Pelgrimeren van Le Châtelet naar La Bidoire

Van Sint-Jacobiparochie naar Santiago de Compostela

Sentier vers Saint-Jacques-de-Compostelle; via Vézelay
Van Le Châtelet naar La Bidoire
Dinsdag 27 juli 2010 – 20,5 km.
Dag 75: 1563 – 1583,5 km.

Gisteren hebben we de caravan verplaatst van Saint-Amand-Montrond naar Montgivray, nabij Le Châtre. Durkje en ik staan vanmorgen om 6.30 uur op om na het ontbijt te vertrekken vanaf “Camping Municipal Solange Sand” te Montgivray. Met de auto brengen we de fietsen naar ons eindpunt van vandaag: La Bidoire. Daarna fietsen we van La Bidoire naar ons beginpunt van vandaag: Le Châtelet. In Le Châtelet drinken we eerst een kop koffie met een lekkernij uit de bakkerij in de lunchroom van de betrekkelijk nieuwe bakkerszaak in het centrum van deze plaats. Om 9.30 uur begint onze wandeltocht van vandaag. Het is dan zo’n 18 graden Celsius en de zon breekt regelmatig even door de wolken. We beginnen met een rondje om het dorp. Via de D65 verlaten we Le Châtelet, om al vrij snel een asfaltweg te nemen die ons door de vallei van Portefeuile voert. Vieille Forêt is het eerste gehucht waar we door komen. In een raamkozijn van één van de eerste gebouwen die we hier passeren, zit een pop naar ons te zwaaien, die gemaakt is van bloempotten.

Het tweede gehucht waar we door komen, is Bellevue. En dan volgt het dorp met de naam Les Archers. Dit dorp wordt rondom aangeprezen als pottenbakkersdorp. Op de hoek waar we Les Archers verlaten, zien we ook inderdaad een pottenbakster aan het werk in een pottenbakkerij. We volgen over een lang traject een aantal onverharde paden onder begroeiingen door. De bewegwijzering is hier opvallend karig, waardoor je je vanwege kleine zijpaden af en toe afvraagt of je nog wel op de goede route zit. Toch komt het goed, want we komen langs de boerderij van Le Petit-Vernet en ook in het dorp La Tremblaye, die beide in de routebeschrijving worden genoemd. La Tremblaye is maar klein en wàt er dan nog staat, is grotendeels door de tand des tijds al verworden tot ruïne.

We nemen de D70 en lopen onder andere over de brug over het riviertje de Charasse. Een paar meter verder is een schaduwrijke picknickplaats met twee picknickbanken; geschikt voor onze eerste pauze. Daarna vervolgen we onze weg naar Beddes. Hier hebben we de eerste tien kilometer achter de rug. Bij de 19e eeuwse Saint-Mathurin-kerk verlaten we Beddes om via een eindje asfaltweg op de onverharde weg bij het kruis het veld in te gaan. Verderop krijgen we een wijds uitzicht over de omgeving van La Font Sanglier. Bij een kruising steken we via een S-bocht over van de ene onverharde weg naar de andere. Op de hoek staat een mooie Acacia, met frisgroene, samengestelde bladeren.

Na nog weer een dubbele bocht dalen we tussen de akkers af naar het gehucht Sept Fonds. Daarna volgen de gehuchten Le Pré de Chenevière, Le Plaix en Le Pied-du-Montet. In het laatste gehucht is een boer bezig om met een tractor met een hefmechanisme per keer twee grote strorollen van een boerenwagen af te tillen om die op te slaan in een grote schuur verder op het erf van de boerderij. Wij lopen door over de C5. Ter hoogte van La Ragoterie komt een jongetje hijgend achter ons de heuvel op fietsen, (waarschijnlijk) zijn ouders er glimlachtend in de auto achteraan rijdend. Hier wordt een sportieve fietsklimprestatie op de kaart gezet door deze jongen, dat is wel duidelijk.

Wij komen vervolgens al vrij spoedig aan in het stadje Châteaumeillant. We bezichtigen de grote 11e-12e-19e eeuwse St.-Genis-kerk en vinden aan de overzijde van het kerkplein naast de VVV een pelgrimsfresco, een wandelaar voorstellende, die zojuist een wegwijzer met Jacobsschelp passeert. In een smal parkje pauzeren we even, om daarna langs een museum, een oud kasteel (nu Gendarmerie), het gemeentehuis (Mairie) en Hôtel du Chapitre de stad uit te lopen in de richting van Sainte-Severin. We verlaten deze weg echter, om achter een aantal woningen langs te lopen, zodat we parallel aan de D70 onze weg kunnen vervolgen. Verderop gaan we via een viaduct over de D70 heen en dan volgt een kilometerlang veldpad langs de wijngaarden van Châteaumeillant.

Châteaumeillant is bekend om zijn wijngaarden, waarvan de oorsprong al in de 5e eeuw ligt. Door het persen van de trossen van het druivenras Gramay produceert men hier de befaamde “gris”-wijn. Tussen de wijngaarden liggen brede banen met allerhande kleurige bloemen; een prachtig gezicht zo tussen de percelen met groene druivenstruiken. We gaan verderop stijgend een onverharde weg op, tussen de wijngaarden door. Boven op een heuvelrug staat een schaduwgevende boom met daaronder een bankje van twee boomstammen en een plank. Daar rusten we even om nog wat langer aandachtig te genieten van deze mooie druivenstreek.

Vervolgens dalen we af naar de D70, die we rechtdoor oversteken. Over een veldpad moeten we dan doorlopen tot de derde begroeide weg aan onze rechterhand. Vlak vóór die onverharde weg steken we in een dal eerst het riviertje de Sinaise over. Daarna wandelen we door de vallei van de Sinaise naar ons eindpunt, het gehucht La Bidoire.

Om 14.00 uur arriveren we na 4,5 uur en 20,5 kilometers verder bij onze auto in La Bidoire. We halen de fietsen weer op uit Le Châtelet om tenslotte naar onze camping in Montgivray terug te keren. Inmiddels is de temperatuur opgelopen tot 26 graden Celsius. Het is dus een warme wandeldag, zeker voor de trajecten waarbij we op de volle zon liepen. Het is overigens ook een dag met – op zijn Fries gezegd – weinig “ferdivedaasje” (afwisseling). We wandelden namelijk over veel boerenlandwegen met nauwelijks verkeer, in de dorpen en gehuchten was nagenoeg niemand buiten en ook in Châteaumeillant was op het moment dat wij daar passeerden nauwelijks iemand op straat te bekennen. Een dunbevolkt agrarisch gebied in de zomervakantieperiode. Stilte overheerst vandaag derhalve op onze 75e pelgrimsdag.

Pelgrimeren van La Gonne naar Le Châtelet

Van Sint-Jacobiparochie naar Santiago de Compostela

Sentier vers Saint-Jacques-de-Compostelle; via Vézelay
Van La Gonne naar Le Châtelet
Zondag 25 juli 2010 – 22,5 km.
Dag 74: 1540,5 – 1563 km.

Voor een pelgrim is dit een bijzondere dag. Het is vandaag namelijk Jacobsdag. Elk jaar op 25 juli is het Jacobsdag. Dit jaar is echter een bijzonder jaar. Omdat de 25e juli dit jaar op een zondag valt, is dit jaar in de katholieke traditie een heilig jaar. Vandaag – zondag 25 juli 2010 – is dus een bijzondere dag: Jacobsdag op zondag in een heilig jaar. Pas in 2021 zal het weer zo zijn dat 25 juli op een zondag valt. Daarop moeten we dus nu nog 11 jaar wachten.

Eerst brengen Durkje en ik vanmorgen om 8.00 uur de twee fietsen met de auto vanaf de camping in Saint-Amand-Montrond naar Le Châtelet. Van daaruit fietsen we dan zo’n 20 kilometer via Loye-sur-Arnon naar La Gonne. De fietsen stallen we achter het kruis, op het materiaalveld dat de naastwonende boer ons gisteren wees.

Om 9.50 uur beginnen we aan onze wandeltocht van vandaag. Al na de eerste meters arriveren we in La Gonne. Net voorbij de boerderij waarvan we gisteren de boer en boerin spraken, slaan we linksaf. Bij een woning waar een aantal sloopauto’s naast de woning staan, gaat de asfaltweg over in een onverharde weg. Zo verlaten we het gehucht La Gonne. Verderop volgen een asfaltweg en weer een onverharde weg, waarna we in La Fontenelle aankomen. Een eindje verderop komen we in Varenne, waar we doorheen lopen.

Dan volgt een brede, nieuw geasfalteerde weg in de richting van Le Grand-Orme, die we volgen van Le Grand Bonnefond tot Le Petit Bonnefond; twee boerderijen. Ter hoogte van de laatstgenoemde boerderij verlaten we deze asfaltweg om via een onverharde weg tussen een dubbele boomwal en akkers door te lopen. Achter ons komen twee tractoren met aanhangwagens aan rijden, die een akker op gaan om daar de hier veel voorkomende strorollen van het land te halen. Een eindje verderop worden we ingehaald door een groep vriendelijk groetende Franse mountainbikers. Uiteindelijk komen we in Planche.

We lopen door naar het gehucht Les Petites Maisons. Daar staat een oud paardenvrachtwagentje met daarin een jonge dame en een man van middelbare leeftijd. De nog heel jonge chauffeuse rijdt ons later met deze paardenwagen voorbij als we Les Petites Maison al achter ons hebben gelaten. Na een bosperceel en een buiten de bebouwde kom liggende ommuurde begraafplaats arriveren we in Loye-sur-Arnon. De 11e-13e eeuwse dorpskerk van Loye-sur-Arnon ligt aan de D951. De torenspits is in abominabele staat. Veel leien zijn al van de spits gevallen en de gaten zitten in de torenspits. Enkele leien liggen onder aan de toren. Een levensgevaarlijke situatie dus. We steken de D951 over en eten een broodje in het kleine park tegenover deze kerk. Een groep honden op een erf tegenover de kerk blaft onophoudelijk, totdat na een derde poging de huisbewoners de dieren eindelijk met – zij het kortdurend - succes tot rust hebben gemaand.

Daarna moeten we door een steeg afdalen. Dit is het pelgrimssteegje, volgens het bord aan de muur de “Impasse des Pélerins”. Op de hoek van deze steeg en de D951 staat een café-restaurant, waar we op het terras een kop koffie drinken.

Voorbij de steeg gaan we met een bruggetje over een beek en dan linksaf in de richting van Le Chên Fourchu. In de bocht van deze weg gaan we een stijgend bospad op, tussen bomen en heggen door. Verderop komt een man met een paard met rijtuigje aanrijden. Na dit mooie bospad volgt een onverharde weg, steken we de C203 over en gaan we rechtdoor naar het huis van Les Suchots. We lopen daar om de waterpoel heen en komen na weer een brede onverharde weg aan op een asfaltweg op de kruising van Méséreau. We gaan rechtdoor naar Le Moulin de Mésereau. Daar steken we met een provisorische loopbrug het aanvoerkanaal over.

Iets verderop is een doorwaadbare plaats in de rivier de Arnon. Daar stroomt nog wel water, dus wij nemen de ijzeren loopbrug die hier in verband met de hoge waterstand van de Arnon toegang geeft tot een achter de brug gelegen ruime picknickplaats. Na een klim komen we in (oost-)Ardenais. Daar wandelen we langs de 12e-19e eeuwse St. Sulpice-kerk. Naast deze kerk staat een oude priorij, momenteel heerboerderij. Aan de D951 staat een boerderij. Door een openstaande deur zien we binnen een stierkalf aan een touw staan. De boerderijerfhond begeleidt ons met royaal geblaf. Daarbij springt hij op de lage erfmuur en daar loopt hij blaffend over heen, gelijke tred houdend met ons. Als we de D951 al lang zijn overgestoken, blaft hij ons nóg na. Wij volgen de asfaltweg naar La Plaix. Daar nemen we een brede, begroeide veldweg. In een bocht zit een jonge Fransman te picknicken bij zijn racefiets. We voeren een kort gesprek. Hij woont in de buurt en is een dag hier in de buurt aan het fietsen. Via de D38 wandelen wij vervolgens het dorp (west-)Ardenais binnen.

