynote speaker van deze bijeenkomst: onze vice-voorzitter van het College van Bestuur. Klaas-Wybo van der Hoek zijn speech bij de opening van dit hogeschooljaar is getiteld: "In transitie: pleidooi voor een adel van de educatie". Klaas-Wybo spreekt over transities en trends, over de zichtbare verschuivingen in: de economie en cultuur, in het wereld- en mensbeeld en in de technologie. Dan wijst hij op de kracht van ons probleemgestuurd onderwijs, waarmee wij onze studenten laten werken met mentale modellen, die ze nu en later nodig zullen hebben om "transitie-proof" te zijn als ze als afgestudeerden de samenleving in gaan.

Volgende gastspreker is Menno van der Veen, presentator en publicist. Hij vertelt over zijn recent geschreven en uitgegeven boek “Welkom in Youtopia”. Hij spreekt over de vervaging van grenzen tussen de virtuele en de echte wereld en over de hang naar conservatisme.

Bijzonder indruk maakt één van onze Pakistaanse studenten als ingelaste spreker. Het is Abu Bakar Ejaz, die ons vertelt dat hij met een groep Pakistaanse studenten van Stenden hogeschool - samen met enkele hogeschoolmedewerkers - het initiatief heeft genomen om in de komende dagen een inzamelingsactie te houden om ook financiële steun te gaan verlenen aan de slachtoffers van de immense watersnoodramp die zoveel Pakistanen in hun thuisland zo noodlottig heeft getroffen. Hij vraagt ons allen om van harte mee te doen met hun activiteiten van de komende dagen, om daarmee voor dit goede doel ruimhartig te doneren. Met een groot applaus tonen de aanwezigen in het Auditorium hun respect voor dit waarde(n)volle initiatief van onze Pakistaanse studenten.

Dan volgt een muzikaal intermezzo, verzorgd door het kerndocententeam Muziektherapie van onze opleiding Creatieve Therapie.

Tweede en laatste gastspreker is George Parker, illusionist. Hij laat zijn verbeelding prikkelen door de dagelijkse realiteit, om daarna zijn fantasieën weer in verrassende realiteit om te zetten. Zijn performance "Transitie, creativiteit en zelfsturend vermogen" gaat over het vermogen van (jonge) mensen om sturing te houden op de eigen rollen.

Na afloop krijgen we de gelegenheid om onder het genot van een hapje en een drankje met elkaar na te praten in de Canteen, waarvan door het merendeel van de aanwezige studenten, medewerkers en gasten graag gebruik wordt gemaakt.

Transitie, óók in het Stiltecentrum

Dinsdag 7 september 2010

Morgen wordt in Stenden hogeschool het hogeschooljaar geopend. Thema voor dit collegejaar is "Transitie". Sterker dan ooit gaan op dit moment hele economieën, politieke stelsels en ecologische denkbeelden op de schop. Het zijn fascinerende processen, waarvan de afloop nu vaak nog niet betrouwbaar is te voorspellen.

- Of toch wel?
- Hoe kunnen we bijsturen?
- Wat is de rol van de mens in dergelijke processen?
- Welke invloed heeft de transitie van mensen op de transitie van processen op mondiaal niveau?

- En - specifieker voor wat betreft Stenden hogeschool -hoe kunnen we op onze hogeschool transities sturen; kunnen, willen en doen we dat wel in lijn met onze missie & visie?
- Hoe kunnen we binnen ons onderwijs onze studenten ondersteunen in hun eigen immense en steeds snellere transitieproces tijdens hun studie bij Stenden?

Op de laatstgenoemde vragen proberen we een antwoord te krijgen tijdens de opening van ons
hogeschooljaar.

We hebben weken geleden een kleurrijke uitnodiging ontvangen om deze bijzondere bijeenkomst bij te wonen. Op de omslag van deze uitnodiging staat een foto van een jongen op een stoel op het strand, klaar om te springen, klaar om te vliegen met behulp van grote, beschilderde vlakken karton, die hij aan zijn armen heeft gebonden.

Diezelfde soort stoelen tref ik vandaag in verschillende kleuren ook aan in het Stiltecentrum van het Ontmoetingscentrum van Stenden hogeschool te Leeuwarden. Ik herken ook de Stenden-klompen, die hier vorig jaar september al eens een periode stonden. Ook de beschilderde vleugels van karton staan her en der opgesteld bij de stoelen in deze stiltekapel. En aan de stoelen hangen foto's. Het is de foto van de jongen, op de stoel, met zijn vleugels aangebonden, klaar om te springen, klaar om te vliegen.

Het is een vingerwijzing naar het thema dat morgen wordt geïntroduceerd.

Het is óók een vingerwijzing naar al die studenten en medewerkers die klaar staan om het nieuwe collegejaar in te springen, klaar om te vliegen, klaar voor de start!

Know when it's time to party and when not

Maandag 6 september 2010

Precies een een week geleden begon binnen Stenden hogeschool het nieuw academisch jaar 2010-2011. Na de zomervakantie komen studenten en medewerkers uit alle windstreken, vanuit alle werelddelen weer bijeen om samen een nieuw collegejaar op te starten. Niet alleen de lesroosters dienen dan tijdig beschikbaar te zijn, maar ook de overall jaarkalender voor het nieuwe hogeschooljaar. Een nauwgezet proces van plannen en afstemmen heeft er ook dit jaar weer toe geleid dat de "Academic Calender 2010-2011" voor het komende collegejaar tijdig beschikbaar is.

De Academic Calender van Stenden university verschijnt in diverse uitvoeringen: van een kleine kalender op zakformaat tot het grote posterformaat. Op allerlei plaatsen in de hogeschool hangen de posters en liggen de kleine kalenders op zakformaat om mee te nemen. Ze zijn ook al uitgedeeld tijdens de Studiestartweek. En uiteraard is de jaarkalender tijd- en plaatsonafhankelijk ter inzage via ons intranet. Het is voor alle studenten en medewerkers een onmisbaar document om je studie en/of werkzaamheden zo goed en efficiënt mogelijk te plannen.

In een oogopslag vind je voor alle vijf moduulperiodes onder andere welke de onderwijs-, studie en toetsweken zijn, wanneer het hogeschoolgebouw gesloten is of gewijzigde openingstijden heeft, wanneer de moduulroosters gepubliceerd worden, wanneer de bijzondere hogeschoolactiviteiten zijn en ook de lestijdentabellen van alle vijf Nederlandse hogeschoolvestigingen zijn overzichtelijk vermeld.

De Academic Calender 2010-2011 van Stenden university kreeg dit jaar als prikkelende titel mee: "Know when it's time to party and when not!"

Skûtsje in Stiens

Zondag 5 september 2010

Het Skûtsje is een straat in de woonwijk It Aldlân te Stiens. Het is de ringweg op het grote schiereiland van het Aldlân dat aan drie van de vier buitenranden wordt omringd door de Kletsefeart, en dat alleen aan de westzijde door vasteland is verbonden met Stiens. De Aak, de Helling, de Tsjalk en de Boeier zijn met de auto alleen via het Skûtsje toegankelijk. Dat is een betrekkelijk riskante verkeersconstructie, want ook bij een calamiteit zijn al deze woonstraten alleen via het Skûtsje vanaf de Griene Leane voor hulpverleningsvoertuigen bereikbaar.

