Pelgrimsroute van Ponferrada (S) naar Santiago de Compostela (S)
Camino de Invierno van Ponferrada naar Santiago de Compostela
Van Bandeira naar Outeiro
Maandag 18 mei 2026 – 17,2 km.
Dag 13: 235,0 – 252,2 km.
 |
| Vlak vóór Dornelas ontmoeten we de Amerikaanse medepelgrims Rachel & Cynthia |
Spaanse Camino de Invierno
Vanuit verschillende windstreken van Spanje lopen allerlei Spaanse pelgrimsroutes naar Santiago de Compostela.
Durkje en ik hebben ervoor gekozen om dit jaar - in 2026 - de gehele Camino de Invierno te lopen tot in Santiago de Compostela.
Deze ‘Camino de Invierno’ is de ongeveer 270 kilometer lange pelgrimstocht van Ponferrada naar Santiago de Compostela.
Vandaag lopen we van deze Camino de Invierno onze 13e etappe, over een afstand van 17,2 kilometer van Bandeira naar Outeiro. We blijven daarmee zo ongeveer op een 300 meter hoogte, maar moeten wel een afdaling naar 50 meter en een klim naar 340 meter maken.
Vertrek uit Bandeira
Onze wekker hadden we voor vanmorgen gezet op 7:00 uur in de pelgrimsherberg van Bandeira, maar omdat de drie mannelijke medepelgrims (waaronder één Nederlander) al eerder druk in de weer waren, zijn we een kwartier eerder wakker, en staan we direct op.
Durkje en ik ontbijten in de eetkamer van deze gemeentelijke pelgrimsherberg. De lucht is buiten helder, en het is vannacht flink afgekoeld, dus het is niet alleen in de slaapzaal, maar vooral ook in de eetzaal nogal koud. Ik doe er de electrische verwarming aan, en binnen de kortste keren blaast die de eetzaal behoorlijk warmer op de plek waar we zitten te ontbijten.
Tijdens ons ontbijt komen de Amerikaanse pelgrims Cynthia (moeder) en Rachel (dochter) nog even bij ons langs in de eetzaal om afscheid te nemen. Zij gaan eerst het dorp nog in om in een bar te ontbijten. Wellicht zien we ze later vandaag nog eens. Zij gaan één herberg verderop overnachten, en wandelen morgen dan ook naar Santiago de Compostela.
Om 8:00 uur verlaten we de herberg, om te beginnen aan onze volgende etappe, de voorlaatste van de Camino de Invierno.
Langs de hoofdweg in Bandeira zien we aan de andere kant van de weg een gedenksteen staan die verwijst naar de Camino Mozárabe, die we twee jaar geleden al eens bewandelden.
Aan de rand van het dorp is men bezig geweest met de riolering, heeft men de asfaltweg al opnieuw geasfalteerd, en wordt momenteel gewerkt aan het storten van een nieuw voetpad.
Via Dornelas naar A Carballeira
Voorbij Bandeira maken we direct al een behoorlijke klim. Die gaat langs een hoge aarden wal aan onze rechterhand, waarop overwegend hoge eucalyptusbomen groeien.
Als we zo’n twintig minuten later door een golvend landschap lopen, zien we rechts van ons in de verte de dikke wolken nog tegen de bergwanden aan liggen. Een sprookjes(pr)achtig gezicht is dat, mede ook door de jonge maïsplanten die al opschieten uit de akkers vlak langs de weg waar wij lopen.
Onderweg ontmoeten we overigens Cynthia en Rachel ook nog. We laten hen achter ons, en zien hen later vandaag niet meer terug.
Om kwart over negen arriveren we in het plaatsje Dornelas, dat ook een pelgrimsherberg heeft. Gisteren hoorden we van pelgrims die bij ons in Bandeira moesten blijven slapen, dat deze herberg in Dornelis afgelopen nacht geheel vol was. Nu hangt er een bordje aan de toegangspoort, waarop staat dat de herberg en de bar binnen vanaf 13:30 uur open zijn.
Verderop in het dorp passeren we de kerk, de Igrexa de San Martiño de Dornelas.
In een tuin linksboven ons zien we een oude hórreo staan.
Voorbij Dornelas gaan we het bos in. Daar komen we langs een holle boom, die in de loop der tijd uitbundig is getransformeerd in een soort herdenkingsboom. Er hangen allerlei bidprentjes in, maar ook nagedachtenissen aan overledenen.
Een kwartier later komen we voorbij het bos langs een oude schuur, waar diverse aanbieders hun uiteenlopende diensten aanbieden aan de passerende pelgrims, zoals eten, massage en drinken.
Bij het oversteken van de weg voorbij deze schuur komen we langs een houtzagerij.
Er liggen dikke boomstammen op het terrein, en brede gezaagde planken staan rechtop tegen een muur van de houtzagerij te drogen in de zon.
