International Day 2012 @ Stenden

Woensdag 21 november 2012


Genieten van tradionele Afrikaanse muziek


Veel te zien
Zomaar even snel door de brede Kennisboulevard lopen bij Stenden Hogeschool in Leeuwarden gaat vanmiddag niet lukken. Het is hier een drukte van belang en het bruist er van activiteiten. Het is vandaag International Day bij Stenden Hogeschool. Internationale studenten zijn met Nederlandse studenten druk aan het werk geweest om zich vanmiddag prachtig te presenteren. Er is veel te zien en veel te doen. Zo verzorgt bijvoorbeeld dr. Meltem Caber vanmiddag een gastworkshop over Toerisme Trends in Turkije.

40 internationale karakteristieken
Studenten van ongeveer 40 nationaliteiten presenteren zich in evenzoveel stands in de lange en brede gangen van onze hogeschool. De presentatiestand zijn schitterend aangekleed met onder andere nationale vlaggen, de voor het land karakteristieke gebruiksvoorwerpen, foto- en filmmateriaal en natuurlijk niet te vergeten: de proeverijen van nationale gerechten; heerlijk eten en drinken, veelal bereid door de studenten uit het betreffende land van herkomst.
Ook qua kleding zijn de nationaliteiten duidelijk herkenbaar. Specifieke klederdrachten en nationale symbolen - zoals bijvoorbeeld een Vikinghoorn of gezichtsbeschilderingen - kleden de studenten af in nationale stijl.

Muziek gaat door de landen
Vanuit veel informatiestand klinkt nationale muziek en hier en daar brengen studenten de muziek - soms ook met specifieke muziekinstrumenten - ten gehore. Maar ze blijven niet alleen bij hun marktkraam staan; ze trekken er ook op uit. Ik hoor en zie twee Afrikaanse studenten met hun muziekinstrumenten zingend op me af komen. Ze lopen langzaam tussen de bezoekers door en krijgen daarbij de aandacht en ruimte die ze verdienen. Vrolijk zingend gaan ze langzaam tussen de kramen en de mensen door, door de lange gang, daarbij landen passerend zoals bijvoorbeeld: China, Equador, Polen, Verenigde Staten, en Nederland, waarbij aangetekend dat er uiteraard ook een Friese informatiestand is, om ook de Friese cultuur aan onze (inter)nationale studenten te tonen. En de muzikanten lopen verder, langs Aruba, Spanje, Korea, Nieuw-Zeeland, Portugal, Afghanistan, Denemarken en Zimbabwe. Zij - en nog veel andere landen - zijn hier vanmiddag allemaal vertegenwoordigd.

Vieren van een veelzijdige onderwijsgemeenschap
Studenten en medewerkers van de hogeschool - en hier en daar ook enkele welkome gasten van buiten - genieten hier volop met elkaar van de gezelligheid van de internationale populatie van studenten en medewerkers van onze hogeschool. Er wordt goed gekeken, lekker gegeten en gedronken, veel met elkaar gesproken en gelachen. Hier en daar wordt tussen de bedrijven door even op de muziek gedanst en iedereen geniet duidelijk van deze internationale, interculturele ontmoetingen.
Samen vieren we binnen onze hogeschool vandaag de diversiteit en de ontmoeting van mensen, van dichtbij en veraf, allen met elkaar in internationaal hoger onderwijs verbonden door Stenden Hogeschool.

Thuiskomst uit Wit-Rusland (dag 8)

Vrijdag 29 oktober 2010

Het is 00.15 uur als we een sanitaire tussenstop vóór de nachtrust hebben. Daarna volgt een nachtelijke tocht over donkere, drukke Poolse wegen met regelmatig een wegomlegging wegens wegwerkzaamheden en met onderweg veel vrachtverkeer. In de bus is de verlichting uit; het is er stil en we slapen zowaar bij tijd en wijle. Om 4.00 uur stopt de bus even voor een chauffeurswissel en voor de regelmatige sanitaire stop. Om 6.00 uur passeren we de Pools-Duitse grens en dan ligt een honderden kilometers lang Duits Autobahnennet vóór ons. Om 8.00 uur hebben we in Duitsland onze eerste tussenstop; een vrij lange, zodat iedereen voldoende tijd heeft voor een goed ontbijt in het wegrestaurant.