De scheepsnaam "Skûtsje" is de Friese naam voor een tjalkachtig zeilschip, dat bestemd was voor de vrachtvaart. Ze zijn vooral in Fryslân gebouwd voor gebruik op de noordelijke binnenwateren. Oorspronkelijk was het de naam voor een veerschip. Skûtsjes onderhielden doorgaans een vaste vrachtdienst tussen enerzijds een dorp of stad van herkomst en anderszijds een bepaalde stad of een aantal steden waar belangrijke handelsmarkten waren, zoals bijvoorbeeld Leeuwarden, Sneek en Bolsward.

Na 1900 werden de aanvankelijk nog kleine en oude skûtsjes langer gebouwd. Zo konden ze aan de ene kant meer vracht meenemen en aan de andere kant werden ze voorzien van een vast achterdek, een tjalkenroer en een platte luikenkap. Daarmee was de nieuwe generatie skûtsjes geboren. Mijn overgrootouders (familie Brouwer) van moeders zijde waren skûtsjeschippers. Zij hebben op de scheepswerf van Van der Werf te Buitenstvallaat nabij Drachten indertijd een nieuw skûtsje laten bouwen en gaven het de naam "Eben-Haëzer", ofwel: tot hiertoe heeft de Heer ons geholpen. Bij haar leven vertelde mijn bep (grootmoeder) me regelmatig over haar kinderjaren op hun skûtsje.

Vergeleken met tjalken zijn skûtsjes langer en smaller. Van 1889-1933 zijn skûtsjes met name van staalijzer gebouwd en ingezet voor de beurtvaart en vrachtvaart op vaarten, kanalen en op de grote meren in de Friese Zuidwesthoek. Ook op de Zuiderzee werd met skûtsjes gevaren. Na ongeveer 1950 zijn veel skûtsjes tot plezierjacht verbouwd door de platte luikenkap te vervangen door een kajuitopbouw. Al jarenlang zijn de skûtsjes ook in trek als wedstrijdschip bij het in Fryslân in de zomer jaarlijks gehouden "Skûtsjesilen".

Herdenking bij Nationaal Indië-monument 1945-1962

Zaterdag 4 september 2010

Vandaag vindt - zoals elk jaar op de eerste zaterdag van september - in Roermond de jaarlijkse Nationale Herdenking plaats van de Nederlandse militairen die in de jaren van 1945 tot 1962 in de toenmalige overzeese Nederlandse rijksdelen Nederlands Oost-Indië en Nieuw Guinea sneuvelden.

Op de vroege, nog stille zondagochtend van 22 oktober 2006 hebben Durkje en ik het "Nationaal Indië Monument 1945-1962" in wandelpark Hattem te Roermond bezocht toen wij Roermond passeerden op het Pieterpad-traject van Roermond naar Pey.

De Nederlandse regering stuurde kort na de Tweede Wereldoorlog zo'n 100.000 militairen naar Nederlands-Indië om daar de vooroorlogse verhoudingen te herstellen, want tijdens de Japanse bezetting was het Indonesische nationalisme sterk geworden en de Indonesiërs wilden een eigen Republiek. Nederland weigerde in 1945 echter de Indonesische onafhankelijk te accepteren. Na ruim vier jaar strijd erkende de regering eind 1949 de nieuwe staat Indonesië. Die periode werd gekenmerkt door militaire schermutselingen met het Nederlandse leger, waarvan de twee politionele acties het bekendste zijn geworden.

Centraal op dit monument in Roermond zagen wij een obelisk met een kroonduif, zijnde het symbool van Nieuw-Guinea. Bij die obelisk is een fontein met karbouwenkoppen geplaatst. Achter die obelisk staan 18 driehoekige zuilen van aluminium, verscheidene gedenktafels met plaquettes en een groot bronzen borstbeeld van generaal S.H. Spoor, de toenmalige bevelhebber van de Nederlands strijdkrachten. Er zijn meer dan honderd van die plaqettes geplaatst, van alle onderdelen van de toenmalige krijgsmacht.

De zuilengalerij bevat de namen van meer dan 6.200 Nederlandse militairen die in het voormalige Nederlands-Indië of in Nieuw-Guinea zijn gesneuveld. Ook in oktober 2006 toen wij dit monument bezochten, lagen er kransen en bloemen ter nagedachtenis aan de overledenen van deze zo omstreden strijd.

De twadde ûngetiid yn it Stienser Aldlân

Vrijdag 3 september 2010

Na enkele dagen hevige regen in de overgang van augustus naar september namen de zorgen van de boeren hier in Noord-Friesland toe, omdat het met de dag spannender werd of ze met de zware landbouwmachines binnenkort nog de akkers op kunnen om te oogsten. Maar gelukkig laat het weerbeeld in de afgelopen dagen al verbetering zien en is ook de voorspelling voor de komende dagen hoopgevend. Vandaag is het halfbewolkt met af en toe zonnige perioden en ook het weekend belooft qua weer mooi te worden.

Zodra de zon schijnt, kan ook de laatste snee gras op de weilanden worden gemaaid, kortom, hooioogst in de nazomer, of - zoals we dat in Fryslân ook wel zeggen - "de twadde ûngetiid".

Aan de oostzijde van de Brêgeleane te Stiens is één van de weilanden van het Stienser Aldlân inmiddels ook gemaaid. De hooischudder staat aan de rand van het weiland om de komende dagen af en toe weer even achter de tractor te worden gekoppeld om het hooi op dit land op te schudden, zodat zon en wind hun drogende werk goed kunnen doen.

Abe Lenstra, ús Abe fan Abefean

Donderdag 2 september 2010

Vandaag is het 25 jaar geleden dat de Friese voetballegende Abe Lenstra op 64-jarige leeftijd overleed. Abe - in Fryslân ook wel "ús Abe" genoemd - is geboren en gestorven in "zijn Heerenveen", indertijd ook wel Abeveen genoemd, of op zijn Fries: "Abefean".

Abe was een bijzonder getalenteerd voetballer. Hij wekte soms de indruk dat hij (te) weinig aan het spel deelnam, maar dan ineens in een flitsend moment deed hij medevoetballers en toeschouwers versteld staan door bijvoorbeeld zijn vlijmscherpe pass, met een handige voetbaltruc of bij een treffend schot op het doel.

De Nederlandse dichter Rutger Kopland schreef indertijd het volgende gedicht over:

Abe Lenstra

"We stonden bij Achilles, het regende en woei,
in een geur van sigaren, nat gras en natte mannen,

het gromde en stampvoette om ons heen,
voetbal was oorlog, toen al.

Vader, weet je nog hoe het even doodstil werd,
de bal kwam, hij kwam uit de grauwe lucht
en woei voor het doel,

niemand had gezien dat hij daar stond.

Weet je nog hoe hij toen even met zijn hoofd knikte,
bijna ootmoedig, bijna verlegen, bijna verontschuldigend.

We hadden verloren voor we het wisten. Abe."

Terugblik en vooruitblik 09 10

Woensdag 1 september 2010

Op het snijvlak van 2009 en 2010 stelde Stenden hogeschool een in het jaar 2010 uitgegeven publicatie op met als titel "Terugblik en vooruitblik". Een terugblik op 2009: hoe kijken we terug op het jaar 2009. Een vooruitblik op 2010: wat gaan we in 2010 doen. Wat beide jaren in elk geval gemeenschappelijk hebben, is het feit dat we binnen Stenden hogeschool er met zijn allen voor willen zorgen dat onze studenten met een waarde(n)volle graad hun rol in de maatschappij verantwoord gaan spelen.

