Pelgrimeren van Seyssel naar La Muraille

Pelgrimsroute van Genève (Z) via Le Puy-en-Velay (F) naar Santiago de Compostela (S)

Via Gebennensis van Genève naar Le Puy-en-Velay

Pelgrimeren van Seyssel naar La Muraille

Vrijdag 24 juli 2026 – 18,0 km lopen & 19,5 km fietsen

Dag 5: 60,2 – 78,2 km

 

In gesprek met het Canadese pelgrimerende gezin

Via Gebennensis

Tijdens onze eerste pelgrimage van Durkje en mij wandelden we van 2005 tot en met 2012 van het Friese Sint-Jacobiparochie (NL) via het Franse Vézelay over de klassieke Franse pelgrimsroute van de Via Lemovicensis naar het Spaanse bedevaartsoord Santiago de Compostela.

Tijdens onze tweede pelgrimage van Durkje en mij wandelden we van 2011 tot en met 2015 vanuit het Franse Le Puy-en-Velay over de klassieke Franse pelgrimsroute van de Via Podiensis wederom naar het Spaanse bedevaartsoord Santiago de Compostela.

Vorig jaar (in 2025) liepen we de verbindingsroute voor pelgrims van de Via Lemovicensis naar de Via Podiensis, namelijk van Vézelay zuidwaarts naar Le Puy-en-Velay. 

Dit jaar (in 2026) lopen we de ruim 350 kilometer lange pelgrimsroute ‘Via Gebennensis’, van het Zwitserse Genève naar het Franse Le Puy-en-Velay. 

Dit is met name voor Duitsers, Oostenrijkers en Zwitsers een aanlooproute naar Le Puy-en-Velay, waar ze dan doorstarten op de klassieke Franse pelgrimsroute van de Via Podiensis.

Bij het pelgrimeren op de Via Gebennensis maken we gebruik van drie pelgrimsgidsen, namelijk de Duitstalige van Renate Flori (in 18 etappes, versie 2023, Rother), de Duitstalige van Hartmut Engel (50 tracé’s, versie 2025, Conrad Stein Verlag) en de Frans-Duitstalige van Henri Jarnier (15 etappes, versie 2024, Association Rhône-Alpes des Amis de Saint-Jacques)). 

Wij zijn van plan deze verbindende aanloop-pelgrimsroute in 20 etappes te lopen.

Eerst van Yenne via La Muraille naar Seyssel

Vandaag wandelen we van de Via Gebennensis de 5e etappe, van Seyssel naar La Muraille, over een etappe-afstand van 18,0 kilometer. We stijgen daarbij van ongeveer 200 meter naar ongeveer 240 meter hoogte

De wekker wekt ons om 5:30 uur in onze caravan op Camping Kanoti in Yenne, onze uitvalsbasis voor deze tweede serie van vier wandeldagen.

Na het ontbijt verlaten we de camping om 6:45 uur, en rijden we met de auto – met de beide fietsen achter op het fietsenrek - van Yenne naar La Muraille, waarin we onze auto parkeren in de berm langs de doorgaande weg, wat bij terugkomst overigens een private parkeerplek blijkt te zijn. Het was in elk geval een prima plek zo in dit dorpje.

Dan fietsen we van La Muraille naar Seyssel, waar we onze fietsen stallen bij de VVV. Hier begint vandaag onze etappe.

Het is vanmorgen 12 graden Celsius als we vertrekken. Het is onbewolkt, dus we zien een geheel helderblauwe lucht. De temperatuur stijgt tijdens deze etappe vandaag naar 31 graden Celsius. Het weer is stabiel zonnig en warm, en het blijft droog. Omdat de temperatuur langzaam oploopt, en vooral omdat er een licht verfrissend windje waait, blijft het nog wel een goede zomertemperatuur en goed weer – overigens wel warm - om hiermee deze vijfde etappe te wandelen. 

Langs de Rhône-oever naar Pont du Fier

Als we de fietsen op slot hebben gezet, en de rugzakken bij de VVV gereed hebben gemaakt voor vertrek, gaan we om 8:30 uur op stap. 

Vanaf de VVV lopen we naar de Rhône-boulevard, vanwaar we een mooi uitzicht krijgen over de stad, de Rhône-hangbrug en de rivier. 

We volgen de aangegeven pelgrimsroute over het fietsers- en voetgangerspad hoog langs de Rhône. Bij de muurschildering van een grote vlinder moeten we even bukken, want daar hangen de takken en de bladeren van de walnotenboom wel heel erg laag over het pad.

Tien minuten later laten we Seyssel achter ons als we onder de grote rivierbrug over de Rhône doorlopen.