Rond 12.00 uur volgt daarna in Duitsland nog een tussenstop en even later rijden we bij de Poort van Groningen ons Nederland weer binnen. Via Groningen en Drachten gaat de bus naar Dronrijp. Durkje, Jan Wijbe en ik stappen echter om 15.30 uur uit bij Drachten, waar Pieter bij een benzinestation langs de Wâldwei op ons staat te wachten voor een aansluitend verjaardagsbezoek bij mijn ouders. De terugreis is beduidend sneller gegaan, want ervan uitgaande dat de bus een half uur na ons uitstappen in Dronrijp zal arriveren, heeft de terugreis toch zeker anderhalf uur korter geduurd.

Vlak vóór Drachten blikt een verdiend tevreden organisator Tjeerd Tijsma met ons terug op een buitengewoon geslaagde reis en bedankt hij de chauffeurs voor de door hen geleverde veilige rit. Daarna sluit ik af met enkele woorden van dank voor Tjeerd, want alles was wederom – zoals we van hem gewend zijn – tot in de puntjes geregeld en bovendien op bijzonder plezierige wijze uitgevoerd. Het is een hele verantwoordelijkheid en een fikse klus om zo’n gemêleerd gezelschap naar en vanuit Wit-Rusland te vervoeren; iets waar we Tjeerd allen oprecht dankbaar voor zijn en dat steken we dan ook niet onder stoelen of banken!

We zijn allemaal gezond en wel weer terug, met bovenal onvergetelijke ervaringen van deze indrukwekkende reis naar een land met bijzondere inwoners, van wie in elk geval het verlenen van onderlinge hulp en het betonen van hartelijke gastvrijheid gewoongoed is.

Vertrek uit Wit-Rusland (dag 7)

Donderdag 28 oktober 2010

Om 9.00 uur staat Slava met de auto voor de deur om Durkje, Jan Wijbe en mij samen met Oxcana naar de instapplaats voor de bus te brengen. Pasha is inmiddels weer aan het werk en Luda en Losha komen langs om zolang even op Palina te passen. Bij de afslag Mogilov Krupskaya wachten we in de berm van de drukke verkeersweg een half uur op de bus, die vanuit Drybin hier arriveert om 9.45 uur.

Als ook de andere familie bij de bus is gearriveerd, nemen we afscheid van Oxcana en Slava en vangt onze lange terugreis aan; zoals afgesproken in een andere bus en met twee andere Witrussische chauffeurs dan die van onze heenreis. Later op de ochtend horen we dat onze eerste bus met onze drie chauffeurs van de heenreis één uur vóór ons rijdt met een groep van 30 Witrussische kinderen die voor een herstelperiode naar Baarn worden gebracht. In die bus zit ook Mirjam Koops van de Stichting Rusland Kinderhulp (SRK). Onderweg stappen ook enkele andere reisgenoten bij ons in de bus. Om 11.30 uur en om 16.30 uur hebben we tussen Mogilov en Brest tweemaal een tussenstop.

Om 17.00 uur arriveren we bij de Witrussisch-Poolse grens. Daar stappen de laatste vier reisgenoten in en dan begint weer het wachten op de doorgang door de dubbele grenspost. Het gaat deze keer een uur sneller dan op de heenreis. Bij de Witrussische grens staat de andere SRK-bus vóór ons met een complicatie, want bij de visumcontrôle blijkt dat één van de drie chauffeurs op zijn visum nog onvoldoende resterende dagen heeft om de heen- èn terugreis buiten Wit-Rusland te mogen en te kunnen maken. Hij moet dus achterblijven in Wit-Rusland en de andere twee resterende chauffeurs moeten nu samen de busreis uitvoeren. Bij ons is gelukkig alles in orde, dus na één uur wachten mogen wij Wit-Rusland verlaten.