Vlak vóór we de D951 in Ardenais over steken, pauzeren we op een picknickbank bij het plaatselijke dorpshuis. Heerlijk is het hier in de schaduw. Aan de overzijde volgt een aangenaam wandelpad. Het brede graspad is recent nog gemaaid en tussen de af en toe hoogopgaande aarden wallen - die begroeid zijn met bomen en struiken - hebben we nu en dan mooie doorkijkjes naar de aanliggende akkers en weilanden.

Daarna volgt een aantal asfaltwegen en mooi begroeide onverharde wegen, waarbij we La Maison Rouge passeren en uiteindelijk arriveren in La Bourgeoisie. Daar wandelen we tussen boerderijen, loodsen en woonhuizen door over een slingerend asfaltweggetje, om vervolgens een onverharde weg te nemen in de richting van het Bois du Salut. Vlak voordat we in het bos aankomen, zien we in de brede rechter berm van deze onverharde weg schitterend paarsbloeiende heide, omgeven door mooie varens. Heide hadden we in deze omgeving nog niet eerder gezien.

Aan het eind van het brede bospad dalen we via een smaller, steil bospad naar de vallei van Le Cheminon. Onder in de vallei kunnen we via een loopbruggetje een smalle rivier oversteken. Daarna volgt een steil graspad om vanuit deze vallei naar Les Trois-Fournaux te gaan. Boven gekomen, zien we de kerktoren van Puyferrand al boven de bomen uitsteken. We wandelen even later om deze 12e-13e-17e eeuwse Romaanse abdij en kerk “Notre-Dame de Puyferrand” heen. Naast deze kerk ligt een moderne begraafplaats. De oude begraafplaats ligt een eindje verder, recht tegenover de grote dorpskerk.

Nu volgt ons laatste deel van de wandeltocht van vandaag: Le Châtelet. We zien het stadje in de verte al liggen, hoog tegen een heuvel gebouwd. Via eerst een afdaling en daarna een klim wandelen we van Puyferrand nog even naar Le Châtelet, waar onze auto staat. Het is nu 15.00 uur, dus we hebben vandaag de 22,5 kilometer afgelegd in ruim 5 uren. Het was vandaag wederom een wandeling met veel variatie qua gehuchten, dorpen, steden en landschappen. Ook het weer werkte vandaag wederom prima mee: mooi zomers wandelweer. Iets zwaarder bewolkt dan gisteren, maar af en toe is het toch ook even heel warm als de zon doorbreekt. Op de terugweg naar onze camping halen we de fietsen weer op uit La Gonne.

Pelgrimeren van La Ville du Bout naar La Gonne

Van Sint-Jacobiparochie naar Santiago de Compostela

Sentier vers Saint-Jacques-de-Compostelle; via Vézelay
Van La Ville du Bout naar La Gonne
Zaterdag 24 juli 2010 – 20,5 km.
Dag 73: 1520 – 1540,5 km.

Vanmorgen brengen Durkje en ik na het ontbijt eerst de fietsen met de auto vanaf de camping in Saint-Amand-Montrond naar La Gonne. Als we de auto bij een boerderij in de berm parkeren, komt de bewoonster bij ons om ons erop te wijzen dat we de auto beter een klein eindje verderop op een van de weg af gelegen eigen materiaalterrein kunnen parkeren, hetgeen we doen. Van daaruit fietsen we dan zo’n 20 kilometer via Saint-Amand-Montrond naar La Ville du Bout, waarbij we vlak buiten de bebouwde kom een drie kilometer lang traject krijgen waarbij we flink op de pedalen moeten om de sterk stijgende weg te beklimmen. Daar staat tegenover dat we ondertussen een schitterend uitzicht krijgen over de stad Saint-Amand-Montrond en over het dal waarin deze stad ligt.

In La Ville du Bout vervolgen we onze wandeltocht om 10.20 uur. Vanuit La Ville du Bout volgen we de D6, waarbij we nog steeds genieten van het prachtige uitzicht over de dalen aan beide zijden van deze heuvelrug. We komen door Les Massés, Le Piot Gré, Le Piot Doux en Le Gros Chêne. We gaan ongeveer 2,5 kilometer over deze D6, waarbij we ook langs de weg gelegen woningen passeren met prachtig bloeiende Hortensia’s in veel kleurschakeringen. Ter hoogte van La Tour verlaten we de D6 om dit dorpje binnen te wandelen. Bovenaan het dorp aan de rand van de bebouwde kom zien we achter het waterreservoir de Malakoff-toren, die door de eigenaren van het kasteel van Meillant in 1855 is gebouwd na de slag bij Sebastopol in de Krimoorlog.

Vanaf een dalende onverharde weg krijgen we een mooi uitzicht over de vallei van de Marmande. Als we weer afgedaald zijn naar de D6 bij Les Places steken we die over om via een aantal onverharde wegen en kleine asfaltweggetjes verder af te dalen naar Les Dauvergnes. Iets verder arriveren we bij de Hypermarkt van Leclerc vooraan in Saint-Amand-Montrond. Daar pauzeren we in het cafetaria van deze hypermarkt. Daar zit een aantal mannen van middelbare leeftijd met een pilsje gezellig aan de bar te praten terwijl hun vrouwen in de hypermarkt de wekelijkse zaterdagboodschappen halen. Wij gaan aan de koffie. Na deze pauze passeren we de eerste rotonde van Saint-Amand-Montrond. Deze rotonde heeft een schitterend en groot kunstwerk van twee gouden ringen als verwijzing naar het moderne museum een eindje verderop, waarin een bijzondere tentoonstelling is te bezichtigen over sieraden in het bijzonder en goud in het algemeen. Saint-Amand-Montrond wordt ook wel de stad van het goud genoemd. Men is hier met recht trots op het groots en prachtig modern vormgegeven museum.

Via de D951 wandelen we dan de stad Saint-Amand-Montrond in. Na een kilometer gaan we linksaf om een oude stenen stadsbrug over te steken, die is gebouwd op initiatief van Sully, destijds minister van Hendrik IV. Via enkele oude straatjes lopen we naar het kanaal, dat we oversteken. Via de laan langs het kanaal komen we bij de ronde kanaalbrug van de N144 aan de zuidkant van het centrum van Saint-Amand-Montrond. Dit is de brug die wij ook passeren als we naar onze camping alhier rijden. We gaan vanaf hier het stadscentrum niet in, maar blijven langs het kanaal lopen. Iets verderop steken we het kanaal wel over. We zijn dan vlakbij onze camping, die zo’n 100 meter verderop aan dit kanaal ligt.

Na enkele woonstraten komen we steeds dichter bij het ”nieuwe” kasteel van Montrond. We komen uiteindelijk dicht in de buurt van dit kasteel en lopen daar beneden dan met een ruime boog omheen. Het pad dat hier ligt, is waarschijnlijk al een eeuwenoud pad, half om het kasteelterrein heen, waarbij we verderop nog de hooggelegen ruïne van het voormalige, oude kasteel van Montrond passeren. Dan dalen we via dit oude kasteelpad naar één van de uitvalswegen van Saint-Amand-Montrond. Die voert ons naar de brug over de rivier Le Cher. Aan de overzijde van de rivierbrug arriveren we in Orval.

We gaan in de richting van het centrum van Orval, maar gaan niet door het centrum. Voorbij de spoorwegovergang pauzeren we op een bankje in de schaduw van een bushokje. Daarna gaan we door een buitenwijk van Orval, eerst in de richting van Le Châtelet, later meer in westelijke richting, waarbij we ook een bruggetje over een smal kanaal oversteken bij Les Roseau. Voorbij een vijver en een autogarage verlaten we de D925 en gaan in de richting van La Loge. Nadat we de watertoren voorbij zijn en de A71 over zijn gestoken, volgt een asfaltweg in de richting van Orcenais. We passeren dan behalve een vuilnisdepot ook akkers met graan.

Dan volgt tot La Vignasse een breed karrenspoor door het bos van La Bochaille. We lopen hier lekker in de schaduw van de af en toe tussen de dikke wolken door schijnende zon. Als de zon schijnt, is het snel warm om te lopen. De temperatuur loopt vandaag op tot zo’n 24 graden Celsius. Een asfaltweg door een dal leidt ons naar Orcenais. Het dorp Orcenais heeft een hooggelegen 13e eeuwse kerk aan de rand van het dorp. We gaan niet door Orcenais, maar volgen de D112 tot aan een vrij nieuw café-restaurant-dorpskruidenierswinkel. Hier pauzeren we onder het genot van een kop koffie op het schaduwrijke terras. Er zijn geen andere gasten in deze horecagelegenheid, die al behoorlijk ver buiten de dorpskom van Orcenais ligt. Een stijgende asfaltweg voert ons daarna via La Marsauderie naar het gemeentelijk sportparcours bij Les Rois, waar belangstellenden naar hartenlust kunnen trimmen. Voorbij Les Rois nemen we een onverharde weg om vervolgens door het gehucht La Greugne heen te wandelen. Het laatste stuk gaat over een asfaltweg tussen de velden door bij Champ David. Links loopt zwartbont vee en rechts passeren we een zonnebloemenveld.

Dan komen we aan bij onze auto in La Gonne. Het is nu 15.20 uur, dus we hebben vandaag de 20,5 kilometer afgelegd in 5 uren. Het was vandaag een wandeling met veel variatie qua gehuchten, dorpen, steden en landschappen. Ook het weer werkte vandaag prima mee: mooi zomers wandelweer. Na terugkomst bij de caravan is het weer tijd om het verslag van deze wandeldag te schrijven.

Pelgrimeren van Liénesse naar La Ville du Bout

Van Sint-Jacobiparochie naar Santiago de Compostela

Sentier vers Saint-Jacques-de-Compostelle; via Vézelay
Van Liénesse naar La Ville du Bout
Vrijdag 23 juli 2010 – 19,5 km.
Dag 72: 1500,5 – 1520 km.

Vanmorgen brengen Durkje en ik na het ontbijt eerst de fietsen met de auto vanaf de camping in Saint-Amand-Montrond naar La Ville du Bout. Van daaruit fietsen we dan zo’n 20 kilometer naar Liénesse, om hier onze wandeltocht te vervolgen, waar we gisteren bij de sluiswoning eindigden. Vanuit Liénesse gaan we om 9.30 uur over het jaagpad langs het kanaal van Berry. Eerst passeren we de sluis van Neuilly en daarna de sluis van La Rhimbé.

De natuur langs dit kanaal is prachtig. Tweemaal vliegt vlak vóór ons een Purperreiger op uit de oever en op de hoger gelegen oeverwanden bloeien mooie planten, die druk worden bezocht door diverse soorten vlinders. Verderop komen twee kanalen van Berry bij elkaar. We zijn nu bij de sluiswoning van La Fontblisse gearriveerd. We blijven langs het kanaal lopen en komen na onze eerste 6 kilometers van vandaag aan bij de brug van Vernais. Een mooie plek om even te pauzeren, om iets te eten en te drinken.

In Vernais is het nog warm in de zon, maar als we uit Vernais vertrekken, zien we vanuit het westen donkere regenwolken op ons af komen. Wederom gaat het verder over het jaagpad langs het kanaal. Op het moment dat we de D951 naderen (hetgeen we horen aan de voorbijrijdende vrachtwagens verderop) begint het zacht te regenen. We kunnen nog redelijk droog blijven zolang we onder de bomen blijven wandelen, maar op het moment dat we meer in open veld komen, moeten we toch de paraplu even voor zo’n 2 kilometer gebruiken om niet al te nat te worden.