Iets na negen uur komen we aan het eind van dit geasfalteerde pad aan bij de Pont du Fier. Deze brug over de rivier de Fier steken we over, en daarmee verlaten we het departement Haut Savoie, en wandelen we het departement Savoie binnen.

Aan de overzijde van de rivier staat tussen een aantal informatiepanelen ook een paneel met informatie over de Via Gebennensis, de pelgrimsroute van Genève, door deze regio, naar Le Puy-en-Velay.

Van waterstation naar stuwdam

Met een bocht naar rechts wandelen we een groot recreatiegebied in dat aan de Rhône ligt, waar naast een informatiekantoor, een boekingskantoor en horeca een heel mooi en eigentijds uitgerust publiek sanitairgebouw staat, met alles wat je daar sowieso verwacht, maar ook een picknickplek binnen, oplaadpunten voor telefoon- en fietsaccu’s, een fietsreparatiestation, kluisjes, enzovoort. En we kunnen hier ook heel mooi even naar het toilet dat nog maar net schoon is gemaakt.

Voorbij dit vrijetijdscentrum volgen we een brede asfaltweg naar de Barrage de Motz, een grote stuwdam in de Rhône.

In de bakermat van de Côte du Rhône-wijnen

Vanaf hier volgen we de rest van de dag veelal de Rhône, met nu eens heel dicht langs de rivier en dan weer eens een eind er vanaf. Voorbij de stuwdam staat een geel bord, waarmee we welkom worden geheten op de GR65 en het pelgrimspad van Sint Jacob, en daarbij wordt vermeld dat het vanaf hier nog 290 kilometer gaans is naar Le Puy-en-Velay.

Het steentjespad gaat verderop over in een smal bospad, waarop we heerlijk voortgaan.

Later lopen we over een steenachtig pad, waarop we veel voorzichtiger moeten lopen om niet weg te rollen over de stenen. Voorzichtig zijn, helpt, dus ook zo gaan we wel goed voort.

Dan volgt overigens nog wel een uitdaging, want dan moeten we over een pad met dikke stenen heel steil een eind bergopwaarts. Dat moet heel voorzichtig, en gaat langzaam, stapje voor stapje, maar ook dat gaat goed.

Bovenaan gaan we eerst verder over een veldpad langs een wijngaard, waar de druiven al behoorlijk hangen te rijpen. Het is hier de bakermat van de Côte du Rhône-wijnen.

Bewegwijzering en rariteiten

Nog weer een eind verder raken we met de route de drukke D991. Onze pelgrimsroute wordt goed bewegwijzerd, met af en toe een bevestigingssignaal, en heel soms ook een symbool waarmee duidelijk wordt gemaakt dat je die weg of dat pad vooral niet moet betreden.

Waar we een bebost perceel uit komen, inmiddels al weer ver verwijderd van de D991, komen we het bosje uit ter hoogte van een rariteitenerf. Eerst lopen we nog langs een hoge bult met alleen maar druivenstammen, waarschijnlijk om te stoken, maar ze zouden ook heel goed gebruikt kunnen worden door bloemschikkers, die er prachtige bloemstukken mee zouden kunnen maken.  

Op een paal staat een vrouwenhoofd met zonnebril met op het hoofd een oude helm.

En aan de muur van één van de gebouwtjes hangt de aanduiding dat het vanaf hier nog 1.650 kilometer is naar Santiago de Compostela.

Via Les Iles voor koffie met een stempel naar Mathy

Het volgende buurtschap dat we doorkruisen, is Les Iles.

In een grote tuin van één van de huizen staat een rij bijenkasten in de volle zon.

Op het veldpad voorbij Les Iles komen we langs een grote akker met mooie geelbloeiende zonnebloemen, die zich uiteraard tot de vandaag fel schijnende zon keren.

Dan naderen we het plaatsje Mathy, waar we een plek willen zoeken voor onze koffiepauze.

Die vinden we al heel snel tegenover een particulier houtovengebouwtje, waar een overdekte, schaduwrijke rustplek is gebouwd en ingericht, waarin we onze koffiepauze houden. 

Heel mooi is trouwens dat men aan de straatzijde van de muur van dit ovengebouw een stempelkastje heeft bevestigd, waarin een pelgrimsstempel staat, en erbij een gastenboek. Voor ons weer een kans bij uitstek om wederom een stempel in onze pelgrimspaspoorten erbij te krijgen. We komen vandaag in het geheel niet langs kerken, dus ook daardoor kunnen we onderweg geen andere pelgrimsstempels scoren. 

Langs het wegkruis van Mathy - met daaraan ook een Jacobsschelp - vervolgen we onze weg na deze aangename koffiepauze.