Ondertussen is het donker geworden en staan we ook een uur voor de grenscontrôle te wachten bij de Poolse grens. We hebben daarbij het zicht op een grote mobiele autoscanner, waarmee af en toe één van de passerende auto’s wordt doorgelicht. Na alle contrôles mogen we een uur later Polen in rijden. Om 18.30 uur hebben we een sanitaire stop en om 20.30 uur stoppen we bij een Pools wegrestaurant om daar een warme maaltijd te nuttigen. Daarna volgt tot vlak na middernacht de rit door een donker Polen.

Aankomst te Mogilov in Wit-Rusland (dag 2)

Zaterdag 23 oktober 2010

Om ongeveer een kwartier na middernacht stappen Durkje, Jan Wijbe en ik met alle andere reisgenoten weer in de bus. Weer rijden we in het donker over de rustige Poolse autowegen. Midden in de nacht rijden we dwars door de stad Warschau; een grote stad, dus het duurt lang voordat we de Poolse hoofdstad achter ons laten. Om ongeveer 4.00 uur volgt weer een tussenstop. De bus rijdt van de autoweg af en gaat een grote parkeerplaats op, die nagenoeg vol staat met tientallen vrachtwagens. De meeste vrachtwagenchauffeurs slapen, slechts enkelen lopen rond hun auto of halen even wat te eten of te drinken in het geopende chauffeurscafé, waar wij ook naar binnen gaan voor het toilet en/of voor een kleine aankoop. Daarna naderen we de Pools-Witrussische grens.

Het wordt stiller op de weg en na twee uren arriveren we om 6.00 uur bij de Poolse grens. Het rode stoplicht dwingt ons de bus stil te zetten. We mogen niet verder. Dan begint het wachten. Het wordt licht. De klok tikt door en na veel geduld geoefend te hebben, gaat pas anderhalf uur later de slagboom vóór de bus open. Dan blijkt dat de grensbeambte hier nog niet op zijn werk was gearriveerd, waardoor wij zolang moesten wachten. We mogen eindelijk het Poolse grensterrein op rijden. Onze paspoorten worden één voor één gecontroleerd, de bagageluiken worden geopend voor douane-contrôle en na een half uur mogen we het niemandsland tussen Polen en Wit-Rusland in rijden.

Via een brede, lange brug steken we hier de grensrivier over. En dan herhaalt zich de procedure van twee uren geleden weer. Eerst moeten we de bus stilzetten voor het rode stoplicht. Deze keer duurt het gelukkig niet zo lang als bij de Poolse grens. De bus mag naar de Witrussische grensovergang rijden. Daar worden onze visa en onze paspoorten ingenomen voor contrôle en ook de bagageluiken moeten voor de douanecontrôle weer worden geopend. Nadat we allemaal ook nog een verplichte medische verzekering hebben afgesloten voor de komende dagen en nadat ook alle papieren in orde zijn bevonden, mogen we met de bus de Witrussische grens passeren. Een uur na aankomst bij deze tweede grenspost rijden we eindelijk Wit-Rusland binnen. We hebben totaal drie uren moeten wachten om deze dubbele landengrens te overschrijden.

Vlak over de grens stopt de bus al weer, omdat hier de eerste buspassagiers worden afgehaald door het Witrussische gezin waar zij de komende dagen te gast zullen zijn. Na deze korte stop rijden we naar en door de Witrussische grensstad Brest. Een uur later komen we op een stuk tolweg. Weer een uur later rijden we langs een uitgestrekt moerasachtig landschap met meertjes en uitgestrekte berkenbossen; heel karakteristiek voor Wit-Rusland. Een kwartier later passeren we een enorm kunstwerk langs de autoweg, die onmiskenbaar de Zoebr voorstelt, de Witrussiche bison, die voor de Witrussen het nationaal symbool is voor hun uitstraling van trots en kracht.