Aan het eind van het terrein is een pauzeplek ingericht, waar drie verkoopautomaten staan, waar je onder andere drinken en snacks kunt kopen. Een dik stuk hout met daarin een scheur gelijkend op een smiley staat erbij.
Enkele minuten later lopen we door het buurtschap A Carballeira.
Steil afdalen door uiteenlopende buurtschappen
Het volgende plaatsje dat we doorkruisen, is O Seixo.
Daar wandelen we langs de zogenoemde Capilla de las Augustias.
Hier staan ook enkele nog kleine palmbomen uitbundig in bloei.
We lopen door een aaneenschakeling van buurtschappen, en de volgende daarvan is Castro.
Als je door zo’n plaatsje loopt, en je de ogen goed de kost geeft, is er eigenlijk elk moment wel iets bijzonders, iets moois te zien, dat je uitnodigt om er onderweg een foto van te maken.
Als we buiten de bebouwing in een grote bocht afdalen, krijgen we een prachtig gezicht over de riviervallei van de rivier de Río Ulla, waarin we nu gaan afdalen.
Tijdens die afdaling komen we langs het buurtschap Noveledo, waar we dus niet doorheen wandelen.
Het is nogal een fiks steile afdaling, dus we gaan niet heel snel voort, alhoewel het asfalt wegdek ons het afdalen wel vergemakkelijkt. In de berm zien we prachtige kruiden, en bloeiende planten, zoals bijvoorbeeld het vingerhoedskruid nabij het plaatsje Gundian.
Voorbij de huizen van Gundian gaat een deel van de steile afdaling overigens ook over een holle weg.
Over de Río Ulla naar Ponte Ulla
Na een steile en lange afdaling krijgen we dan eindelijk Ponte Ulla in zicht.
Dan zien we tegelijk ook de stenen brug over de Río Ulla, waar we straks over heen zullen gaan.
Tegenover de opgang naar de brug staat een herdenkingssteen, gerelateerd aan de camino.
Als we de brug over lopen, krijgen we een mooi vergezicht aan beide zijden over de Río Ulla, met aan beide zijden twee bruggen die het rivierdal hoog overspannen.
Direct voorin Ponte Ulla komen we langs de kerk, de Santa María Magdalena de Puente Ulla.
Als we bij de VVV voorin het dorp een pelgrimsstempel willen halen, gaat dat verhaal niet op, want de VVV is gesloten.
Op de eerste T-kruising is een ruimte ingericht als pauzeplek, waar ook verschillende verkoopautomaten staan, waar je eten en drinken kunt kopen, en een passage-stempel kunt zetten in je pelgrimspaspoort.
We gaan er in eerste instantie aan voorbij, want wij willen boodschappen halen bij de Spar-supermarkt verderop. Maar ook dat verhaal gaat niet op, want de Spar hier is op maandag gesloten. Daarom raadplegen we Google Maps om te bekijken wat hier verder de mogelijkheden zijn om boodschappen te halen, want we moeten voor vanavond een warme maaltijd meenemen, en ook voor de rest vandaag, en alvast voor morgen alle boodschappen kopen.
Toch wel boodschappen te halen in Ponte Ulla
We hebben dan toch ook wel weer geluk, want veel hogerop in het dorp langs een drukke autoweg, is een restaurant, met een benzinestation ernaast dat een tankshop erbij heeft.
We lopen daarom nu eerst de afslag van de camino-route voorbij, en gaan vlak vóór een viaduct via een stenen trap het hoge talud op. In het viaduct heeft men overigens twee muurschilderingen gemaakt, waarvan er één afbeeldingen laat zien met betrekking tot pelgrims.
Bovenaan het talud kunnen we over korte afstand naar het beoogde restaurant lopen.
Binnen gekomen, bestellen we eerst maar eens koffie, met deze keer een sandwich erbij. Ondertussen kijk ik even in de benzineshop of we daar onze boodschappen in voldoende mate kunnen halen, en dat blijkt rijkelijk het geval te zijn. Met onder andere twee kant en klaar-maaltijden, voldoende eten en drinken voor vandaag en morgen onderweg loop ik terug naar het restaurant, waar dan inmiddels de overheerlijke en verrassend mooi gecreëerde sandwich bij ons op tafel wordt geserveerd.
Deze lekkernij bekronen we dan toch maar feestelijk met nog een extra kop koffie, en dan concluderen we dat we met deze boodschappen en met deze aangename koffiepauze buitengewoon voldaan verder kunnen naar ons eindpunt van vandaag.
Vanuit Ponte Ulla fiks bergop
Eerst dalen we het talud af, terug naar het viaduct van zojuist. Dan moeten we iets verderop de doorgaande camino vervolgen. Van de andere kant komt een jongeman aanlopen met een flesje in de hand en een rugzak schots en scheef op de rug. Hij volgt ons bergopwaarts in een veel lager tempo, en we horen hem nog lang luid zingend voortbewegen op de muziek die hij met zich meedraagt.