In 2009 zijn voortgaande stappen gezet in het fusieproces om de voormalige "Christelijke Hogeschool Nederland" en de voorheen genoemde "Hogeschool Drenthe" te fuseren tot één nieuwe hoger onderwijsinstelling, die nu overigens al meer dan twee jaar opereert onder de naam "Stenden hogeschool". Inmiddels zijn de Stenden Strategienota en de Stenden-onderwijsnota "Wereldwijs Onderwijs" verschenen. Organisatorisch zijn de contouren verder vormgegeven voor de nieuwe onderwijs- en onderzoeksorganisatie, die over enkele maanden in de vorm van zogenoemde "Schools" zal worden ingericht.

We zijn gelukkig een gezonde hogeschool, waarin het belang van het onderwijs voorop staat. Mooi is om te zien dat onze commercïële activiteiten ook prima financiële resultaten boeken, waarvan de opbrengsten terug worden geleid naar het onderwijs van de opleidingen.

Ongeveer 1 op de 4 studenten van Stenden is nu internationaal. Een betrekkelijk hoog percentage nieuw ingekomen studenten verklaart voor Stenden hogeschool te hebben gekozen wegens de reputatie van onze internationale oriëntatie. Studenten waarderen de verrijking in levenservaring en in intellectuele bagage, die ze ervaren als ze gebruik maken van de uitdagende onderwijsmogelijkheden op onze internationale sites in bijvoorbeeld Qatar, Zuid-Afrika, Thailand en op Bali.

Een thema dat binnen Stenden momenteel verder wordt uitgewerkt, is: "Verbinding". De in ontwikkeling zijnde nieuwe Schools zullen daarbij een belangrijke rol gaan vervullen. De onderwijsoperatie "Bouwstenen" van Stenden hogeschool speelt daarin een rol van doorslaggevende betekenis. Het aantal lectoren van Stenden steeg in 2009 van 9 naar 13. Zij dragen ook bij aan de verbinding tussen onderwijs, werkveld en onderzoek. We proberen voortdurend samen te ondernemen, te vernieuwen en te verbeteren.

Inmiddels zijn dit kalenderjaar het "Europees Instituut voor Toerisme" en het "Kenniscentrum Sociale Innovatie" in Stenden hogeschool van start gegaan. Deze zogenoemde "New Faculties" beschouwen we als belangrijke mijlpalen in de ontwikkeling van de hogeschool. Een andere ontwikkeling waar we bijzonder trots op zijn, is de reeds ver ontwikkelde "internationale PABO", die we momenteel met hoger onderwijspartners in Noorwegen, Zweden en Denemarken op de kaart zetten.

Al doende leren we ook in 2010 weer van elkaar:

- zo leren studenten van docenten en werkveld;

- zo leert het werkveld van onze docenten en studenten;

- zo leren de docenten op hun beurt ook van het werkveld en van de studenten.

Dat is Wereldwijs Onderwijs Anno 2010!

Klaas Hempenius exposeert in Gemeentehuis te Stiens

Dinsdag 31 augustus 2010

In de negentiger jaren waren Klaas Hempenius en ik beiden bestuurslid van de Vereniging voor Christelijk Basisonderwijs in Leeuwarderadeel, waarvan de twee christelijke basisscholen van Stiens èn de christelijke basisschool van Britsum uitgingen. Na de fusie van de Stienser scholen, resteren nog twee scholen onder dit bestuur, te weten: één in Stiens èn de school van Britsum. In zo'n bestuursperiode heb je regelmatig contact met elkaar, maar dat wordt minder frequent zodra je bestuursperiode ten einde is gekomen. Toch was het niet moeilijk om Klaas Hempenius te blijven volgen, want hij exposeert regelmatig, óók in onze regio en in ons dorp.

In het leven van Klaas Hempenius spelen twee zaken een grote rol, te weten: muziek en tekenen. Wegens zijn werkzaamheden als technicus was hij in de afgelopen jaren veel onderweg, ook in het buitenland. Na het werk liep hij ’s avonds de steden door waar hij verbleef, om te zien wat daar aan kunst was te bewonderen. Zijn werk was veelal in het buitenland, en als er een galerie in de buurt was, nam hij wel eens fotomateriaal mee van zijn eigen schilderkunst en vroeg hij of hij daar een expositie mocht inrichten. Meestal kreeg hij daarvoor toestemming en dan moest er ook nieuw werk voor zo'n expositie worden gemaakt. In het begin had hij vooral exposities in Nederland, maar als hij voor zijn werk naar het buitenland ging, zat zijn showmap als eerste in zijn reiskoffer. Hij speelt tevens muziek, schrijft veel muziek voor koren en orkest en volgde ook een muziekdirectiecursus in Hilversum.

In Nederland exposeerde Klaas Hempenius onder andere in het Gemeentehuis van Ferwerderadeel en Leeuwarderadeel en in Hogebeintum. In Leeuwarden bijvoorbeeld bij Galerie Eewal, in de Kunstuitleen, in het Oranjehotel, bij De Tem Galerie, in Parkhove, bij St. Josef, in Abbingahiem en in het Fries Museum. Exposities in het buitenland vonden onder andere plaats in Asolo Italië, in St. Pierre de Chartreuse, in Grenoble en bij de Technische Universiteit te Caïro.

Tot en met 30 september 2010 kunnen een aantal kunstwerken van Klaas Hempenius worden bezichtigd tijdens zijn expositie in het gemeentehuis van de gemeente Leeuwarderadeel in Stiens. Tijdens de openingsuren van het gemeentehuis kan deze expositie worden bezocht in de ontvangsthal van dit Stienser gemeentehuis.

Parkethuis Stiens in Stiens

Maandag 30 augustus 2010

Stiens kent een aantal woninginrichtingsbedrijven. Eén daarvan is het “Parkethuis Stiens” van Roelinga & Groenje, gevestigd aan de Seedûker op het Stienser bedrijventerrein Middelsee. Voorheen was Parkethuis Stiens gevestigd in het centrum van Stiens, aan de voet van de toren van de oude Sint Vituskerk, maar enkele jaren geleden verhuisde deze onderneming naar een veel groter pand op het genoemde bedrijventerrein aan de noordwestzijde van Stiens. De Volkswagen Transporter-bedrijfswagen van Parkethuis Stiens is in ons dorp een bekende verschijning in haar verschillende woonwijken.

De aanschaf van een nieuwe vloer in huis is een belangrijke keuze voor jaren. Reden te over om het in één keer goed doen. Door Parkethuis Stiens letterlijk en figuurlijk in huis te halen, haal je een kwaliteitsproduct, vakmanschap en service in huis, zo stellen de eigenaren. Een goed vloeradvies is aan te raden alvorens tot aankoop over te gaan.

Bij Parkethuis Stiens kun je terecht voor nieuwe vloeren, voor renovatie en voor vakkundig onderhoud van je vloer. Voor de volgende soorten vloeren kun je hier terecht: Parket, Laminaat en Kurk. Voor elk type vloer is het leveren van passende afwerkingsmaterialen en onderhoudsproducten mogelijk. Het pakket artikelen en diensten wordt door deze ondernemers geleverd met als “selling points”: Ambachtelijk, Kwaliteit en Gedegen Advies.