Nabij de Witrussische hoofdstad Minsk hebben we langs de snelweg weer een Nederlands gezin uit laten stappen om hun reis te laten vervolgen met een auto van hun Witrussisch gastgezin. Om 12.45 uur stapt weer een deel van ons gezelschap uit bij een benzinestation. Maar we lossen onderweg niet alleen. Op een gegeven moment staat langs de autoweg een chauffeur bij een geparkeerde auto naar de bus te zwaaien. We stoppen bij de auto en dan worden twee grote bigbags vanuit de auto in de bus geladen. Dan gaan we weer verder.

Durkje, Jan Wijbe en ik zullen in of bij de stad Mogilov uitstappen. Tegelijk zullen ook drie anderen daar uitstappen, die over twee gastgezinnen worden verdeeld. De Witrussische chauffeurs bellen vanuit de bus naar onze drie gastgezinnen en maken een afspraak hoe laat zij langs de autoweg klaar zullen staan om ons op de afgesproken plaats af te halen. Bij de afslag Mogilov Krupskaya staan zowaar Oxcana en Slava met de auto van Slava klaar om ons mee te nemen naar het huis van Oxcana, Pasha en Palina. Als Oxcana hoort dat één van de andere gastgezinnen hier bij de bus (nog) niet is gearriveerd, belt ze direct in overleg met de buschauffeur dat afwezige gastgezin en spreekt met hen af dat deze twee passagiers mee zullen rijden met de andere Witrussische chauffeur die alleen Tjeerd maar hoeft mee te nemen. Zodra dat is geregeld, gaat de bus verder en rijden wij na deze ruim 2.000 kilometer lange busreis van 32 uren met Pasha en Oxcana mee naar haar huis.

Thuisgekomen worden we weer - zoals te doen gebruikelijk - bijzonder hartelijk ontvangen door Sveta. Voor het eerst zien we ook de vorig jaar geboren Palina, dochter van ons gastkind Oxcana, die ruim twee jaar geleden trouwde met Pasha. Pasha komt even later thuis van zijn werk. Een overheerlijke warme maaltijd staat voor ons klaar en het duurt dus maar even tot we met zijn achten in de woonkeuken rondom de keukentafel zitten te eten. Er is elkaar zoveel te vragen en zoveel te vertellen en voordat je het in de gaten hebt, is ook nu weer de taalbarrière binnen enkele momenten geslecht.

Na de avondmaaltijd nemen we de gelegenheid te baat om onze Witrussische vrienden te verblijden met de meegenomen geschenken. Het is altijd goed om te geven, maar het stemt bovenal tot grote dankbaarheid bij jezelf om te zien dat je hier en nu iets moois mag geven aan je geliefde vrienden van zover, die je in je gedachten altijd zo nabij zijn. Voordat we het in de gaten hebben, is deze eerste avond al weer voorbij en gaan we moe van de reis, maar zeer voldaan de nachtrust in.

In de bus naar Wit-Rusland (dag 1)

Vrijdag 22 oktober 2010

We hebben een lange reis voor de boeg. Jan Wijbe, Durkje en ik staan om 8.00 uur in Stiens klaar voor de busreis, die ons door Nederland, Duitsland en Polen naar de stad Mogilov in Wit-Rusland zal voeren. We weten dat we meer dan 30 uren onderweg zullen zijn. Om 8.00 uur brengt Pieter ons vanuit Stiens met de volgepakte stationcar naar Dronrijp. Met een groep van zo’n 40 reisgenoten vertrekken we om 9.00 uur uit Dronrijp.

Het merendeel van deze reisgenoten is gastouder en gastbroer/-zuster, die in de afgelopen jaren één of meerderde malen vakantiekinderen uit Wit-Rusland in hun gezin heeft opgevangen voor een gezondheidsvakantie van 8 en/of 4 weken in Nederland. We gaan allemaal nu op tegenbezoek bij de families van deze gastkinderen; Jan Wijbe voor het eerst; Durkje en ik inmiddels voor de derde keer.