Na een eerste klim moeten we een klein eindje langs een drukke verkeersweg, waar we Ponte Ulla uitlopen, en gelijktijdig ook de provincie Pontevedra verlaten.
Ondanks de ietwat onduidelijke bewegwijzering op dit stuk, vinden we de goede route, die ons uiteindelijk eerst links van de weg, en later rechts van de weg verder laat gaan, waar we dan overigens een fikse klim moeten maken over een calzada-achtig bospad. De jongeman van zojuist loopt dan op grote afstand nog steeds achter ons, zien we.
Bovenaan een klim, bereiken we een huis met een tuin aan de wegzijde, waarin een beeldje van de heilige Jacobus tussen enkele dikke keien staat ter decoratie.
Als we dan over enkele open straten een behoorlijke hoogte hebben bereikt, krijgen we een schitterend vergezicht over het diepe dal achter ons.
Aankomst bij Jacobus in Outeiro
We gaan het bos weer in, en als we even later op een kruising van bospaden rechtdoor dienen te gaan, staat daar een richtingwijzer die ons nota bene duidelijk maakt dat de weg rechtdoor naar Santiago de Compostela gaat.
Als we na een lang traject door het bos het bosperceel uit komen, en linksaf de asfaltweg op gaan, zien we direct Outeiro al liggen, en links van ons hebben we weer zo’n mooi uitzicht over het diepe dal en de bergen in de verte.
Bij de Capilla de Santiago komen we Outeiro binnen.
Een plaatsnaambord zien we niet, maar iemand heeft tegen de gevel van diens huis met letters de plaatsnaam aangebracht. Het kan dus niet missen, we zijn nu in Outeiro aangekomen, waar onze laatste overnachting zal plaatsvinden voordat we morgen Santiago de Compostela binnen zullen gaan als alles dan goed gaat.
Tegenover de kerk bevindt zich een waterbron, met een hele forse gebeeldhouwde steen er bovenop. In die steen is Sint Jacobus afgebeeld als pelgrim en apostel.
Jacobus staat hier onder het stenen kruis.
We kunnen de Capilla de Santiago niet binnen, maar kunnen door de tralies van de deur wel zien dat in het midden van het koor boven het altaar een beeld staat van de heilige Jacobus, met links ervan een beeld van de heilige Christoffel, en geheel rechts een beeld van Santiago Matamoros, ofwel Jacobus als Morendoder, met zijn slachtoffers aan de voet van zijn paard.
We lopen verder door de halfverharde hoofdstraat van Outeiro.
Overnachten in de pelgrimsherberg van Outeiro
Dan is het nog maar een klein eindje verder, als we aan het eind van het dorpje arriveren bij de gemeentelijke pelgrimsherberg van Outeiro.
Heel prominent zie je de twee grote slaapzalen, die beide uitkomen op de centrale hal van de herberg.
Bij het pelgrimslogo van de herberg lopen we om 13:15 uur de oprit naar de herberg op.
Binnen worden we ontvangen door een medewerker van de gemeente die ons van achter het glazen scherm van zijn balie incheckt. De man doet dat uiterst secuur, namelijk één voor één. Ik kan bijvoorbeeld ook niet voor ons beiden in één keer betalen, want eerst checkt hij mij uitgebreid in, en krijg ik alles wat ik nodig heb, zoals een textielpakket en een toegangsbewijs, en dan moet ik tien euro betalen. Dan pas herhaalt zich het hele lange inschrijvingsproces voor Durkje nog eens, dat ook wordt afgesloten met het betalen van haar tien euro. Deze secure manier van werken, en alles één voor één compleet registeren en coderen, heeft ook wel weer wat, maar zo uitgebreid is nergens te doen gebruikelijk gebleken in onze afgelopen camino-weken. Als alles helemaal klaar en goed is, vertelt hij over de verschillende ruimtes die we zullen aantreffen, en dat alle sanitair voor heren en dames hier is gescheiden; helemaal prima.
En dan kunnen we naar binnen, om ons te installeren in de slaapzaal, waar dan overigens al een Aziatische pelgrim zich bevindt.
Direct na ons komt nog een Spanjaard met een bagagewagen, later nog een Spaans echtpaar met een bagagewagen, dan ook nog een Frans echtpaar, en voorts nog enkele mannen die individueel pelgrimeren. Al met al zijn er zo’n tien pelgrims vannacht in deze herberg.
Vanmiddag hebben we alle tijd voor de foto’s en voor de verslaglegging, en vanavond bestaat ons avondeten uit de kant-en-klaar-maaltijden, die we eerder vandaag al in Ponte Ulla hebben gekocht. Zo komen we ook deze dag op de camino, onze voorlaatste van deze voorjaarspelgrimage, weer goed door.
