Wees niet bezorgd, sta op en ga helpen

Zondag 28 juni 2009

Voorganger van de ochtendkerkdienst van deze zondag in De Hege Stins te Stiens is de heer Hille Vlasman uit Hallum. Vanmorgen nemen de basisschoolkinderen van groep 8 afscheid van de Kindernevendienst. Aan deze fleurige kerkdienst in de goed gevulde kerkzaal werkt naast organist Han Giesing ook onze eigen Hegestinsband mee. Zonder met de blote voeten in het zand te zitten, gaan we straks wel ervaren wat het is om met Hagar & Ismaël de woestijn van Berseba in te trekken, aldus de dienstdoende voorganger.

Vóórin de kerkzaal zingen alle basisschoolkinderen een prachtig kinderlied voor, waarna ook wij als gemeente dit lied met hen zingen. Daarna gaat deze kinderschare zingend tussen de rijen door naar de bijzalen, waar met hen de Kindernevendienst verder gaat. Na afloop komen ze met allerhande muziekinstrumenten weer terug, waarna ze de afscheidnemende Kindernevendienstgroep toezingen en tenslotte ten afscheid van de Kindernevendienst handjes van ballonnen en van papier geven aan de kinderen van groep 8.

In de grote kerkzaal worden we door voorganger Vlasman in figuurlijk opzicht samen met Hagar & Ismaël meegenomen naar en in de woestijn van Berseba. De bijvrouw, slavin en draagmoeder van Abraham & Sarai wordt door Abraham op last van zijn vrouw Sarai met haar kind van Abraham de woestijn ingejaagd, om nooit weer terug te keren. Als het meegekregen water al lang op is, huilt Hagar bittere tranen nabij haar uitgedroogde, stervende zoon. Maar zo mag het niet aflopen. God roept Hagar in deze nood om haar bezorgdheid weg te nemen. Als ze opdracht krijgt om op te staan om haar zoon te helpen, blijkt dat de aanvankelijk hopeloos ogende situatie niet zo hopeloos is als eerder door haar werd gedacht. Als ze opstaat om actief te worden, biedt God haar het zicht op een waterput.

De oplossing voor haar probleem was er dus al wel, maar die werd door Hagar nog niet gezien. Zo zouden ook wij in ons dagelijks leven in nood kunnen gaan berusten in de gegeven situatie. Maar de opwekkende en activerende boodschap van de heer Vlasman is duidelijk en overtuigend: wees niet bezorgd, sta op en ga aan de slag. Je ziet dan ineens nieuwe kansen, bent dan in staat om ook anderen overeind te helpen en hen te ondersteunen; een nieuwe, betere toekomst tegemoet. En neem maar van mij aan dat deze voorganger Hille Vlasman alle recht van spreken heeft om óns deze waardenvolle levenskunst te leren.

The road to Santiago

Zaterdag 2 mei 2009

De pelgrimsroute naar het Spaanse Santiago de Compostela is voor veel wandelaars een geliefde vakantiebesteding. Dwars door Nederland, België, Frankrijk, over de Pyreneeën en door het ongenaakbare landschap van Noord-Spanje loopt het pad naar de – volgens de legende - heilige tombe van de apostel Jacobus de Meerdere.

De New Yorkse Kathryn Harrison (in 1961 geboren in Los Angeles) legt in 2002 voor de derde keer een deel van deze pelgrimstocht af, deze keer met haar twaalfjarige dochter Sarah. In dit boek schrijft ze over de ontmoetingen in de dorpen, over de landschappen en over de geschiedenis van deze beroemde pelgrimsroute. Kathryn en Sarah starten bij de Frans-Spaanse grens in het plaatsje St. Jean-Pied-de-Port en ze willen wandelen tot aan Logrono, maar ze breken hun wandeltocht twee dagen eerder af in Estella.

Oorspronkelijk verscheen dit boek in 2003 met de titel “The road to Santiago” in de serie van National Geographic. De Nederlandse versie getiteld “De weg naar Santiago de Compostela” is een vertaling van Hankie Bauer, in het jaar 2004 uitgegeven als Rainbow Pocket 827. De eerste keer dat Kathryn Harrison zich op het Spaanse deel van het pelgrimspad begaf, was in het jaar 1992 in en rond de Noord-Spaanse stad Burgos. Ze was toen zeven maanden zwanger, hetgeen ertoe leidde dat ze totaal uitgeput en met weeën de wandeling vroegtijdig onderbrak. De tweede keer – in 1999 - was ze succesvoller. Toen liep ze in zeven dagen de laatste 283 kilometers van de pelgrimstocht vanuit Astorga naar Santiago de Compostela. In dit boek beschrijft Kathryn Harrison eerst de wandeling van 2002 met dochter Sarah en daarna achtereenvolgens haar Spaanse wandeltochten van 1992 en 1999.