Drie Witrussische chauffeurs zorgen voor een veilige busrit. De ook meereizende organisator van dit mooie avontuur is Tjeerd Tijsma, lid van de werkgroep Dronrijp van de Stichting Rusland Kinderhulp. SRK is de christelijke, humanitaire hulporganisatie die al bijna 25 jaar heel veel Witrussische kinderen voor een nodige herstelvakantie - vanuit het door de kernramp in Tsjernobyl getroffen gebied in Wit-Rusland - naar Nederland haalde.

De eerste tussenstop is na ongeveer 2,5 uur in Duitsland. Daarna stopt de bus elke keer na zo’n 3 à 4 uur voor een sanitaire stop, om de benen te strekken en om van chauffeur te wisselen. Met slechts kleine vertraging wegens drukte op de Duitse Autobahnen zijn we rond het avonduur de Duits-Poolse grens over gegaan. Om 19.30 uur rijdt de bus een groot parkeerterrein op bij een restaurant. Deze eetgelegenheid blijkt vol te zijn, maar ongeveer twee kilometer verderop is nog volop ruimte in een ander hotel-restaurant. Hier genieten we van een warme maaltijd.

Daarna gaan we weer de donkere nacht in, over de Poolse wegen. Tegen middernacht pauzeren we in Polen nog een keer op een parkeerplaats langs de snelweg.

De Zoebr van Wit-Rusland

Zaterdag 31 januari 2009

Toen Oxcana met haar broer en haar moeder rond de jaarwisseling van 2005-2006 vanuit Wit-Rusland bij ons op bezoek waren, kwamen ze met een mooi kado: een houtsnijwerkstuk van de Zoebr.

De Zoebr is het grootste landdier van Europa. De Zoebr (Zubr) is de Europese bizon met de Latijnse naam "Bison bonasus". In de 18de eeuw was de Europese bizon bijna uitgestorven. Er resteerden nog slechts enkele kleine kudden. In 1919 werd de laatste in het wild levende bizon van Bialowieza gestroopt en in 1927 werd de laatste in het wild levende Zoebr van de Kaukasus gedood. De totale wereldpopulatie telde toen nog maar ongeveer 50 Zoebrs in dierentuinen en in het natuurreservaat Pszczyna in het Silezische Hoogland. Uit die populatie werden twaalf geselecteerd om er gecontroleerd mee te fokken. Dat namen Poolse wetenschappers op zich, op een beschermde locatie in Bialowieza.

In 1952 werden de eerste Zoebr uit gevangenschap bevrijd. Het eerste bizonkalf werd in het wild vijf later jaar geboren. Gelukkig begonnen deze bizons zich snel te reproduceren. Begin jaren 70 van de vorige eeuw waren er al meer dan 200 in het wild levende dieren, waarvan er 38 uit het doorgaande fokprogramma kwamen.

Een pasgeboren bizonkalf weegt zo'n 30 kilo. De volwassen mannetjes kunnen tot 1.000 kg wegen en zij kunnen per dag ongeveer 60 kilo voedsel eten. De Europese bizons leven in kudden van ongeveer twaalf dieren, maar in de winter vormen zij veel grotere groepen. Alleen de oude stieren geven er de voorkeur aan solitair te leven.

De gefokte bizons worden vervoerd naar gesloten reservaten of ze worden losgelaten in enorme bossen met voornamelijk breedbladige bomen. Vandaag kunnen we ze in elk geval in het wild weer aantreffen in Polen en in Wit-Rusland. Tegenwoordig zijn er zowel in Polen als in Wit-Rusland ongeveer 250 in het wild levende bizons. De nauwe bloedverwantschap is het grootste (inteelt)risico voor hun toekomst, vanwege de laag-genetische diversiteit.

Voor de Wit-Russische bevolking is de Zoebr (Wit-Russisch: ЗУБР) een nationaal symbool van kracht en trots geworden. Het lag dan ook min of meer voor de hand dat de Wit-Russische studentenbeweging, die oppositie voerde tegen het Wit-Russische regime, zich "Zubr" noemde.