De regen blijft gelukkig beperkt tot een lichte zomerregen. Vijf kilometer voorbij Vernais passeren we de kanaalhaven van Laugère. Deze haven was vroeger belangrijk vanwege het vervoer van hout en dakpannen. Tussen de kanaalbrug van Laugère en de D951zien we een bakkerswinkeltje. Vóór de winkel staat een bankje, een mooie plek voor een rustpauze. Bij de oude bakkersvrouw kopen we wat lekkers om dat vóór de winkel in de zon – want die schijnt alweer – op te eten.

Op dat moment hebben we ook telefonisch contact met Baukje, want ze vertelt ons dat we thuis een rouwkaart ontvingen. Het blijkt dat onze dorpsgenoot Hans Meijer plotseling is overleden. Hans en zijn vrouw Valja zijn beiden collega’s van de NHL Hogeschool te Leeuwarden en we hebben het contact met Hans en zijn vrouw altijd bijzonder gewaardeerd, onder andere op de momenten dat Valja voor ons de vertalingen op zich nam van alle brieven die we regelmatig van onder andere ons gastkind Oxcana uit Wit-Rusland ontvingen. Bijzonder verdrietig is het voor iedereen die hem kent dat we Hans in onze gemeenschap voortaan moeten missen. Onze gedachten zijn vooral bij Valja en bij hun beider geliefden. Het voor ons zo bekende beeld van Hans en Valja ’s morgens en ‘s middags altijd samen op hun fietsen tussen Stiens en Leeuwarden is helaas vanaf deze zomervakantie passé.

Na dit droevige nieuws vervolgen wij het jaagpad langs het kanaal van Berry. Bij de sluis van Les Eveillés komen we aan in Charenton-du-Cher. Eerst lopen we naar de drukke verkeersweg door dit stadje, om die D951 te volgen tot aan het stadsplein. De marktkramen worden hier op dit moment afgebroken. Wij nemen plaats op het terras van het café tegenover het markplein en drinken hier onze eerste kop koffie van vandaag. Het is inmiddels 12.45 uur.

Bij de Gendarmerie van Charenton-du-Cher nemen we rechtsaf de D37. Nadat we al vrij spoedig het kanaal van Berry zijn overgestoken, gaan we langs een smal kanaaltje in de richting van Saint-Pierre-les-Etieux. De toren van de markante dorpskerk zien we dan al in de verte. Saint-Pierre-les-Etieux is een opvallend leuk dorpje. De omgeving is mooi gedecoreerd met bloemen, de 11e eeuwse Romaanse dorpskerk staat aan het eind van een met veel groen versierd binnenterrein en een goed verzorgd bloemenperk siert het oorlogsmonument op de achtergrond.

We verlaten dit dorp en maken dan via een smalle asfaltweg een fikse en vooral warme klim in de richting van Le Racot. Boven op de heuvelrug voert het pad ons verder over de heuvelkam in westelijke richting. Vanaf deze behoorlijke hoogte hebben we een schitterend uitzicht over de lager gelegen delen aan beide zijden van deze heuvelrug. Het veldpad hier over de heuvelkam is bijzonder breed. Oude heggen markeren de beide zijden van het pad. Een dode boom steekt schitterend af tegen de inmiddels weer blauwe lucht met de dikke witte wolken. Een schilderachtige entourage, hier zo boven op de heuvelrug.

Na anderhalve kilometer veldpad vervolgen we onze wandelroute over de D136 en een eindje verderop over een heel smal asfaltweggetje, dat ons naar ons eindpunt van vandaag voert. Met het zicht al op het dorpje La Ville du Bout begint het hier toch nog weer even te regenen. Weer moeten de paraplu’s worden gebruikt. Maar op het moment dat we om 14.00 uur La Ville du Bout binnenwandelen is het gelukkig al weer droog. In 4,5 uur hebben we de 19,5 kilometer van vandaag gelopen.

Vanuit La Ville du Bout rijden we via Le Pondy en Bannegon naar Liénesse, waar we onze fietsen weer afhalen bij het sluishuisje. Als we na de boodschappen weer op de camping in Saint-Amand-Montrand arriveren, schijnt de zon aangenaam, dus onze wandelschoenen en de beide paraplu’s zijn in een mum van tijd weer droog.

Pelgrimeren van Grossouvre naar Liénesse

Van Sint-Jacobiparochie naar Santiago de Compostela

Sentier vers Saint-Jacques-de-Compostelle; via Vézelay
Van Grossouvre naar Liénesse
Donderdag 22 juli 2010 – 21,5 km.
Dag 71: 1479 – 1500,5 km.

Gisteren hebben we de caravan verplaatst naar Camping Municipal de la Roche in Saint-Amand-Montrond. Vanmorgen wekt de wekker ons om 6.30 uur. Durkje en ik brengen na ons ontbijt eerst de fietsen met de auto vanaf deze camping in Saint-Amand-Montrond naar de sluis in het kanaal van Berry bij Liénesse. Van daaruit fietsen we dan zo’n 20 kilometer van Liénesse naar Grossouvre. We stallen onze fietsen hier tegen een oude muur, onder de bomen, aan de Place de la Tuilerie. Op het terras op de smalle stoep vóór het pelgrimscafé annex dorpskruidenier aan het Place de la Tuilerie drinken we eerst een kop koffie alvorens we onze wandeling van vandaag aanvangen.

Vanmorgen vroeg ligt de temperatuur zo rond de 10 graden Celsius en het zou ons niet verbazen als we vandaag enkele uren regen zouden krijgen. De temperatuur wordt vandaag niet hoger dan zo’n 19 graden, dus het is lang niet zo warm als de afgelopen drie wandeldagen. Vanuit Grossouvre vertrekken we om 10.10 uur. We gaan door het door de regen van gisteren nat geworden gras over het voormalige jaagpad van het hier inmiddels gedempte kanaal van Berry. Binnen de kortste keren zijn schoenen, sokken en broekspijpen nat van het hoge gras. Na ongeveer 1,5 kilometer passeren we de oude sluis van Mirlorets.

Vanaf de kanaaloever zien we regelmatig grote scholen van honderden kleine zwarte visjes door het kanaal zwemmen. Een prachtig gezicht is het om te zien hoe knap ze bijna gelijktijdig allemaal van richting veranderen en dan als compacte groep in die nieuwe richting verder zwemmen. Wij vervolgen nu eens links en dan eens rechts het jaagpad van het kanaal van Berry. Ten noorden van de stad Sancoins steken we de N76 over om vervolgens langs het kanaal Sancoins binnen te wandelen.

Voorbij de kanaalbrug van Sancoins pauzeren we bij een picknicktafel van de camperparkeerplaatsen langs het kanaal. Het is opvallend hoe snel het aantal campers op de weg gedurende de afgelopen jaren is gegroeid. We lopen langs de oude plaatselijke kanaalhaven, langs het trimparcours langs het kanaal en steken een eind verderop de D71 over. Twee kilometer verder langs het kanaal komen we aan bij de kanaalbrug van Jouy. We blijven het jaagpad langs het kanaal van Berry volgen en komen dan uiteindelijk bij de brug van Arnon. Zover we vanaf hier kunnen zien, gaat het kanaal verder met kademuren aan beide zijden.

Wij verlaten hier tijdelijk het jaagpad om via een asfaltweggetje in de richting van de boerderij Bellevue te wandelen. Al op grote afstand worden we daar door een groot aantal honden in kennels met geblaf verwelkomd. Een jachthond die los op het erf ligt, komt blaffend aangerend, blijft blaffend achter ons lopen totdat we het boerderij-erf zijn gepasseerd. Vlak vóór de begraafplaats van Augy-sur-Aubois steken we diagonaal de D35 over. Op dit kruispunt zien we wederom de aanduiding van een refugio voor pelgrims. Al vanaf Grossouvre hadden we enkele malen de vooraankondigingen van deze refugio gezien. Vlak voorbij de begraafplaats arriveren we in het buurtschap La Croix. Daar staan we ineens vóór de aan deze doorgaande weg gelegen refugio. Enkele pelgrimstekens, waaronder een hangend cluster Jacobsschelpen, maken duidelijk dat we de refugio “Nos Repos” hebben gevonden.

Op het moment dat we hier even een foto van dit pelgrimverblijf willen maken, komt een man vanuit de tuin op ons af lopen. Hij groet ons in het Nederlands en maakt zich bekend als René Heinrichs, samen met zijn echtgenote Hanny eigenaar van deze refugio. René is voormalig leger-aalmoezenier, voorheen bestuurslid van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob en momenteel voorzitter van de Werkgroep Spiritualiteit van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob. Zijn naam is ons bekend als lid van het Genootschap en vanwege zijn vermeldingen in het genootschapsmagazine “de Jacobsstaf”. We gaan graag in op zijn uitnodiging om bij èn met dit refugio-echtpaar een kop koffie te drinken in de tuin van hun pelgrimsonderkomen.

Ruim een uur zitten we gezellig allerlei zaken uit te wisselen. Ze vertellen ons over hun oude wens om hier in Frankrijk aan de pelgrimsroute een overnachtingsplaats voor passerende pelgrims te organiseren en laten ons ook zien op welke wijze ze deze al 200 jaar oude boerderij hebben verbouwd en heringericht als gewaardeerd nachtverblijf voor pelgrims. We spreken ook over onze plannen om in het Friese Sint-Jacobiparochie een pelgrimscentrum op te richten in de Groate Kerk en dat we dat als Stichting Jabikspaad Fryslân – waarvan ik bestuursvoorzitter ben – in prettige samenwerking doen met het bestuur van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob. We hadden nog wel veel langer willen blijven praten, maar Durkje en ik moeten door naar ons eindpunt voor vandaag, ongeveer zeven kilometer verderop. We nemen na dit genoeglijk samenzijn afscheid van dit gastvrije echtpaar René & Hanny Heinrichs.

Aan het eind van La Croix verlaten we de doorgaande weg, om via een veldweg ons pad te vervolgen. We komen even later uit in Les Brusques. Daarna gaat het weer verder over een combinatie van veldpaden en verharde wegen, waarbij we in de richting van het bos van Liénesse lopen. Na de hele dag regendreiging komt het er dan toch van. Het begint te regenen. Niet zo hard, dus we kunnen het verder wandelend wel af met de bescherming van een paraplu. Ook als we de D91 nemen in de richting van het kanaal van Berry, blijft het aanhoudend zacht regenen. Bij het kanaal van Berry volgen we wederom het jaagpad. Daarbij passeren we bij Liénesse het kasteel van Liénesse, dat aan de overzijde van het kanaal ligt. In de 14e eeuw was dit kasteel eigendom van Margarita van Bourbon, de achterkleindochter van de heilige koning Lodewijk.

Tegenover dit kasteel ligt het Maison-Dieu, waar zieke en gehandicapte pelgrims van Sint Jacob vroeger de nodige verzorging kregen. Een klein eindje verder voorbij het kasteel arriveren we bij de sluis met sluiswoning van Liénesse. Het is nu 15.25 uur. We hebben 21,5 kilometer gelopen en hebben vandaag op onze 71e pelgrimsdag de mijlpaal van 1.500 kilometer (vanuit Sint-Jacobiparochie) bereikt.

Hier in Liénesse staat onze auto, waarmee we de fietsen weer uit Grossouvre halen, om vervolgens weer terug te rijden naar onze camping in Saint-Amand-Montrond.

Pelgrimeren van Gimoulle naar Grossouvre

Van Sint-Jacobiparochie naar Santiago de Compostela

Sentier vers Saint-Jacques-de-Compostelle; via Vézelay
Van Gimouille naar Grossouvre
Dinsdag 20 juli 2010 – 18,5 km.
Dag 70: 1460,5 – 1479 km.