Helling in Stiens

Zondag 29 augustus 2010

De Helling is een bijzonder vormgegeven straat in de woonwijk It Aldlân te Stiens. Deze straat is namelijk geheel gelegen op een schiereiland in deze wijk, als het ware omarmd door de Kletsefeart. Alleen vanuit het Skûtsje is deze straat over land toegankelijk. De Helling is de zuidelijke zijstraat van het Skûtsje. Vanaf het Skûtsje rijd je via een dam over de Helling het schiereiland op. Op de dam passeer je het kunstwerk dat beeldend kunstenaar Henk Rusman maakte in opdracht van bouwbedrijf Lont. Dit is de projectontwikkelaar, die in het jaar 2002 startte met de bouw van alle woningen op dit schiereiland in de Kletsefeart.

Als je het schiereiland op komt, kun je linksom of rechtsom rondrijden over de Helling. In het midden van deze ring is een groenvoorziening van de gemeente en op de buitenring tussen de woonstraat en de Kletsefeart staan alle woningen. De meeste woningen staan geschakeld. Van alle woningen loopt de tuin aan de buitenring door tot aan de oever van de Kletsefeart.

Het woord “helling” kent verschillende betekenissen. Zo hebben heuvels en bergen een helling en kennen we in de geologie hellingen van gesteentelagen. Ook in de wiskunde is de helling een bekend begrip. Voor Stiens heeft het woord echter een andere betekenis. Hier is “Helling” namelijk bedoeld als een onderdeel van een scheepswerf. Een scheepshelling is de droogzetinstallatie, waarop schepen en/of andere drijvende objecten op het droge getrokken kunnen worden om bijvoorbeeld te worden schoongemaakt of gerepareerd. Op scheepshellingen worden ook nieuwe schepen gebouwd.

Tussen Dokkum en de zee

Zaterdag 28 augustus 2010

Het fotoboek "Tussen Dokkum en de zee" geeft in 70 foto's een prachtig beeld van de Friese gemeente Dongeradeel. De publicatie uit het jaar 2009 is een initiatief van deze gemeente en is uitgegeven ter gelegenheid van haar 25-jarig bestaan op 1 januari 2009.

De foto's zijn gemaakt door Dolf Kessler. Hij beschouwt Dokkum als het charmante, culturele en economische centrum, met daar het platteland met al haar dorpen omheen; met als extra accent dat de gemeente ligt aan de Waddenzee. In zijn fotoserie concentreert deze fotograaf zich op de elementen waarin Dongeradeel zich onderscheidt van de omliggende gemeenten. Het Friese landschap en het maatschappelijke leven staan daarbij centraal. Kessler laat met dit fotoboek zien wat de tijd met het uiterlijk van het noordfriese landschap, met haar dorpen en met de stad Dokkum heeft gedaan. Hij wil ons laten zien hoe mooi de gemeente Dongeradeel met haar stad, de dorpen en de Waddenzeekust is.

Dit fotoboek is ingedeeld in drie onderwerpen, te weten:

1. Het platteland, met foto's van bijvoorbeeld: akkers, gebouwen, vee, wegen, bedrijvigheid en over recreatie;

2. De stad Dokkum, met foto's van bijvoorbeeld: winterpret, straatbeelden en hoogtijdagen;

3. Het Wad, met foto's van bijvoorbeeld: verblijfsrecreatie, seizoensbeelden, vergezichten en waterkeringen.

Start nieuw seizoen van Students @ Stenden

Vrijdag 27 augustus 2010

De hele week is het een drukte van belang in de Leeuwarder vestiging van Stenden hogeschool. Het is deze week namelijk Studiestartweek voor eerstejaars studenten. Ouderejaars studenten en medewerkers van de hogeschool bieden deze beginnende studenten gedurende de hele week een gevarieerd introductieprogramma aan, waarbij kennismaking met de hogeschool, met de opleiding, met het onderwijsmodel, met de studentenvereniging, kennismaking met elkaar en met de stad centraal staan.

Er zijn onder andere activiteiten binnen de hogeschoolgebouwen, buiten op de kenniscampus en in het centrum van de stad. Een nachtelijke kennismaking met Leeuwarden als uitgaanscentrum hoort er natuurlijk ook bij.

Van de activiteiten worden door diverse studententeams van de Stenden-opleiding Media en Entertainment Management mediaregistraties gemaakt. Elke dag verschijnt een magazine, de zogenaamde "Stenden Daily"; ze liggen overal in de school voor het oprapen. Ook worden filmopnamen gemaakt van activiteiten en worden interviews afgenomen.

Stenden hogeschool heeft deze week ook haar eigen televisiezender, genaamd: "SSW TV". De uitzendingen van deze "Stenden Studie Start Week Televisie" kunnen worden gevolgd op de televisieschermen in Stenden hogeschool te Leeuwarden. De televisieuitzendingen zijn ook te volgen via Youtube, Twitter, Hyves en via de Leeuwarden lokale omroep Mercurius.

Start nieuw seizoen van de Basisscholen in Stiens

Donderdag 26 augustus 2010

Basisschoolkinderen zijn momenteel nog vol van hun ervaringen van de zomervakantie en van de spanning die een nieuw begonnen schooljaar met zich meebrengt. Veel kinderen lopen of fietsen sinds afgelopen maandag in Stiens een voor hen nieuwe route naar een voor hen wellicht ook nieuwe school. Andere verkeersdeelnemers worden na een periode van zes weken vóór en na de schooltijden weer geconfronteerd met schoolgaande kinderen op de weg. Dat is dus voor iedereen die de weg op gaat weer even wennen.

Ze hangen overal: de spandoeken met de tekst "De scholen zijn weer begonnen". Zo ook in Stiens. De gemeente Leeuwarderadeel wijst elk jaar de inwoners van Leeuwarderadeel en de overige passerende verkeersdeelnemers op het feit dat de zomervakantie van de scholen weer voorbij is en maakt daarmee de weggebruikers erop attent dat vier maal per dag grote aantallen kinderen en hun ouders/verzorgers ook gebruik maken van dezelfde weg om van huis naar school danwel van school naar huis te rijden en/of te wandelen.

Maar de gemeente Leeuwarderadeel heeft afgelopen zomer nog iets extra's gedaan om de verkeersonveiligheid voor kinderen te minimaliseren. Aan weerszijden van de Pim Mulierwei in Stiens staan twee basisscholen. Eén van die basisscholen staat langs de voormalige spoorlijn van Leeuwarden naar Stiens. Vlakbij de oude spoorwegovergang in de Pim Mulierwei is enkele jaren geleden een voetgangersoversteekplaats gemaakt met een versmalde rijstrook voor het autoverkeer in het centrum van de beide rijbanen. Grote aantallen kinderen steken hier op schooldagen dagelijks viermaal over.

Aan die oorspronkelijke verkeersremmende maatregel in de Pim Mulierwei is in de afgelopen zomer een extra voorziening aangebracht om het passerende verkeer er nog nadrukkelijker op te wijzen dat het hier gaat om een veelgebruikte voetgangersoversteekplaats voor passerende basisschoolkinderen. Zes opvallend gekleurde palen zijn op de oversteekplaats geplaatst. Eén van die palen is een extra hoge paal met daarop een grote hand met daarop twee overstekende voetgangers afgebeeld. Door deze toevoeging van zes zuilen is het voor al het passerende verkeer wel heel duidelijk dat dit een plek is om extra alert te zijn.

En wat kunnen wij als weggebruiker nog meer doen?

Kinderen gedragen zich anders dan volwassenen in het verkeer. We moeten er rekening mee houden dat kinderen geen minivolwassenen zijn. Ze kunnen heel veel dingen nog niet, zoals vanuit hun ooghoeken kijken. Of ze weten nog niet precies waar geluiden vandaan komen. De belangrijkste activiteit van kinderen is bovendien spelen en ze denken vaak niet na voordat ze iets doen. Daardoor kunnen ze plotseling oversteken, ineens uitwijken of andere onverwachte dingen doen. Op onze hoede zijn en onze snelheid aanpassen - vooral in de omgeving van scholen - zorgt voor een grotere veiligheid van kinderen in het verkeer.

Start nieuw seizoen van NBG-Regio Noord

Woensdag 25 augustus 2010

Vanmiddag en vanavond komen alle rayoncoaches en alle regioteamleden van Regio Noord van het Nederlands Bijbelgenootschap (NBG) bijeen in De Oase te Drachten. Deze jaarlijkse bijeenkomst luidt het begin in van het nieuwe seizoen voor alle vrijwilligers en ander medewerkers van het Nederlands Bijbelgenootschap in Regio Noord, bestaande uit de provincies Friesland, Groningen, Drenthe en Flevoland-Noord, gecoördineerd door regiocoördinator Henk Ruiter. Als ik aan het eind van de middag arriveer, zijn de eerste twee programmaonderdelen reeds verzorgd door Lydia van der Meer, de coördinator Bijbelgebruik bij het NBG. Lydia heeft dan al een presentatie verzorgd over de werkzaamheden van de sectie Bijbelgebruik en heeft de aanwezige deelnemers verder toegerust op de vaardigheid om een presentatie te verzorgen voor het NBG.

Het tweede deel van de middag wordt verzorgd door Joyce van de Veen, de manager fondsenwerving en communicatie van het NBG. Joyce verzorgt een presentatie over het buitenlandwerk van het NBG. Ze vertelt welke internationale Bijbelprojecten het Nederlands Bijbelgenootschap steunt en hoe dat wordt gedaan. Ze gaat specifiek in op de nieuwe samenwerkingsvorm van het NBG en het Amerikaanse Bijbelgenootschap met de drie Bijbelgenootschappen in West-Afrika van de landen Benin, Burkina Faso en Togo. Haar presentatie wordt afgesloten met een videopresentatie over het werkbezoek van Joyce aan China, waar het NBG ook ondersteuning verleent in het Bijbelwerk ten behoeve van Chinese geloofsgemeenschappen.

Na de gezamenlijke maaltijd wordt de avondbijeenkomst verder voortgezet als zakelijke vergadering, waarin allerlei punten aan de orde komen die te maken hebben met het opstarten en het uitvoeren van alle NBG-werkzaamheden in de hele regio voor het komende seizoen. Aan de orde komen onder andere: de Bijbel10daagse, de Activeeractie, de Wervingscampagne en het programma van de Rayonontmoetingen die de komende weken in alle afzonderlijke rayons van Regio Noord zullen worden gehouden.

Aan het eind van deze avondbijeenkomst krijgen alle rayoncoaches de gelegenheid om aan elkaar één en ander te vertellen over het nieuws uit de eigen rayons. Dat is een soort halen- en brengen-sessie, waarbij ruimte is voor het delen van successen en het aan elkaar voorleggen van praktische kwesties waarvoor een collega-rayoncoach wellicht uitkomst kan bieden. Tenslotte is er gelegenheid om in informeel verband nog even met elkaar na te praten over het mooie Bijbelwerk dat ons allen bindt.

Start nieuw seizoen van Stichting Jabikspaad Fryslân

Dinsdag 24 augustus 2010

De zomervakantie is weer achter de rug, dus ook voor het bestuur van de Stichting Jabikspaad Fryslân "binne de knyntsjedagen wer om". Het stichtingsbestuur opent vandaag met haar eerste bijeenkomst het nieuwe vergaderseizoen. Een boeiend jaar hebben we voor de boeg, onder andere omdat het komende seizoen in het teken zal staan van de voorbereiding en de start van het "Pelgrimscentrum Sint Jacob" dat we in samenwerking met het Nederlands Genootschap van Sint Jacob willen gaan openen in de Groate Kerk te Sint-Jacobiparochie. De Groate Kerk staat nu nog in de steigers, omdat eerst de bouwkundige voorzieningen moeten worden aangebracht om over enkele maanden het toegangsportaal van dit bijzondere bouwwerk te kunnen inrichten als pelgrimscentrum. Een belangrijk deel van onze vergadering bespreken we de voortgang van alle voorbereidende handelingen van ons eerste pelgrimscentrum voor Noord-Nederland.

Bij aanvang van deze vergadering bespreken we de wijze waarop we de benaderde nieuwe kandidaat-bestuurders zullen gaan introduceren in het werk van onze stichting en van onze stichtingsbestuurders. We prijzen ons gelukkig met deze kandidaten, die hun belangstelling voor een aanstaande bestuursfunctie inmiddels hebben uitgesproken. Met een terugblik op de resultaten van onze laatste twee bestuursbijeenkomsten van vóór de zomervakantie pakken we vanavond de draad weer op om een doorstart te maken op uiteenlopende acties die in de afgelopen maanden in gang zijn gezet. We prijzen ons ook gelukkig met de reacties en de tips die we van verschillende zijden via telefoon, persoonlijke contacten en via email hebben ontvangen van pelgrims uit Fryslân en van buiten onze provincie.

Mooi om te merken dat ons werk door velen wordt gewaardeerd. Zo zijn we zijn ook blij met het 24 pagina's dikke magazine, dat de Friese educatieve dienstverlener Cedin dit jaar uitgaf als lees- en werkboek "Onderweegs op 't Jabikspâd" voor de bovenbouwgroepen van alle Bildtse basisscholen.

We bespreken de nieuwsitems die we zullen opnemen in onze eerstvolgende Nieuwsbrief. Er is veel op en rond het Jabikspaad gebeurd in het afgelopen half jaar, dus de komende Nieuwsbrief zal daarvan een gevarieerde afspiegeling worden.

Sinds afgelopen voorjaar bestaat het Jabikspaad Fryslân tien jaar. In die jaren is het Jabikspaad letterlijk en figuurlijk goed op de kaart gezet. Het aantal wandelaars en pelgrims dat het Jabikspaad bewandelt, vertoont een stijgende lijn. We zullen in de komende jaren een nieuwe fase in gaan van onderhoud, verfraaiing, vernieuwing en doorontwikkeling van dit pelgrimspad. We bespreken vanavond op welke wijze we daarbij de Friese en de Overijsselse gemeenten gaan betrekken om ook met hun steun samen verder vorm en inhoud te geven aan de voortgaande "aankleding" van dit langeafstandspad, dat het Noordnederlandse starttraject is van de internationale pelgrimsroute naar Santiago de Compostela, waarvan de eerste 150 kilometers zich een wandelweg baant door een groot aantal gemeenten in Fryslân en Overijssel.