De wekker gaat om 6.00 uur; een uur eerder dan gebruikelijk. Om 7.00 uur brengen Durkje en ik de fietsen met de auto vanaf Camping Minnesma Sonja in Nevers naar Grossouvre. We fietsen dan zo’n 20 kilometer van Grossouvre naar Gimouille, waar we om 9.00 uur vertrekken. De temperatuur is vanmorgen vroeg zo’n 16 graden Celsius en die loopt later vandaag al weer op tot 31 graden Celsius. Het is iets meer bewolkt dan tijdens de afgelopen dagen maar het is ook vandaag zeker een behoorlijk warme wandeldag. We starten bij de 12e eeuwse Saint-Laurent-kerk van Gimouille.

In de Mairie zitten enkele mannen bij elkaar. Twee komen naar buiten om in de weinige schaduw de bloemperken vóór de kerk te onderhouden. Af en toe komen fietsers voorbij. Ook gisteren zagen we hier verschillende fietsers. Tijdens het groeten wordt duidelijk dat er ook Nederlandse duo’s voorbijfietsen. Aan de bewegwijzering met de hier en daar zichtbare Oude Wegen-stickers wordt duidelijk dat hier niet alleen wandelende pelgrims passeren, maar ook de fietsende pelgrims, reizend op het tracé van Maastricht naar de Pyreneeën.

We lopen vanuit het dorpscentrum van Gimouille naar het kanaal en komen dan in de oude haven van Gimouille. Twee oude schepen en een kleine hijskraan laten nog iets zien van deze voormalige kanaalhaven. Via de brug steken we hier het kanaal over en dan lopen we via een breed jaagpad naar het 343 meter lange aquaduct, daterend van 1838. Over de promenade van dit aquaduct steken we de Allier over, de rivier die een zijrivier is van de Loire. Aan de overzijde ligt in het dorpje Le Guétin een dubbele sluis met een totaal verval van 9,20 meter. Een aantal pleziervaartuigen wordt momenteel geschut. Ze liggen nog diep in de sluis en komen langzaam de vele meters omhoog.

Hier zijn we de grens overgestoken van de Nièvre en de Cher en zijn we aangekomen in de Berry. We steken de hooggelegen sluisbrug over om vervolgens rechtsaf te dalen naar de langgerekte aanleghaven van het lager gelegen kanaal. Dan stijgt de Rue de Port naar de D976. Hier steken we met de brug in de D976 het aanvoerkanaal over in de richting van La Grenouille.

Op de hoek van de D45 en de D976 staat een café met op de muur een plaquette van het Franse pelgrimsgenootschap van het departement Berry. Op het terras van dit “pelgrimscafé” drinken we op het terras een kop koffie. Zo’n pauze in een café is ook een geschikt moment voor een sanitaire stop, dus ook die laten we nu niet voorbijgaan. De caféhoudster is zichtbaar verzamelaar van alles wat met kikkers te maken heeft, want overal vind je kikkers of kikkergerelateerde decoraties. De waterkraan bij het toilet wordt gevormd door een oude waterpomp, die echter elektrisch is aangedreven.

We vervolgen onze weg via de D45 langs het kanaal. Iets voorbij een spoorbrug steken we via een brug het kanaal over. We komen dan op het hoge langgerekte deel tussen de rivier en het kanaal. Hoogstwaarschijnlijk wandelen we hier over de opgeworpen grond, die tijdens het graven naast het kanaal werd gedeponeerd. Hier gaan we tussen de bomen links en rechts door het hoge gras, dat nog nat is van de morgendauw. Een aantal vliegen steken hier venijnig. Verderop moeten we ons door meer dan manshoge struiken met grote bladeren een weg banen.

Uiteindelijk komen we aan in Les Lorrains, liggend aan de Allier. Hier treffen we een grote, diepe sluisrotonde aan, gebouwd in 1848. Schepen konden hier vroeger vanuit het kanaal in de sluisrotonde draaien en dan hun vaarweg na het schutten -voorbij de tussen het kanaal en de rivier gelegen dam - vervolgen over de rivier de Allier.

Wij gaan verder over de D45 naar het volgende dorp: Apremont-sur-Allier. Apremont verdiende met recht de erkenning als één van de mooiste dorpen van Frankrijk. Stuk voor stuk zijn de oude woonhuizen mooi gedecoreerd met veel bloeiende planten. De eigentijdse auto’s dissoneren hier helaas in dit antieke straatbeeld. Al in de Middeleeuwen was Apremont een winplaats van stenen. De stenen uit Apremont zijn bijvoorbeeld gebruikt bij de bouw van de kathedraal van Chartres. Een lange rij oude huizen met mooie tuinen staan langs de oever van de Allier. Apremont-sur-Allier heeft ook een kasteel, een oud Bourgondisch fort. Aan de voet van de kasteelheuvel, aan de oever van de Allier rusten we bij een picknicktafel, waar we ook eten en drinken.

Via de D110 wandelen we het dorp uit, om dan linksaf te slaan op de D76 in de richting van Grossouvre. Nu volgt een 8 kilometer lange asfaltweg, slingerend door het bos met de naam Forêt d’Apremont. Bos, heel veel bomen links en rechts van ons en alleen maar asfalt vóór en achter ons, kilometers lang.

Een kleine twee uren later laten we dit bos achter ons en dan komen we al snel door het buurtschap Les Coqs. Voorbij La Vigneronnie verlaten we deze lange asfaltweg om over een klein zijweggetje door La Noue te gaan. Dit is eigenlijk niet veel meer dan één boerenhoeve. Een grote zwarte hond aan een ketting blaft ons welkom. Over het boerenerf vervolgen we onze weg door La Noue heen.

Op deze boerenlandweg komt een boer ons tegemoet op een tractor met aanhanger. Wij steken iets verderop de D78 over en komen dan op een achteromweggetje van La Vilatte. Rechts tussen de bomen door zien we het 12e/13e eeuwse kasteel van Groussouvre. Getuige de eerdere vooraankondigingen langs de weg is het voor pelgrims mogelijk om hier in de gastenverblijven de nacht door te brengen. In de berm zien we twee wandelaars rusten; een man en een vrouw; wellicht wachtend op de opening van het gastenverblijf voor pelgrims.

We gaan achter het kasteel langs en komen dan bij de D920, die we hier over steken. Langs de zwaar ommuurde begraafplaats wandelen we nu Grossouvre in. Daar arriveren we na vier uren wandelen even na 13.00 uur op de Place de la Tuilerie, tegenover de dakpannenfabriek aan de andere zijde van het plein. Hier staat onze auto. We zoeken eerst nog enige verkoeling in de schaduw van een huis aan het plein en vertrekken dan met de auto uit Grossouvre om onze fietsen op de terugweg naar de camping in Nevers weer af te halen uit Gimouille.

Pelgrimeren van Parigny-les-Vaux naar Gimoulle

Van Sint-Jacobiparochie naar Santiago de Compostela

Sentier vers Saint-Jacques-de-Compostelle; via Vézelay
Van Parigny-les-Vaux naar Gimouille
Maandag 19 juli 2010 – 24 km.
Dag 69: 1436,5 – 1460,5 km.

Om 8.00 uur brengen Durkje en ik de fietsen met de auto vanaf Camping Minnesma Sonja in Nevers naar Gimouille. We fietsen dan zo’n 24 kilometer van Gimouille - via Nevers - naar Parigny-les-Vaux, waar we om 10.20 uur na 100 minuten fietsen arriveren. De temperatuur is vanmorgen vroeg zo’n 13 graden Celsius en die loopt later vandaag op tot 31 graden Celsius. Het is onbewolkt en het is een behoorlijk warme wandeldag, vooral ook omdat er bijna geen wind waait. In Parigny-les-Vaux drinken we bij het plaatselijke café op het schaduwrijke terras eerst een lekkere, grote kop koffie, waarna we om 10.40 uur door Parigny-les-Vaux aan de wandel gaan.

We lopen door het dorp in de richting van Guérigny, maar we gaan aan de rand van de bebouwde kom van Parigny-les-Vaux een veldpad op. We passeren een oude hoeve waar momenteel een nieuw pand wordt gebouwd en verderop lopen we langs een vijver. Op de plaats waar we volgens de routebeschrijving linksaf zouden moeten gaan in de richting van de boerderij van Le Grand Mussy, staat een alternatieve route aangegeven door de routewijzers. Omdat we een goede stafkaart bij ons hebben, wagen we het er maar op om die alternatieve route te volgen. Het blijkt een fikse omleiding te zijn, die ons echter wel via prachtige, slingerende bospaden - onder andere door het Bois Bligné - voert. Hier vallen de wandelroutes van de GR3 en de GR654 (die wij volgen) over een lang traject samen.

We komen uiteindelijk wel weer uit op de goede route, op de grote kruising in het bos, waar we vervolgens een brede en stenige boslaan volgen in de richting van de vijver van Niffond. We pauzeren bij deze vijver. Aan de oevers van de vijver zit een aantal mannen te vissen. Na een stukje asfaltweg gaan we weer over een smal stijgend bospad heuvelopwaarts, waarna we afdalen via de Chemin du Crapa. We lopen dan door een mooi bosperceel naar een kinderspeelplaats, waar we bij de D148 aankomen. Weer gaan we een zandweg in, die verderop verandert in een smaller bospad door een bosaanplant heen en vervolgens op de grens van bos en akkers verder gaat. Dan volgt een kleine asfaltweg langs een spoorlijn.

We gaan nu onder de A77 door en komen aan in een laagbouwwijk van Nevers. We volgen verschillende straten in de richting van het stadscentrum, waarbij we via een loopbrug de spoorlijn over steken. Op de splitsing van de Avenue Colbert en de Rue Paul-Vaillant-Couturier staat het Croix des Pélérins (pelgrimskruis) als ijzeren, doch warm welkom voor de pelgrims die hier de stad Nevers binnenwandelen.

Langs het stadspark komen we daarna aan bij Place Carnot in het stadscentrum van Nevers. Dan gaan we via het treinstation van Nevers naar de promenade van de stadwallen, aan de oever van de Loire. Daar lezen we de plaquette in de torenmuur, die de passage van alle pelgrims alhier gedenkt. Deze plaquette is bevestigd tegen de dikke muur van de Toren van Goguin.

We volgen de rivierkade in de richting van de brug over de Loire. Vanaf deze brug heb je een mooi uitzicht over de hoogopgaande oude stadsbebouwing èn over de Loire. Vanaf de andere weghelft van de brug heb je een prachtig uitzicht over de zuidoever van de Loire, waar ook de camping naast de brug ligt, waar wij enige dagen verblijven. We steken deze brug over en gaan aan de overzijde even naar onze kampeerplek op Camping Minnesma Sonja, waar we enige tijd rusten en wat eten en drinken.

Vervolgens gaan we in westelijke richting verder langs de zuidoever van de Loire, waar we arriveren in het dorpje Challuy. Voorbij Challuy gaan we van de doorgaande weg af om over een brede stenige weg verder te lopen. Het lijkt erop dat dit de oude toegangsweg naar een vuilstortplaats is. Verderop gaat deze halfverharde weg over in een breed bospad. Nog weer een eind verder wordt het brede bospad een smal, zanderig bospad dat hoog over de zuidoever van de Loire gaat. Dat pad slingert op een gegeven moment van de Loire af, om dan door een aantal bospercelen verder zijn weg te vervolgen. Dit is een prachtig deel van de route, vanwege het smalle wandelpad tussen de hoogopgaande begroeiing.

Via een boerenpad waar doorgaans alleen tractoren en boerenwagens over heen komen, gaat het dan verder in zuidelijke richting. Bij een begraafplaats komen we aan bij de D976, die we hier oversteken. En dan zijn we al snel bij de brug die over het kanaal gaat, dat parallel aan de Loire ligt.

Om 16.15 uur arriveren we na een wandeling van ongeveer 5,5 uren na 24 kilometer bij de oude dorpskerk van Gimouille, waar onze auto staat. Tenslotte halen we met de auto de fietsen weer op uit Parigny-les-Vaux en dan hebben we deze 69e pelgrimsdag erop zitten.

Pelgrimeren van La Charité-sur-Loire naar Parigny-les-Vaux

Van Sint Jacobiparochie naar Santiago de Compostela

Sentier vers Saint-Jacques-de-Compostelle; via Vézelay
Van La Charité-sur-Loire naar Parigny-les-Vaux
Zondag 18 juli 2010 – 21 km.
Dag 68: 1415,5 – 1436,5 km.

Op deze eerste pelgrimsdag van de zomervakantie van 2010 brengen Durkje en ik om 8.15 uur de fietsen met de auto vanaf Camping Minnesma Sonja te Nevers naar Parigny-les-Vaux. Daarvandaan fietsen we zo’n 20 kilometer over kleine binnenwegen naar La Charité-sur-Loire, waar we vorig jaar onze zomervakantiepelgrimage beëindigden. De temperatuur is vanmorgen vroeg zo’n 13 graden Celsius en die loopt vandaag op tot bijna 30 graden Celsius. Het is onbewolkt, dus het wordt een warme wandeldag; maar wel met een aangenaam verkoelende, frisse wind. In La Charité-sur-Loire stallen we om 10.15 uur onze fietsen bij het treinstation.

Dan dalen we door het stadscentrum af in de richting van de rivier de Loire. In het stadscentrum passeren we de Tuin van de Benedictijnen, achter de kerk van de Clunisten van La Charité-sur-Loire. Rondom deze stadskerk is vandaag een goed bezochte boekenmarkt. We wandelen dan even door tot aan de rivier de Loire. Dan gaan we weer terug in de richting van de kerk, waar we op het Place des Pêchers op een terras een kop koffie drinken, met uitzicht op de gezellige drukte van de plaatselijke boekenmarkt. Als we de koffie op hebben, gaan we klokslag 11.00 uur door de Rue des Hôtelliers naar de Rue St. Jacques. We beklimmen dan de 84 treden van deze oude Rue St. Jacques. Boven gekomen, wandelen we de hele Rue St. Jacques door.

Langs de spoorlijn lopen we, tot we de spoorbrug over kunnen steken. Zo wandelen we La Charité-sur-Loire uit. We nemen dan een onverharde weg, gaan weer onder een spoorbrug door en lopen in de richting van het dorpje Voluray. Vlak vóór dit dorpje gaan we links over een stijgend onverhard pad. Zo laten we Voluray achter ons. We lopen dan weer langs de spoorlijn en dalen verderop af naar het dorpje Munot.

Via de D110 en een andere asfaltweg komen we op een onverhard pad, waar we langs de helling van een heuvel lopen, met ver rechts beneden ons de droge rivierbedding met een betrekkelijk smal stromende Loire. Een Fransman die langs dit pad bij één van de aanliggende woningen aan het werk is, wenst ons “bon courage”. Verderop dalen we naar het dorpje Les Charnayes. Vanaf hier wandelen we door de berm van de oude N7 tot vooraan in het langgerekte dorp La Marche.

Vlak na het plaatsnaambord van La Marche gaan we een asfaltweggetje op, gaan dan weer onder de spoorlijn door en lopen vervolgens in de richting van de A77, die we via een kleine duiker onder door steken. Tussen de graanvelden door gaat het dan naar de D110. Die verlaten we om via de smalle Chemin du Battoir naar het gehucht Battoir te lopen. Dan gaan we door een mooie - met bomen omzoomde - laan, in de richting van Champvoux. We pauzeren op een bankje, heerlijk in de schaduw van een oude Kastanjeboom, bij de dorpskerk van Champvoux. De eerste 9,5 kilometer hebben nu we achter de rug.

We verlaten Champvoux bij een landbouwschuur over een onverharde weg, die ons het bos in voert. Het is een mooie boslaan, die verderop een andere boslaan kruist, waar we het bos weer verlaten. Dan gaat het door open veld langs boomwallen verder naar Chaulgnes. We doorkruisen Chaulgnes in de richting van Guérigny. Voorbij Chaulgnes lopen we boven langs lager gelegen graanvelden, waarop een combine aan het oogsten is. Beschut tegen de warme zon kunnen we dan over een veldpad langs een boomwal naar Eugnes lopen. Als we Eugnes verlaten in de richting van Usseau, hebben we bij een oude waterput een mooi en ver uitzicht over het landschap rechts van ons. Dan verlaten we Eugnes.

De smalle asfaltweg gaat over in een onverhard bospad. We klimmen lang over dit bospad en komen zo behoorlijk hoog. Een klein hert vlucht het struikgewas in en grote zwammen zitten hier tegen een dode boom. Als we hoogspanningsleidingen en hoge antennemasten boven op de heuvel gepasseerd zijn, dalen we af, onder andere langs het kasteeel van Mimont.

We vervolgen het onverharde pad naar het dorpje Pinay, dat we doorkruisen in de richting van Parigny-les-Vaux. Een boer passeert ons met zijn tractor met een aantal strorollen op de aanhangwagen. Twee kleine fietsende jongens gaan voorzichtig bij ons langs de weg staan, totdat het landbouwvoertuig is gepasseerd. Bij de boerderij waar deze boer achteruit rijdt naar de boerenschuur, gaan wij een straat in. Deze straat gaat over in een zandweg, die stijgt door een prachtig coulissenlandschap. We klimmen naar èn door het bos van Bouillot via holle paden. Boven op het plateau gaan we rechtsaf langs een lange veldweg naar beneden. Links het bos, rechts de velden en vóór ons het dorpje Parigny-les-Vaux, waar onze auto staat.

In Parigny aangekomen om 15.30 uur, eten en drinken we nog wat, om vervolgens met de auto de fietsen weer op te halen in La Charité-sur-Loire. Deze eerste wandeldag was een warme dag. Wel een hele mooie wandeldag, met een grote variatie aan landschappen en paden en wegen, over een totale afstand van 21 kilometer. Een prachtig begin van deze wandelvakantie.

De Japanse tuin van Stenden hogeschool

Vrijdag 16 juli 2010

Bij de nieuwbouw van de Christelijke Hogeschool Noord-Nederland (CHN) in het begin van de negentiger jaren van de vorige eeuw is ervoor gekozen om het hotel van het leerbedrijf van de toenmalige Hotel Management School Leeuwarden te bouwen op de noordwestzijde van de hogeschoolcampus en de restaurants en het vergadercentrum te bouwen op de zuidwestzijde van de campus. Tussen deze beide gebouwen werden onder andere de onderwijsruimtes, de docentenwerkkamers en de centrale voorzieningen in deze nieuwbouw geplaatst.

Uit eigen financiële middelen - die werden verkregen uit de verkoop van diverse afgestoten hogeschoolgebouwen her en der in de provincie - werd ten oosten van het CHN-hotel Wyswert een mooi Ontmoetingscentrum gebouwd, waarin ook het Stiltecentrum een plaats kreeg.

Omsloten door het huidige Stenden University Hotel, het hogeschoolgebouw en het Ontmoetingscentrum werd in de daar gecreëerde binnenruimte een Japanse tuin aangelegd. Door vakkundig onderhoud van de gestaag groeiende planten is deze tuin inmiddels een waar lustoord geworden voor wie tussen de bedrijven door even wil genieten van de mooie Japanse cultuurtuin van Stenden hogeschool in Leeuwarden.

Twee Master-opleidingen van Stenden hogeschool met excellente beoordelingen

Donderdag 15 juli 2010

De opleidingen "Master International Leisure and Tourism Studies" en "Master International Service Management" van Stenden hogeschool zijn ‘excellent’ beoordeeld op het gebied van het onderwijsprogramma, de voorzieningen en van de interne kwaliteitszorg. Dit heeft de Nederlands-Vlaamse Accreditatie Organisatie (NVAO) besloten en bekendgemaakt.

De NVAO bewaakt als onafhankelijke, toezichthoudende overheidsorganisatie de kwaliteit van het hoger onderwijs in Nederland en in Vlaanderen door middel van het (laten) beoordelen van opleidingen. Op grond van het hier van toepassing zijnde Accreditatiekader voor bestaande HBO-Master-opleidingen zijn de twee opleidingen van Stenden hogeschool beoordeeld aan de hand van zes onderwerpen. De twee internationale Master-opleidingen van Stenden hogeschool voldoen aan alle kwaliteitscriteria en scoren op bepaalde onderdelen zelfs excellent.

Klaas-Wybo van der Hoek, vice-voorziiter van het College van Bestuur van Stenden hogeschool, vindt de excellente beoordeling ‘een bevestiging van de richting die Stenden te pakken heeft. We streven naar hoogwaardige opleidingen, zowel op Bachelor- als op Master-niveau. Deze beide masters passen heel goed in het aanbod van Stenden, dat zich vooral ook richt op hoogwaardige opleidingen op het gebied van Service Management (voor Hoger Hotelonderwijs, Hoger Toeristisch en Recreatief Onderwijs, Vrijetijdsmanagement en Smal Business en Retail Management). We hebben voor deze internationale Masters - en dat is in ons land bijzonder - de toetsing van de opleidingen laten uitvoeren door de Duitse Visiterende en Beoordelende Instantie FIBAA (Foundation for International Business Administration Accreditation). Afgestudeerden verdienen met deze Master-opleiding daarnaast een Double Degree in het Nederlandse èn in het Engelse onderwijssysteem. Over de hele wereld zijn er juist daardoor veel kansen voor onze afgestudeerde Stenden Masters!’

De NVAO vindt de focus van Stenden hogeschool op "interculturele en strategische aspecten" en op "persoonlijk leiderschap" bij de Master International Leisure and Tourism Studies sterk onderscheidend ten opzichte van andere internationale Masteropleidingen. Dat geldt ook voor de Master International Service Management, die zich focust op service-organisaties, op hun structuur, strategie, processen en cultuur.

Bruidsvlucht boven Stiens voor mierenmannen & mierenvrouwen

Woensdag 14 juli 2010

Het is vandaag een warme dag. De temperatuur is aan het eind van de middag opgelopen tot zo’n 31 graden Celcius. Het is benauwd. Vanuit het zuidwesten trekt volgens de weersberichten een front van onweer, harde wind en zware regenval naar ons, in noordwestelijke richting.

Voor alle mierenvolken in onze omgeving is dit een belangrijk moment. Vruchtbare mieren van verschillende stammen moeten namelijk allemaal tegelijk uitvliegen. Een teken van het weer is hiervoor een passende oplossing van de natuur. Vanavond is voor de mieren zo’n belangrijke avond. Het weer zal omslaan en instinctief “weten” de mieren dat dit de avond is om hun nesten te verlaten.

Tegen 19.00 uur merk je nadrukkelijk dat het weer gaat veranderen. In enkele minuten verschijnen op verschillende plaatsen in de tuin rondom het huis grote hoeveelheden mieren. Werkmieren en gevleugelde mieren. In de afgelopen dagen kregen de mannetjesmieren en een deel van de vrouwtjesmieren vleugels.

De openingen van de verspreid liggende mierennesten zijn inmiddels door werkmieren groter gemaakt. Er ligt dan ook veel zand op de bestrating. Dan is het grote mierenmoment aangebroken. De gevleugelde koninginnen en mannetjes onder de mieren vliegen nagenoeg tegelijk uit om in de lucht te gaan paren. Hun bruidsvlucht vangt aan.