Start nieuw seizoen van Regiocomité Fryslân

Maandag 23 augustus 2010

Na het zomerreces komt het Regiocomité Fryslân van de Vereniging VU-Windesheim weer bijeen in Stenden University Hotel te Leeuwarden. In de zomerperiode is de programmering van onze komende publieksactiviteiten doorgegaan, om goed voorbereid te kunnen starten in dit nieuwe seizoen. Om 17.00 uur worden alle Regiocomitéleden ontvangen in de lobby van het hotel, waarna we in de hotelbar Topaz onze zomervakantieërvaringen kunnen uitwisselen tijdens het nuttigen van een warme maaltijd. Aansluitend gaan we naar de vergaderzaal, waar we uitgebreid stilstaan bij het afscheid van ons regiocomitélid en VU-alumna Ines Jonker, die na enkele jaren haar vrijwilligerswerk in ons regiocomité helaas beëindigt. We kunnen in elk geval nu gebruik maken van de gelegenheid om haar hartelijk te bedanken voor het goede werk dat ze in ons midden heeft verricht.

Tegenover dit afscheid staat gelukkig het feit dat onze vergadering vanavond ook wordt bijgewoond door Govert Geldof, die momenteel nog lid is van het Regiocomité Overijssel, die wegens zijn verhuizing naar Fryslân dit jaar aftreedt in dat Overijsselse comité en die zich vanavond oriënteert op een mogelijke overstap van dat Overijsselse comité naar het Regiocomité Fryslân. Na alle openingshandelingen van deze vergadering kunnen we beginnen met de inhoudelijke twee agendaclusters: Verenigingszaken & Publieksactiviteiten.

Eerst evalueren we de Landelijke Ledenraadsvergadering die drie Ledenraadsleden van ons regiocomité hebben bijgewoond op 25 juni 2010. We blikken terug op onze voorbereidingen daartoe, op het verloop van dit overleg en op de resultaten van deze halfjaarlijkse Ledenraadsvergadering. Vervolgens bespreken we de twee nieuwe voordrachten, die hopelijk zullen leiden tot uitbreiding van het aantal leden van ons regiocomité. Tenslotte passeren enkele documenten die in Verenigingsverband zijn ingekomen èn evalueren we de Aluminibijeenkomst die we op 7 juni 2010 organiseerden bij de Fryske Akademy te Leeuwarden.

Daarna bespreken we onze nieuwe publieksactiviteiten van VU-Connected, waarmee we ons komende seizoen vorm en inhoud zullen geven. Eind september 2010 organiseren we samen met Talma Veenwouden een symposium over "Dagbehandeling als anker in de keten dementie". In oktober en november 2010 organiseren we samen met het Friesch Dagblad en Tresoar twee Debatcafé's over de "Inrichting van de openbare ruimte" en over de "Bureaucratie in de zorg". In oktober 2010 organiseren we aansluitend aan de Statutaire Ledenvergadering Fryslân onze jaarlijkse publieke Sminialezing, dit jaar handelend over Palliatieve Zorg. Voorts zijn er nog plannen voor een symposium, een themadiner en een tweetal tentoonstellingen, waarvan de ene wordt ingeleid met een regionale of landelijke manifestatie over "Tsjernobyl 25 jaar na dato" en de andere met een lezing over "Zilverwerk op oude Bijbels". Goede plannen en de nodige expertise en enthousiasme in het regiocomité zijn ook dit jaar weer de ingrediënten voor ons aantrekkelijk en gevarieerd seizoensprogramma. We zullen ons best doen om er dit jaar weer iets moois van te maken.

Hollandse avondlucht boven de Bildtse klei

Woensdag 18 augustus 2010

Teruggekomen van vakantie kun je weer genieten van al het ogenschijnlijk zo gewone.

Zo gaat vanavond de zon weer in het westen onder, maar in het noordoosten neemt de lucht dreigende vormen en kleuren aan.

Langzaam verschijnt een vurige gloed in het westen, van achter en onder de zware wolken.

Een kleurenschouwspel boven de Monnikebildtdijk, met op de horizon het zicht op Oude Bildtzijl.

Ondertussen passeert ons een eenzame (race)fietser over de Monnikebildtdijk.

Doet me even denken aan de aloude song van Boudewijn de Groot:

Hoe sterk is de eenzame fietser
die kromgebogen over zijn stuur
tegen de wind
zichzelf een weg baant?

Pelgrimeren van Nogeas naar Oradour-sur-Vayres

Van Sint-Jacobiparochie naar Santiago de Compostela

Sentier vers Saint-Jacques-de-Compostelle; via Vézelay
Van Nogeas naar Oradour-sur-Vayres
Vrijdag 13 augustus 2010 – 22 km.
Dag 89: 1873 – 1895 km.

Om 6.30 uur staan we weer op. Buiten is het zwaarbewolkt en 11 graden Celsius. Durkje en ik brengen om 7.30 uur de auto vanuit Aix-sur-Vienne eerst naar Oradour-sur-Vayres. Daarna fietsen we in 2 uren naar Nogeas. Daar ontmoeten we bij toeval de Franse wandelende dame, die wij gisteren tussen Moulin de Tarn en Tarnaud ontmoetten, toen zij ons bij de Vienne de weg wees. Een andere dame vergezelt haar nu als wandelmaatje. Als we de fietsen in Nogeas stallen, loopt ze met die andere vrouw snel wandelend langs ons over de D17. We vertellen hen nog even waar we vandaag heen wandelen en als zij weer verder lopen, wensen ze ons “bonne route”. Om 10.15 uur begint onze laatste tocht van deze wandelvakantie 2010 vanuit Nogeas. Via de D17 en twee asfaltwegen wandelen we naar een bosperceel. Op een akker is een groepje mensen handmatig aardappelen aan het rooien.

Als we het bos uit komen, naderen we het gehucht Les Betoules. Vlak vóór Les Betoulles gaan we over een veldpad naar beneden, tussen heggen en weilanden door. Het gaat verder langs een weiland en een bosrand. Voorbij de afrastering van een vijver gaan we klimmend over een bospad het bos in. Zoals op zoveel plaatsen in Frankrijk is ook hier een oude auto in de natuur gedumpt. De natuur heeft de auto bijna overwoekerd. Na een onverharde weg komen we over een asfaltweg in het gehucht Le Bur.

Na een landbouwweg gaan we weer een stuk door een boomwal. Daar vinden we een bijzondere plant. Het lijkt wel een opengevouwen banaan, echter niet geel, maar vuurrood. De vlekken die erop zitten, lijken op verteerde insekten. Wat het precies is, weten we niet, maar een zeldzame plant lijkt het wel te zijn. Via een asfaltweg lopen we westwaarts naar het gehucht La Ribière. We lopen door in de richting van de molen van La Ribière, maar moeten al voor Le Moulin de la Ribière linksaf over een stenige weg het bos in. Eerst passeren we een aantal velden. In één van die weilanden graast een kudde schapen, nabij een oude laadbak van een vrachtwagen, waar ze desgewenst in kunnen verblijven.

Dan dalen we en steken we een smalle beek over via twee grote platte stenen. Het pad gaat verder door het bos en langs heggen. Als we bij de boerderij van Charlet komen, lopen we om het erf heen om op de doorgaande asfaltweg te komen. Dan gaan we weer het bos in, wandelen langs een akker en vervolgen onze weg over een stenige weg tussen verschillende weilanden en akkers door. Links van ons komt uit het weiland een kudde jongvee in draf. De pinken lopen met ons op en gaan aan het eind van het weiland keurig in het gelid naar ons staan kijken.