Het is de gebruikelijk gang van zaken dat de gevleugelde mieren in juli uitvliegen. In de wijde omgeving vliegen de mieren nu tegelijk uit. Zo wordt de kans vergroot om te paren met mieren uit andere, nabijgelegen mierennesten. De mannetjes bevruchten de vrouwtjes in de lucht en sterven kort daarna. De bevruchte vrouwtjes zoeken al vliegend een nieuwe woonplaats om te nestelen. Als ze die nestplaats hebben gevonden, werpen of bijten ze hun vleugels af en gaan daarna verder ongevleugeld door het leven.

De mieren zijn inmiddels uitgevlogen. Enkele werkmieren lopen nog druk heen en weer. Geleidelijk wordt het weer rustig rond de openingen van de verschillende mierennesten.

Het begint nu harder te waaien. Het koelt snel af. Donkere luchten trekken over. De eerste regendruppels vallen. Even later regent het.

Brainstormsessie voor Pelgrimscentrum Sint Jacob

Dinsdag 13 juli 2010

In de Jacobshoeve te Sint-Jacobiparochie komt vanavond het bestuur van de Stichting Jabikspaad Fryslân bijeen. Vanavond geen reguliere bestuursvergadering, maar een thema-avond. We hebben nu namelijk eens een brainstormsessie met het oog op de uiteenlopende, beoogde functies, bouw en inrichting van het in oprichting zijnde Pelgrimscentrum Sint Jacob, dat we van plan zijn komend najaar te openen in het grote voorportaal van de Groate Kerk van Sint-Jacobiparochie.

Het Nederlands Genootschap van Sint Jacob gaat de komende jaren dit voorportaal van de Groate Kerk huren van de Stichting Alde Fryske Tsjerken om samen met de Stichting Jabikspaad Fryslân op aantrekkelijke wijze vorm en inhoud te geven aan een gemeenschappelijk pelgrimscentrum, waar wandelaars en fietsers op zaterdagen terecht kunnen voor allerlei zaken die te maken hebben met het pelgrimeren van het Friese Sint-Jacobiparochie (St. Jacob) naar het Spaanse Santiago (St. Jacob) de Compostella. Als de provincie Fryslân in de komende weken de laatste, nog benodigde, gelden beschikbaar stelt, kan ons pelgrimscentrum worden gerealiseerd.

Ons plan is om de begane grond van het portaal in te richten als ontvangstruimte, waar met onder andere vitrines algemene informatie wordt verstrekt over wandelen en fietsen in het algemeen en pelgrimeren in het bijzonder.

De westelijke ruimte van de 1e verdieping is geschikt om in te richten als stiltecentrum, waar gelegenheid wordt geboden tot bezinning, stilte, meditatie. Kortom een ruimte die bedoeld is voor spiritueel en/of religieus gebruik.

De oostelijke ruimte van de 1e verdiepeing is geschikt als themaruimte voor het Jabikspaad, het Fries-Overijsselse pelgrimspad, dat loopt van Sint-Jacobiparochie naar Hasselt.

De nieuw te bouwen tweede verdieping die over de gehele breedte van het voorportaal komt, is in zijn geheel het meest geschikt om als themaruimte te dienen voor allerhande over het pelgrimspad naar Santiago de Compostela; nog nader in te vullen door het Nederlands Genootschap van Sint Jacob.

Met deze indeling brengen we de bezoekers van het Pelgrimscentrum Sint Jacob van beneden naar boven "in the mood" om ooit als wandelaar in Sint-Jacobiparochie het pelgrimspad te gaan betreden, teneinde hen uiteindelijk als gelouterd en dankbaar pelgrim te laten arriveren in Santiago de Compostela.

Met bovenstaande opzet kunnen we als Stichting Jabikspaad Fryslân in nauwe samenwerking met het Nederlands Genootschap van Sint Jacob een overzichtelijk en goed beheersbaar centrum voor bijvoorbeeld informatie, bezinning, verkoop, beleving en gezondheid realiseren, waarbij aangetekend dat we in de zomermaanden in het kader van de Friese activiteiten van het "Tsjerkepaad" (zomer-openstelling van kerken op zaterdag) op grotere schaal willen en kunnen opereren, als we in samenwerking met de Stichting Groate Kerk ook mede invulling geven aan de thematische inrichting van de jaarlijkse zomerexpositie in de grote kerkzaal van de Groate Kerk.

Zo wordt het in het voorjaar en het najaar, maar ook in het zomerse hoogseizoen voor alle belangstellenden een aangenaam verpozen in de Groate Kerk. En we hopen natuurlijk dat deze activiteiten velen ertoe zullen aanzetten om ook de beslissing te nemen om als wandelaar op afzienbare termijn het pelgrimspad op te gaan, om enkele maanden of jaren later als pelgrim met een schat aan ervaringen te arriveren in Santiago de Compostella.

Met deze brainstormsessie van vanavond is die droom weer een stapje dichterbij gekomen.

Studeren is als een fietstocht

Maandag 12 juli 2010

In het Stiltecentrum van Stenden hogeschool te Leeuwarden staat een fiets vóór het altaar. Verder zie ik onder andere een wereldbol, wegenkaarten, een primus, een tas en een paraplu. Materiaal voor onderweg. Het is allemaal een vingerwijzing naar studeren. Bij de balie van het Studentenpastoraat van Expect wordt de volgende uitleg gegeven:

Je studie: een tour

Aan het begin van je studie: opstappen en gang maken. Zo gaat het. In de eerste weken maak je kennis met degenen die met jou op weg gaan. Je weet dat je elkaar nodig zult hebben.

De route wordt bekend gemaakt en je gaat samen op het doel af. In het begin loopt het vanzelf; maar het kan ook anders. Af en toe merk je dat het zwaar wordt en dat je wind tegen krijgt. Je zult zien dat je dan taken gaat verdelen. Iemand neemt de kop en sleurt anderen mee en dan wissel je elkaar af. Zeker, het gebeurt ook dat mensen altijd maar in het wiel rijden van een ander. Je zult zien dat ze wachten op het moment om er alleen vandoor te gaan. Meerijders als meelopers.

Als student ben je van dag tot dag op weg. Er zijn ogenblikken dat je een tandje bij moet zetten om op gang te blijven of vaart te maken. Soms maak je zelfs een tussensprint: een tentamen, een opdracht. Dat kost energie en je moet soms even naar adem happen.

Onderweg kan het gebeuren dat iemand lek komt te staan. Hij zit stuk. Wat doe je? Help je elkaar om de boel op te lappen? Wacht je elkaar op of laat je iemand die kapot zit achter? Zeker, het kan even duren voordat het lek boven is. Maar geduld en zorgvuldigheid wordt beloond.

Hoe ga je als student om met de anderen uit je groep? Wat denk je: "Samen uit, samen thuis?" Of de kop nemen, en gaan voor de overwinning en als eerste aankomen?

Studeren is ook een kwestie van het juiste tempo aanhouden. Ga je te langzaam, dan val je om. Ga je te snel, dan vlieg je uit de bocht.

Maar in ieder geval: houd de gang erin. Soms heb je de wind tegen en soms heb je wind mee. Sommige stukken rijd je in je eentje, maar je komt gemakkelijker vooruit als je ook regelmatig met anderen samen op weg bent.

Een goede studiereis gewenst.

Predikantenborden van de Sint Vituskerk te Stiens

Zondag 11 juli 2010

De kerktoren van de Sint Vituskerk in Stiens is gerestaureerd. De klokken hangen er weer in en dat mocht natuurlijk niet onopgemerkt voorbij gaan. Daarom is op vrijdag 21 mei 2010 de voltooiing van de restauratie van de Sint Vitustoren feestelijk gevierd.

Voormalig hoofdmeester Ate Brinksma uit Stiens verzorgde buiten voor het publiek een geschiedenisles over de Reformatie. Veel dorpsgenoten maakten daarbij kennis met Eco (Ecke) Eckius, eerst pastoor van de Sint Vituskerk, later de eerste Hervormde dominee van dezelfde kerk.

Daarna gingen de toeschouwers de kerk binnen voor een aantal toespraken. Daar bood Gerrit van der Meulen als voorzitter van de Stichting Monumentenzorg Leeuwarderadeel ter gelegenheid van het eind van dit langdurige torenrestauratieproject twee predikantenborden aan. In veel kerken hangen predikantenborden. Hierop staan alle voorgangers vermeld, die in de betreffende gemeente werkzaam zijn geweest en/of op dit moment nog verbonden zijn aan de kerkelijke gemeente. De Stienser Sint Vituskerk had nog geen predikantenbord, dus in die leemte is nu voorzien.

De twee predikantenborden zijn opgehangen tegen de kerktorenmuur in de hal van de kerk. Het houtwerk van deze beide predikantenborden is gemaakt door koster Cees Buisman. Het schilderwerk is verricht door Gerrit van der Meulen uit Stiens en de letterschilder is Frits Kleefstra uit Akkrum.

Het linker bord vermeldt wie de predikanten waren van de Hervormde Gemeente te Stiens in de periode van 1567 tot 1896. Het rechter bord vermeldt de predikanten van de Nederlands Hervormde kerk vanaf 1897 tot en met het in 2009 nog beroepen predikantenechtpaar Scholtens & Overeem, waarbij aangetekend dat deze twee predikanten nu zijn verbonden aan de Protestantse Kerk van Stiens, nadat de Gereformeerde Kerk en de Hervormde Gemeente van Stiens eind 2009 fuseerden in het verband van de Protestantse Kerk in Nederland.

In het jaar 1381 is de Sint Vituskerk afgebouwd, inmiddels dus 629 jaar geleden. Eerst draaide deze kerk 186 jaar onder rooms-katholieke vlag en vanaf de overgang naar de Hervormde kerk hebben getuige deze predikantenborden in de afgelopen 443 jaren al weer 43 protestantse predikanten de kerkelijke gemeente van Stiens gediend.

De olijven van Goedgedacht

Zaterdag 10 juli 2010

In het Kerstpakket 2009 van Stenden hogeschool zat het boek “De olijven van Goedgedacht”, geschreven door mijn ex-(freelance)collega Fokko Bosker. Fokko is tekstschrijver, journalist en publicist. Hij schreef ook een boek over wijnmakers en is tevens de auteur van de driedelige wandelgidsenserie “Friesland voor lanterfanters”, waarin totaal 30 routebeschijvingen zijn opgenomen, waarvan Durkje en ik inmiddels 19 hebben gelopen.

In “De olijven van Goedgedacht en 21 andere verhalen over Zuid-Afrika van Fokko Bosker” laat Fokko een aantal Zuid-Afrikanen aan het woord over hun idealen en dromen. In hun bezigheden laten zij zich inspireren door mogelijkheden en kansen op verbetering en vooruitgang. Of het nu is door voetbal, als startende ondernemer, hotelier, verkoper van zonnepanelen, progressieve rooibosboer, organische wijnmaker, varkenshouder, onderwijzer of ambtenaar in waterzaken. Het zijn aanpakkers, rolmodellen, aansprekende voorbeelden van veranderingszin. Dit is dus een gekleurd reisverslag, waar het perspectief op een betere toekomst overheerst.

Het boek over opbeurende initiatieven op het terrein van voetbal, gezondheidszorg, watergebruik, sanitatie, duurzame energie, onderwijs, toerisme, sociale integratie en microfinanciering wil een steentje bijdragen aan een beter begrip van Zuid-Afrika. Een voorschot op veranderingen die de komende jaren moeten beklijven. Alle bezochte projecten zijn mogelijk gemaakt door steun van Nederlandse organisaties, bedrijven of overheden, waaronder: Baarsma Wine Group, Stenden hogeschool, Waterschap Groot Salland, Wetterskip Fryslân, Friese wateralliantie, onderzoeksinstituut Wetsus, Vitens/VEI International, Landustrie/gemeente Sneek, Unie van Waterschappen, Nuon, Triodos Bank/Hivos, Nelson Mandela Kinderfonds, KNVB, Score en Max Havelaar.