Daarna arriveren we in het gehucht La Ville. Daar pauzeren we op een stenen bankje tegen de gevel van een huis. Op de plaats waar je La Ville uit loopt, loop je Nieul binnen. Na de D34 volgt een karrenspoor. We steken een beek over en gaan over een begroeide weg langs de beek. We steken de D21 over en passeren een watertoren alvorens we het gehucht Les Gentes binnenwandelen. We lopen onder het dorp Saint-Laurent-sur-Gorre door en laten dit dorp achter ons over de D21a. Dan steken we ook de beek La Gorre over. Via een onverharde weg komen we langs een recreatieveld. Daarna volgt een stenige weg en via een asfaltweg gaan we verder naar het gehucht Le Colombier. Voorbij dit gehucht dalen we om een beek over te steken. Daarna klimmen we over een karrenweg naar het plateau aan de overzijde van de beek. Via de D21a komen we dan in het gehucht Mons.

Daarna gaat de weg verder tussen een bos en weilanden. Op een veelsprong bij de D699 gaan we het bos weer in over een onverharde weg, tot aan één van de beide huizen van het gehucht Négralat. Tegenover het andere huis van dit gehucht nemen we een onverharde weg omlaag, dat ons naar het gehucht Les Jarosses leidt. Dit is een mooi voorbeeld van een klein Frans gehucht, waarvan het merendeel van de oude huizen vervallen en onbewoonbaar is. Het eerste pand dat we voorbij wandelen, is waarschijnlijk gekocht door Britten, zoals dat hier in deze regio zoveel gebeurt. Er staat een auto met een Brits kenteken in de tuin en een man en een vrouw zijn aan het werk met een nieuw kozijn in één van de vensters. Verder is het hier stil in het gehucht, heel stil. Als we op het deksel van de centrale waterput plaats willen nemen voor een rustpauze, begint een hondje in het huis ertegenover enige tijd te blaffen. De ronde putrand waarop we plaatsnemen, is gemaakt van één stuk steen. Het ronde putdeksel past precies in de ronde putrand. Zolang we hier zitten, zien we niemand en horen we niemand. Een nagenoeg verlaten gehucht op het al zo stille Franse platteland.

Via asfaltwegen wandelen we daarna door naar het gehucht La Pouméroulie. Hier is meer leven in de brouwerij. Ook hier weer enkele auto’s met Britse kentekens. Twee Britten in een passerende auto groeten ons in het Frans als ze langzaam langs ons rijden. Hier en daar staan speeltoestellen van kinderen op erven. Bijna overal hangt was buiten. Enkele huizen worden zichtbaar opgeknapt. Het is bijna een Britse enclave op het Franse platteland. Zou hier een overijverige Britse makelaar aan het werk zijn geweest om Franse huizen aan Britten te verkopen? We dalen en lopen tussen twee vijvers door. Via een bosweg en een begroeide weg zien we op een gegeven moment rechts van ons een drooggevallen bosmeertje in de buurt van Les Brosses. Het beekje dat normaal gesproken in de bovenliggende punt water levert aan dit meertje staat ook helemaal droog. Een vreemd gezicht, zo’n meertje zonder water.

Vervolgens steken we de D901 over en vervolgen onze weg over asfalt, een begroeide weg en een stenige weg tot in het gehucht Fougeras. Een groep mannen, vrouwen en kinderen is op een hoger gelegen akkertje samen met korven aardappelen aan het rooien. We krijgen een sms-je van het thuisfront, dus moeten even stoppen om te reageren. Nogmaals komen we bij de D901. We steken niet over, maar gaan met een haakse bocht weer van deze weg af. Het laatste deel van deze dagmars gaat over een stenige weg, waarbij we enkele kleine kruisende wegen oversteken. Zo arriveren we na enkele honderden meters op het voormalige emplacement van het oude station van Oradour-sur-Vayres. Dit is het eindpunt van onze wandeling van vandaag, maar tevens ook het einde van de wandelvakantie van dit jaar.

Af en toe brak de zon vandaag even door. Uiteindelijk liep de temperatuur op tot 21 graden Celsius. Tussen 10.15 uur en 15.30 uur hebben we vandaag 22 kilometer afgelegd. Met de auto rijden we eerst naar Nogeas, waar we onze fietsen afhalen. Tenslotte rijden we weer terug naar de camping in Aix-sur-Vienne.

Met dit laatste traject is een eind gekomen aan ons 22 dagen pelgrimeren over het mooie Franse pelgrimspad van de GR654. In deze 22 dagen hebben we totaal 479,5 kilometer gelopen, bij een gemiddelde afstand van 21,8 kilometer per wandeldag, waarbij aangetekend dat we de afstand in alle gevallen eerst hebben gefietst alvorens onze wandeling aanving.

We beëindigen hiermee onze 89e pelgrimsdag, waarbij de totaalstand van het afgelegde pelgrimspad vandaag op 1895 kilometer is komen te staan. Dat lijkt een heel eind, maar ook hier is alles betrekkelijk, want we zijn nog maar net over de helft van de totale afstand van het Nederlands-Fries-Bildtse Sint Jabik (Sint-Jacobiparochie) naar het Spaanse Sint Jabik (Santiago de Compostela).

Pelgrimeren van Masmont naar Nogeas

Van Sint-Jacobiparochie naar Santiago de Compostela

Sentier vers Saint-Jacques-de-Compostelle; via Vézelay
Van Masmont naar Nogeas
Donderdag 12 augustus 2010 – 22 km.
Dag 88: 1851 – 1873 km.

Om 6.30 uur gaat de wekker. Buiten is het zwaarbewolkt. Durkje en ik brengen om 7.45 uur de auto vanuit Aix-sur-Vienne eerst naar Nogeas. Daarna fietsen we in 7 kwartier naar Masmont. De temperatuur is al 13 graden Celsius, maar door de mist en de frisse wind zijn de afdalingen op de fiets nog koud en is het nodig om de jas aan te hebben bij het fietsen. Dat is voor ons een uitzonderlijke situatie.

Om 10.00 uur begint onze wandeltocht vandaag vanuit Masmont. Het laatste huis in Masmont dat we passeren, is een oude boerderij. Aan de muur van een schuur hangen metalen bordjes. Nadere bestudering leert ons dat dit trofeeën zijn wegens het winnen van prijzen bij koeienkeuringen. De oude boerin komt achter het huis vandaan en kijkt onderzoekend wat we doen. Op onze vraag of dit allemaal plaquettes zijn die ze hebben gewonnen tijdens keurwedstrijden, antwoordt ze bevestigend. Gelet op de jaartallen op de bordjes hangt hier voor tientallen jaren aan gewonnen prijzen, bijna 90, zowaar een hele prestatie.

Voorbij deze boerderij lopen we over een stenig pad, dat langzaam afdaalt door het bos langs de helling van de heuvel. We komen zo in het dal van de rivier Le Boulou. Beneden bij de rivier steken we de Boulou over via twee houten bruggetjes, omdat dit een plaats is waar in deze meanderende rivier een bocht zit. Dan volgt de klim uit het dal. Boven komen we in het gehucht Le Petit Roussingeas. Hier staat een kilometragebord, waarop staat dat het vanaf hier nog 1594 kilometer is naar Santiago de Compostela.

We steken hier de D11a over en vervolgen onze route over een asfaltweg, die verderop over gaat in een onverharde weg. Daar worden we ingehaald door een bestelauto, die geladen is met een aantal zware boomstammen. We steken het riviertje de Gramelou over en enkele meters hogerop steken we een spoorlijn over en passeren we het naastliggende spoorwachtershuisje aan de overzijde van het spoor. Na de volgende klim arriveren we op het plateau. Dan gaan we verder naar het gehucht Nouailhas, waar we de man weer ontmoeten, die ons zojuist voorbijreed. De auto is inmiddels gelost.

De routebeschrijving geeft aan dat we via de Chemin des Chênes naar Beynac moeten lopen. Dat doen we ook, maar het eerste deel van deze weg is qua pad eigenlijk niet meer dan een steile, diep uitgesleten beekbedding in een holle boomsingel, met als ondergrond keien en dikke stenen, waar je voorzichtig over moet lopen om niet uit te glijden en/of te struikelen. Verderop wordt het gelukkig een stuk beter begaanbaar. Na ruim een uur wandelen arriveren we na een afdaling bij de dorpskerk van Beynac. De kerk is gesloten, het gras wordt er op dit moment gemaaid en er staat in elk geval naast de kerk een bankje om even op te rusten. Na de pauze wandelen we Beynac weer uit.

Via de D110 lopen we naar het dorp Le Puytignon. De postbode brengt hier zojuist met de ons inmiddels welbekende gele postauto de post rond. Vlak vóór de bebouwde kom van Le Puytignon gaan we een begroeide bomenlaan in en dan wandelen we langs de boerderij van La Tuilerie. We lopen door een bosperceel, steken een asfaltweg over en komen aan in het gehucht Le Mas. Bij een boerderij met een groot aantal loslopende kippen en enkele konijnen in konijnenhokken slaan we een onverharde weg in met links en rechts hagen en bomen, tussen de velden doorlopend. Daarna volgen enkele asfaltwegen en dan dalen we ter hoogte van het gehucht Jabalie op een gegeven moment af in het dal van de rivier de Vienne. In Aix-sur-Vienne aangekomen, gaan we nog verder omlaag om langs de rivier de Aixette verder te gaan. We passeren een oud fabriekspand naast een overloop van deze rivier.

Daarna zien we twee bruggen over de rivier, naast elkaar gelegen. De ene is een oude, ijzeren voetgangersbrug. De andere is een restant van een 13e eeuwse gotische stenen brug. Slechts één van de bogen van leisteenblokken is nog behouden gebleven. Daarna gaan we door een sport- en ontspanningspark en komen we langs een watersportcentrum, waar je onder andere kano’s kunt huren. Iets verderop komen we in het centrum van Aix-sur-Vienne, op de plaats waar de verkeersbrug over de Aixette ligt. Deze brug steken we over en dan lopen we langs het laatste deel van de Aixette, tot de plaats waar deze rivier uitmondt in de veel bredere rivier de Vienne.

Langs de Vienne lopen we naar onze camping, die hier aan de Vienne ligt. Op de camping nemen we een rustpauze bij de caravan. Na deze pauze verlaten we de camping om door Aix-sur-Vienne verder te gaan.

We gaan Aix-sur-Vienne uit en lopen evenwijdig aan de Vienne naar het gehucht Moulin de Tarn. Voorbij dit gehucht komen we in een park, dat langs de Vienne ligt. Bij de entree van dit park staat een kilometragebord, waarop staat dat het vanaf deze plaats nog 1588 kilometer is naar Santiago de Compostela. In het park zijn een aantal grote bloemperken ingezaaid met een groot aantal verschillend bloeiende planten. Een weelderige bloemenpracht is zo ontstaan.

We lopen nu dicht langs de oever van de Vienne. Hier en daar zitten sportvissers. Eén ervan heeft het wel erg professioneel aangepakt. De jongeman die we zien zitten, is gekomen met een auto met aanhanger. Op de visstek zijn drie vistenten opgezet en over één ervan hangt een groot camouflagedoek. Er staan meerder hengelstandaards op de rivieroever met in elke standaard vier grote werphengels. Zo groots opgezet zie je het niet vaak. Als we bij een grote nieuwe verkeersbrug over de Vienne arriveren, kijken we toch eens even kritisch naar onze routegids. Op de routekaart staat hier geen brug over de rivier en volgens de routebeschrijving hadden we al lang van de rivier af moeten lopen. Een snel wandelende Franse dame komt naar ons toe en in het gesprek dat dan ontstaat, maakt ze ons duidelijk dat de oorspronkelijke route is omgezet. Dat heeft te maken met die nieuwe brug en de nieuwe autoweg D2000. We zijn nog wel goed op koers. Het is de bedoeling dat we nu een zijriviertje van de Vienne oversteken met de nabijgelegen brug en dat we dan onder het viaduct van de nieuwe brug doorwandelen naar het gehucht Tarnaud. Ze wandelt in hoog tempo voor ons uit en zo arriveren we in Tarnaud.

De dame wandelt hier vlot rechtdoor, en wijst ons nog dat wij hier in het centrum van dit gehucht verder moeten wandelen naar Puy Berger. We volgen nu de routesignalering, die hier duidelijk is aangebracht. Voorbij het hooggelegen Puy Berger dalen we af naar de D10. Behalve de D10 zien we door het landschap ook de nieuwe verkeersweg D2000 lopen, naar en vanaf de nieuwe brug over de Vienne. We steken de D10 over en komen dan langs en door de brede vallei, waardoor de slingerende beek La Baisse stroomt. Na een asfaltweg volgt een brede laan, die af en toe slecht begaanbaar is vanwege het vele regenwater van gisteravond dat nog in de diepe sporen van deze laan ligt.Aan het eind van deze veldweg pauzeren we op een paar grote boomstammen langs het pad. Daarna komen we in het gehucht La Maison-Dieu.

Voorbij dit gehucht gaan we voor enkele kilometers het bos in. We moeten eerst lang en steil klimmen over een slecht begaanbaar bospad, bestaande uit veel gladde keien, dikke stenen en glibberige grond. Een uitdaging is het in elk geval wel om hier bij een natte ondergrond zonder vallen boven te komen. Door dit bos van Rochefort komen we op het hoogstgelegen punt uit in het gehucht Rochefort, eigenlijk uitsluitend bestaand uit één grote boerderij. Bij deze boerderij hebben we een prachtig uitzicht over het rivierdal van de Vienne, waarin onder andere de plaatsen Aix-sur-Vienne en Limoges liggen.

Voorbij Rochefort volgt een geasfalteerde bosweg door het bos. Eerst komen we nog door het gehucht Chez Caize op de grens van bos en veld en tenslotte arriveren we bij de D17 in Nogeas, waar we vanmorgen onze auto in de berm van deze bosweg hebben geparkeerd. Met de auto rijden we via Aix-sur-Vienne naar Masmont terug, waar we de fietsen afhalen om tenslotte weer terug te rijden naar de camping in Aix-sur-Vienne. Deze dag begon als een koele zomerdag, maar we hebben later op de dag toch nog flinke zonnige periode gehad, waarbij de temperatuur opliep tot zo’n 21 graden Celsius. Vandaag hebben we 22 kilometer gewandeld. Om ongeveer 15.30 uur arriveerden we in Nogeas, dus we zijn inclusief alle rustpauzes 5,5 uren onderweg geweest.