Dit boek is op 11 november 2009 gepresenteerd tijdens het symposium “How fa(i)r is South Africa?”. Dat symposium werd georganiseerd door het lectoraat “Service Studies” van onze Stenden hogeschool, in samenwerking met KIT Publishers, de uitgever van dit boek. Gastsprekers vertelden toen over wat het Wereldkampioenschap Voetbal in 2010 betekent voor een duurzame ontwikkeling van en voor de bevordering van eerlijke handel in Zuid-Afrika.

De hoop op verbetering en kansen voeren de boventoon in dit boek. Elk verhaal heeft zijn eigen steunkleur ter opfleuring en/of verduidelijking, bevat een of meer kaders en een toeristisch intermezzo. De 200 kleurenfoto’s geven een goede impressie en ondersteunen de verhalen. Het Voorwoord gaat over “Reizen op de wind van verandering” en de daaropvolgende Inleiding gaat over het “Perspectief bieden op een betere toekomst”.

De twaalf hoofdstukken gaan over:
1. De heilzame werking van voetbal; over de voetbalclinic voor zwarte jongeren van Score-ambassadeur Foppe de Haan.
2. Zo nu en dan een blij gezicht; over de mobiele toiletcontainers Mobisan van Landustrie en Vitens-Evides in de sloppenwijken.
3. Olijven met pit van Goedgedacht; over de olijfboomgaard van Goedgedacht van Annie en Peter Templeton als sociaal ontwikkelingsproject.
4. Een land van druiven en most; over druiventeelt en wijnproductie als testcase voor duurzame ontwikkeling, gecertificeerd door Fairtrade Labelling Organizations.
5. Boeren met gezond verstand; over fruitteelt en Rooibosbereiding waarbij medewerkers medebestuurders zijn van de onderneming.
6. Een kwestie van water; over de export van de democratische Nederlandse waterschapsaanpak door Wetterskip Fryslân.
7. Nederlandse hogeschool wortelt aan de Afrikaanse kust; over de “Grand Tour” van studenten van Stenden hogeschool, die studeren op de hogeschoolcampus van Stenden hogeschool in het Zuid-Afrikaanse Port Alfred.
8. Militante emigrantenzoon vindt thuis in Zuid-Afrika; over de Friese emigrantenzoon Paul Miedema die onder zijn vlag het Friese echtpaar Douwe en Gerry Helfrich eem school liet bouwen en meer dan 116 containers schoolmeubilair uit Nederland liet overkomen.
9. Zonnestroom opent venster naar de wereld; over het zonnestroombedrijf NuRa dat met zonnepanelen het platteland van stroom voorziet.
10. Nieuwe stookmethode verkleint CO2-uitstoot in sloppenwijken; over de nieuwe stookmethode “Basa njongo” met minder uitstoot, met hogere warmteafgifte bij een lager kolenverbruik.
11. Uitweg uit de misére dankzij mikrokrediet; over het sociaaleconomisch opbouwwerk van de Small Enterprise Foundation uit Tzaneen.
12. Voetballers binden de strijd aan met aids; over voetballers die als rolmodel als jongerenwerker het welzijn van kinderen nauwlettend in de gaten houden.

De tien tussendoorlopende toeristische intermezzo’s gaan over:
a. Gastvrij onderkomen in het hart van Soweto; over het backpackershotel van Lebo Malepe & Maria Westlund in een township.
b. Friese zussen geven townshiptoerisme een zetje; over de guesthouses in townships van mijn collega Monique Medema en haar zus Jeannette
c. Natuurreservaat De Hoop wemelt van verrassingen; over het wandelpad door wildreservaat De Hoop.
d. Hel en blijdschap op Route 62; over Paul Miedema die informatieve excursies organiseert naar townships.
e. Een hotel om te zoenen; over het droomhotel van Andy Fermer en Debbie Reynecke waarin ook zwarte omwonenden als medewerker hún eigen droom realiseren.
f. De “missing link” tussen toerisme en eerlijke handel; over het duurzaam Fairtrade-toerisme van Lolla Meyer.
g. Aan het einde van de wereld; over Dave Martin die toerisme en plattelandsontwikkeling in elkaar over laat vloeien.
h. Slapen in de wieg van de mensheid; over de belangrijke rol van Zuid-Afrika als de geboorteplaats van de moderne mens.
i. Chagrijnige olifant krijgt het op de heupen; over de rijke diversiteit in het planten- en dierenleven van het Krugerpark.
j. Met uitzicht op massief werelderfgoed; over de goddelijke schoonheid van de natuur-architectuur van de Drakensbergen.

De Stenden-retailers wensen je een goede zomer

Vrijdag 9 juli 2010

Als ik vanaf de derde verdieping van het hogeschoolgebouw na het Voortgangsconsult bij de in oprichting zijnde opleiding "Humanitarian Assistance" terugwandel naar mijn werkplek, kom ik een verdieping lager door het deel van het schoolgebouw waar de collega-opleiding "Small Business en Retail Management" is gehuisvest.

Altijd als ik deze afdeling passeer, let ik als ex-Retailer vanzelfsprekend even op de retail-display in deze gang. Met de seizoenen (bv. Kerst) en met diverse uiteenlopende gebeurtenissen (bv. Open Dag) wisselt deze creatieve product- of themapresentatie periodiek.

In deze warme periode (ik meet vandaag 34 graden Celcius) in de aanloop naar de zomervakantie is hier en nu gekozen voor een zomerse display. De presentatie is een toespeling op vakantie, op zon, zee en strand èn - heel passend - met een oranje hoofddeksel, als visuele vingerwijzing naar het actuele Wereldkampioenschap Voetbal 2010 in Zuid-Afrika.

Naast de zomerdisplay hangt een poster met de tekst: "Een goede zomer gewenst". Als Nederland aanstaande zondagavond wereldkampioen voetbal wordt en als het zomerse weer zo ng enkele weken doorgaat, zal het met die goede zomer wel lukken, toch? Maar ja, als Nederland overmorgen van Spanje verliest en/of als het de rest van de zomer dan ook nog slecht weer wordt, zullen we zelf wellicht wat meer inzet moeten plegen om er zelf toch nog een mooie zomer van te maken. Hoe het ook zij, aan de retailers van Stenden hogeschool zal het niet liggen met hun boodschap: "Een goede zomer gewenst".

Nieuw fundament voor zwaar transport op de campus

Donderdag 8 juli 2010

Van vorige week maandag tot en met volgende week vrijdag is de toegangsweg tussen het hoofdgebouw en het Haak-gebouw van Stenden hogeschool te Leeuwarden afgesloten voor doorgaand verkeer.

Na alle bouwactiviteiten van de afgelopen jaren is op onze campus de laatste fase aangebroken, namelijk het op orde brengen van het terrein rondom de hogeschoolgebouwen. Het parkeerterrein is inmiddels gereed. Met de aanpassing van de weg tussen het Haak-gebouw en het hoofdgebouw is gewacht totdat een wat rustiger periode aanbreekt qua aantal verkeersbewegingen. Nu de onderwijsvrije weken zijn aangebroken, wordt het rustiger in en rond de gebouwen en is de luwe periode aangebroken waarin verkeersbelemmerende werkzaamheden het beste kunnen worden verricht.

Deze doorgangsweg wordt momenteel geschikt gemaakt voor het zware bevoorradingsverkeer dat gebruik maakt van deze weg. Zodra het nieuwe straat-fundament is gestort, wordt er opnieuw gestraat. Als in het huidige tempo wordt doorgewerkt, kunnen we deze weg over enkele werkdagen weer gebruiken en zal het binnenparkeerterrein ook weer via deze doorgang toegankelijk zijn.

Biologie en Medisch Laboratoriumonderzoek & Chemie gevisiteerd

Woensdag 7 juli 2010

Vandaag hebben we in onze vestiging van Stenden hogeschool te Emmen de Visiterende en Beoordelende Instantie "Certiked VBI" op bezoek voor de visitatie van twee technische HBO-bachelor-opleidingen, te weten: "Biologie en Medisch Laboratoriumonderzoek" en "Chemie". Vanaf 8.30 uur tot 17.15 uur voert dit visitatiepanel auditgesprekken met representanten van het Docententeam en van de Examencommissie, met Studenten, met vertegenwoordigers uit het Werkveld en met Afgestudeerden.

Met andere groepen van deze twee opleidingen zijn tijdens de eerste, techniekbrede visitatiedag reeds de nodige gesprekken gevoerd. Tussen de auditgesprekken door verzorgt een student een rondleiding langs de onderwijs-werkplekken van deze beide Life Science-opleidingen en aan het eind van de middag verzorgt het visitatiepanel een eerste terugkoppeling van de bevindingen van deze twee visitatiedagen.

De groepen die deze dag worden bevraagd door het visitatiepanel worden vooraf en na afloop bij ons team van management & stafmedewerkers gebracht voor een briefing en een debriefing. Die beide sessies zijn bedoeld om de tussenliggende panelgesprekken optimaal te laten verlopen, opdat de visitatiecommissie zich tijdens de twee visitatiedagen een goed beeld kan vormen van alle ins en outs van deze beide gevisiteerde opleidingen.

In de terugkoppeling van de vooreerst nog voorlopige bevindingen geeft het visitatiepanel aan dat deze twee Techniekopleidingen de afstemming tussen vormgeving en inhoud van het onderwijsprogramma goed neer hebben gezet en dat de kwaliteit van het personeel ook goed is. Ook de materiële voorzieningen en de studiebegeleiding zijn goed op orde en de wijze waarop de verbetermaatregelen door de opleidingen worden genomen, komt goed uit de bus. Het beoordelingspanel vindt dat beide opleidingen een positief accreditatieadvies verdienen.

Na deze eerste terugkoppeling bedankt Dean Ingrid Janssen het visitatiepanel en de vertegenwoordigers van de opleiding voor ieders bijdrage aan deze visitatiedagen. Daarna is er tenslotte gelegenheid om in een meer informele setting nog even met elkaar terug te blikken op deze enerverende visitatiedagen.

COQA-team zeilt op 't Lauwersmeer

Dinsdag 6 juli 2010

Tussen Dokkum en Anjum rijd ik vanmorgen een dreigende lucht met donkere regenwolken tegemoet. Even later rijd ik de regenbui in. Bij de afslag Anjum/Esonstad is het wegdek behoorlijk nat; teken dat het hier al flink heeft geregend. In Oostmahorn aangekomen, breekt de zon echter door de wolken. Dan begint een aanhoudend weerbeeld van flinke zonnige perioden tegen een oerhollandse blauw-witte wolkenlucht. Een frisse wind van zo'n windkracht vier completeert het weerbeeld tot een ware zeildag.

Met ons personeelsteam Quality Assurance van het Corporate Office van Stenden hogeschool arriveren we rond 9.30 uur op de aanlegsteiger van Esonstad, nabij Oostmahorn, aan de kust van het Lauwersmeer. We monsteren aan op de Volendam 99 (VD-99), een voormalig zeilend vissersschip van de Zuiderzee. Het type is een zogenoemde "Volendammer kwak". Het oorspronkelijke schip is ooit in hout gebouwd, maar vaart nu als stalen schip rond. Het schip is waarschijnlijk rond 1897 gebouwd. De tuigage is robuust, dus voor wie ermee wil zeilen - en dat is wat we vanmiddag gaan doen - betekent het een behoorlijke klus. De VD-99 zeilt vanuit de binnenhaven van Esonstad onder de rook van Oostmahorn.

Schipper-eigenaar Douwe Idzinga verwelkomt ons met koffie en wijst ons de weg naar binnen, waar we gedurende de ochtend onze teamvergadering hebben. Na deze bijeenkomst, aan het begin van de middag, varen we door de Lauwersmeerdijk het Lauwersmeer op. We worden door de schipper allemaal aan het werk gezet om mee te zeilen en dan wordt het zeil gehesen. Een eind verderop in het Lauwersmeer leggen we het zeilschip aan de wal van een eilandje, waar we gezellig met elkaar lunchen.

Daarna begint het serieuze zeilwerk. De zeilen worden gehesen en dan zeilen we gedurende enkele uren over het Lauwersmeer, enkele malen langs de kust van Oostmahorn, dan ook overstag gaand bij de Clevering(spui)sluizen van Lauwersoog. Even na 16.00 uur varen we op de zachtronkende motor de binnenhaven van Esonstad weer binnen, waar we nog een uur met een hapje en een drankje in de zon op het dek van de Volendam 99 aangenaam terugblikken op een genoeglijke teamdag.

Visitatie van Informatica & Technische Informatica in Emmen

Maandag 5 juli 2010

Vandaag worden van Stenden hogeschool te Emmen onze technische opleidingen "Informatica" en "Technische Informatica" gevisiteerd door de Visiterende en Beoordelende Instantie "Certiked VBI". Van 8.30-17.00 uur voert het visitatiepanel auditgesprekken met vertegenwoordigers van het Docententeam en van de Examencommissie, met Studenten, met vertegenwoordigers uit het Werkveld en met Alumni. Twee internationale Informatica-studenten die momenteel in Indonesië verblijven, voeren een extra panelgesprek via Skype.

Met de andere stakeholders van deze twee opleidingen zijn tijdens de eerste, techniekbrede visitatiedag reeds de nodige gesprekken gevoerd. Tussen de auditgesprekken door verzorgt een student een rondleiding langs de ICT-werkplekken en aan het eind van de middag verzorgt het visitatiepanel een eerste terugkoppeling van de bevindingen van deze twee visitatiedagen.

De groepen die deze dag worden bevraagd door het visitatiepanel worden vooraf en na afloop bij ons team van management & stafmedewerkers gebracht voor een briefing en een debriefing. Die beide sessies zijn bedoeld om de tussenliggende gesprekken optimaal te laten verlopen, opdat het visitatiepanel zich een volkomen beeld kan vormen van alle ins en outs van deze beide gevisiteerde opleidingen.

In de eerste, nog voorlopige bevindingen geeft het het visitatiepanel aan dat deze twee Techniekopleidingen de relatie tussen de onderwijsdoelstellingen en de inhoud van het onderwijsprogramma goed neer hebben gezet en dat er ook sprake is van een goede afstemming tussen de vormgeving en de inhoud van het curriculum. Ook de kwaliteit van het personeel komt goed uit de bus. Het beoordelingspanel is van mening dat beide opleidingen een positief accreditatieadvies verdienen.

Deze eerste reactie van het visitatiepanel wordt bijzonder gewaardeerd door de bij deze terugkoppeling aanwezige vertegenwoordigers van de studenten, de alumni, het werkveld en van de hogeschoolmedewerkers.

Contact met alles en iedereen

Zondag 4 juli 2010

De meesten mensen om ons heen onderhouden een breed scala aan contacten. Een emailbericht is tegenwoordig zó verstuurd en komt ook direct aan. In de speciale PIT-kerkdienst van vandaag gaan we terug naar de Bijbelse tijd, waarin contact op afstand via geschreven brieven verliep. We gaan lezend en luisterend terug in de tijd, naar twee van Jezus zijn apostelen, te weten: Paulus en Timotheüs. In één van zijn brieven schrijft Paulus over het gebed. Bidden is ook een vorm van contact. Je brengt jezelf en anderen door je gebed in contact met God.

Contact is "in beweging komen", met hart en ziel. Mede daarom kunnen we in deze kerkdienst niet stil blijven zitten. Samen denken we na over wat het onderhouden van contact betekent en ook wat het betekent om géén contact te hebben. Zo zijn we vanmorgen bijeen gekomen in de Sint Vituskerk van Stiens om te groeien, om te geloven en om te vieren. Het thema van deze contact-geöriënteerde kerkdienst is: "Alles en iedereen".

Voorganger is vanmorgen onze Stienser predikant Desirée Scholtens. Niemand van onze predikanten wil deze mooie kerkdienst kennelijk missen, want ik zie ook alle andere drie predikanten van onze Stienser PKN-gemeente in de kerkzaal. Het orgel wordt vandaag bespeeld door Gryt Talsma. Lector Tine Bakker verzorgt de Evangelielezing uit de eerste brief van Timotheüs. En vanmorgen genieten we tijdens de kerkdienst ook enkele malen van de opzwepende percussie, die wordt verzorgd door de djembé-spelers van Dunekpoe, onder leiding van de Ghanese percussiedocent Richard (Yao Norbu) Amana.

We schenken in dit uur aandacht aan de contacten die we onderhouden met ons gemeentelid Yvonne van Meeuwen in Oeganda. We luisteren naar de contacten die ons gemeentelid Akke Haagsma onderhoudt met gehandicapte weeskinderen in India. En we horen hoe belangrijk ons gemeentelid Jan de Jager het contact met onze kerkdiensten via de kerktelefoon waardeert nu hij niet meer elke zondag bij de kerkdiensten aanwezig kan zijn.

Ook brengt gemeentelid Wiebe Nieuwsma onze warme groeten vanuit de kerkzaal over naar de kinderen van de Kinderkerk buiten de kerk, door een wenskaart met een groot hart en vele groeten erop bij de kinderen te brengen, die op het pleintje voor het Sint Vitushûs hun Kinderkerkdienst vieren. Wiebe komt met een brief van de kinderen voor ons weer terug in de kerkzaal en leest voor wat de kinderen ons toewensen.

Aan het eind van deze kerkdienst krijgen we de gelegenheid om zelf contact te leggen met iemand die we nog niet kennen: een gevangene waarvan Amnesty International het wenselijk acht dat wij acht slaan op de precaire situatie waarin dezen zich momenteel bevinden. Met een klein gebaar van onze zijde - het verzenden van een ansichtkaart uit Stiens, Leeuwarden of Friesland - leggen we over grote afstand contact, door deze vier gevangenen een hart onder de riem te steken in de hoop en verwachting dat zij moed putten uit dit postaal contact, hoe gering ons gebaar in dezen dan ook is. Maar alle beetjes helpen, zo ook dit contact.

Nederlandse postzegels krijgen voortaan een cijfer

Zaterdag 3 juli 2010

Op 30 juni 2010 stuurde Theo van Aalst – directeur Marketing van TNT Post – me een brief met de mededeling dat TNT Post vanaf eergisteren – 1 juli 2010 – alle postzegels van een nieuwe waardeaanduiding voorziet. TNT Post beoogt daarmee het frankeren gemakkelijker te maken. Voortaan staat er geen Euro-aanduiding meer op de postzegels, maar een cijfer.

Op postzegels voor brieven en kaarten tot en met 20 gram – momenteel te frankeren met € 0,44 - komt voortaan een “1” te staan. Afhankelijk van de bestemming staat op elke postzegel voortaan de aanduiding: “Nederland” of “Europa” of “Wereld”. Voor zendingen van 20 tot en met 50 gram binnen Nederland – momenteel te frankeren met 2 x € 0,44 - zijn er voortaan ook postzegels met een “2” erop afgebeeld. Maar je kunt dan ook wel twee postzegels met een “1” op de enveloppe plakken.

De postzegels met de nieuwe waardeaanduiding blijven voor lange tijd geldig. Bijplakken met bijplakpostzegels is met deze nieuwe postzegels niet meer nodig. Postzegels met de oude waardeaanduiding in Euro’s blijven ondertussen nog bruikbaar.

De nieuwe waardeaanduiding verkleint de kans dat een poststuk met een verkeerde frankeerwaarde wordt verstuurd. Omdat de waarde van de aanduiding “1” of “2” geldig blijft, is bijplakken met bijplakpostzegels in het vervolg niet meer nodig.

De postzegels met de nieuwe waardeaanduiding worden vanaf 1 juli 2010 geleidelijk ingevoerd. De nieuwe zegels zijn te koop bij de postkantoren van TNT Post en bij de overige postzegelverkooppunten. Hier zullen eerst nog wel de bestaande voorraden postzegels met Euroaanduiding worden uitverkocht. Naar verwachting zullen alle postkantoren eind juli 2010 uitsluitend postzegels met nieuwe de waardeaanduiding verkopen. Voor de postzegelverkooppunten zal dit naar verwachting half augustus 2010 zijn.

Voor de jaarlijkse Decemberzegels voor Kerstkaarten en Nieuwsjaarskaarten blijft een speciaal, lager tarief gelden. Decemberzegels tonen vanaf eind dit jaar wel de nieuwe waardeaanduiding, maar in plaats van de waardeaanduiding “1” of “2” staat hier dan het woord “December” op. Deze nieuwe Decemberzegels zijn evenals in de afgelopen jaren geldig voor Kerst- en Nieuwjaarskaarten van 0-50 gram.

Stienser Pieter Jelles kleurt oranje

Vrijdag 2 juli 2010

Als ik tegen vier uur vanmiddag het dorpscentrum van Stiens binnen rijd, is het al druk op het hoog opgaande terras van Eatcorner Pieter Jelles. Oranje overheerst. Een oranje auto. Een oranje spandoek en oranje vlaggetjes. De meeste terrasgasten zijn al naar binnen gegaan om daar straks de kwartfinale van het Wereldkampioenschap (WK) voetbal van Nederland tegen Brazilië op groot televisiescherm te bekijken.

Op het moment dat ik even later bij het plein vóór het gemeentehuis arriveer, is dat nagenoeg leeg. Dat is bijzonder, want op vrijdagmiddag is het hier altijd een drukte van belang door al het winkelend publiek. Over het plein komt een groep puberende meisjes op fietsen. Overwegend oranje gekleed, door gezichtsbedekkende oranje en rood/wit/blauwe schmink zijn ze onherkenbaar “verschminkt”. Gillend en brullend fietsen ze met grote snelheid het plein af en de Langebuorren op, in de richting van “Pieter Jelles”.

Getuige mijn autoradio is de wedstrijd zojuist begonnen. Bijna niemand meer op straat. Ook op het grote parkeerterrein van het Vitusplein staan maar enkele auto’s; nog geen tien. De deuren van de beide aanliggende supermarkten staan open, maar niemand loopt in of uit. Als ik bijna thuis ben, hoor ik op de autoradio dat Nederland in de tiende minuut van de eerste helft door de Braziliaanse aanvaller Robinho op een 0-1 achterstand komt te staan. Tot overmaat van ramp moeten ze met deze stand de rust in.

Maar in de tweede helft keren de kansen. Nederland weet in deze tweede speelhelft in de 53e minuut gelijk te komen door een doel-gericht schot van Sneijder. De bal wordt dan door de onfortuinlijke Braziliaan Felipe Melo nog geraakt, waardoor het 1-1 wordt.

En dan volgt de doorslag. In de 68e minuut kopt Kuyt vlak voor het Braziliaanse doel een hoekschop door, die vervolgens hard wordt ingekopt door Sneijder. Dat brengt de uiteindelijke eindstand op 2–1. Nederland wint deze kwartfinale in het Zuidafrikaanse Port Elisabeth en gaat door naar de halve finale van het WK 2010.

De ridder van Emmen met het wapenschild van Stenden

Donderdag 1 juli 2010

Toen ik afgelopen maandag tijdens de lunchpauze even door het hogeschoolgebouw van Stenden hogeschool te Emmen wandelde, kwam ik in de gemeenschapsruimte van de Christelijke Opleiding tot Leraar Basisonderwijs oog in oog te staan met de Ridder van Stenden.

Het gaat om een studentenwerkstuk van een van blik gemaakte ridder. Deze ridder draagt een groot wapenschild met daarop de logo-zwaluw van Stenden hogeschool. Een vindingrijk idee om op deze creatieve wijze een modern logo van een 21e eeuwse hogeschool terug te projecteren in de historie van de riddertijd.