Ontmoeting met Canadese en Duitse pelgrims 

Voorbij Mathy gaat het hier in de Rhônevallei verder over mooie veldpaden langs akkers en graslanden. Ook hier weer zonnebloemenakkers.

Vóór ons zien we vier andere wandelaars met rugzakken lopen. We hebben hen vóór Mathy al eens zien pauzeren in een picknickhuisje, maar hen nog niet gesproken. Als we hen inhalen, blijkt het een Canadees gezin uit Quebec te zijn van vader, moeder, zoon en dochter, die vijf dagen op de Via Gebennensis pelgrimeren. 

Ze hebben eerst vaders familie bezocht in Zwitserland, en zijn nu bezig met hun vijfdaagse op het pelgrimspad. De moeder heeft al eens gepelgrimeerd naar Santiago de Compostela, en de andere drie hebben daar nog geen ervaring mee. 

Als we met hen staan te praten, komt van de andere kant ook een wandelend stel met rugzakken aanlopen. Dat blijkt een Duits stel te zijn, zonder pelgrims-ervaring, maar wel met de wens om ooit nog eens naar Santiago de Compostela te pelgrimeren. Zij maken nu een proeftocht in tegengestelde richting, vanuit Les Abrets naar Genève. Ze zijn goed gemutst en het ziet er naar uit dat ze de ware tocht naar Santiago de Compostela nog wel eens zullen gaan maken.

Bij navraag blijkt dat ze het Duitse pelgrimsstel Michaël & Petra – dat een dag vóór ons loopt – niet hebben ontmoet. Wel attenderen ze ons zessen erop dat verderop de route wordt omgeleid wegens gevaarzetting, maar dat zij vanaf de andere kant de reguliere route zonder problemen hebben kunnen volgen.

Wegomlegging wegens aardverschuiving

We nemen afscheid van elkaar, en verderop ontmoeten we drie werkers die met electricitet verbonden ijzeren pennen in de hoge Rhône-oever slaan.

Dan komen we langs een geel bord, met daarop de aanduiding dat de pelgrimsroute (en daarmee ook de GR65) wegens een aardverschuiving linksom is omgeleid. 

We wagen het er maar op, en blijven de reguliere route rechtdoor volgen. 

Op één plek ligt een dikke boom over het pad, die er – gezien de bypass er omheen – al heel lang moet liggen.

We klimmen over de boom, en vervolgen onze route.

Nog een heel eind verderop – als we nog niets hebben gezien van een aardverschuiving – staan we voor verbodsborden: verboden voor fietsers, verboden voor alle verkeer, verboden voor wandelaars.

Nu is er geen alternatief – niet rechtsaf waar de Rhône stroomt, en niet linksaf waar een dicht bos is. We besluiten onze weg maar gewoon te vervolgen, op positief advies van de Duitse pelgrims. 

Dan komen we heel dicht op de hoge oever van de Rhône.

Iets verderop staat een fietsster de rivier over te kijken op een plek waar inderdaad een klein stukje oever is afgeslagen, dus dat zal vast en zeker de gevaarlijke plek zijn. Maar het pad is hier zo breed en heeft nota bene ook nog een brede berm, dus van gevaar is hier nauwelijks tot niet sprake, en zeker niet nu het water van de Rhône een heel eind verderop begint. Dit blijkt nadien ook de meest kritische plek te zijn geweest. Onderwijl zijn ons trouwens ook drie keer wielrenners tegemoet gekomen op dit pad, dus ook zij hebben het oeverpad prima kunnen fietsen.

La Loi bij Ruffieux

Vlak voordat we het plaatsje La Loi bereiken, komen we in een heel dicht bos een hoog en fors betonnen gebouw voorbij dat al heel lang niet meer wordt gebruikt. Wat het is, weten we niet, maar het ziet er naar uit dat dit een oude moulin is.

Als we omhoog klimmen ter hoogte van La Loi, komen we uit boven op een van steen gemetselde dikke muur, wat hoogstwaarschijnlijk een waterkering is om de mensen hier te beschermen tegen een extreem hoge waterstand van de Rhône.

In La Loi komen we uit op een drukke rotonde, ter hoogte van een horecagelegenheid.

Op deze rotonde staat de plaatsnaam Ruffieux vermeld, en er staan drie cortex beelden van twee wielrenners en een wandelaar of pelgrim.

We steken de rotonde recht over, en laten La Loi achter ons.

Le Mollard

Nu gaan we verder door dit uitgestrekte bosgebied, waar jarenlang jonge populieren zijn geplant. Dit populierenbos-aanplantgebied van circa 800 hectare oppervlakte is het grootste in zijn soort van heel Europa. Het is een tamelijk vochtig gebied, en de bomen en omliggende struiken en kruiden staan er ogenschijnlijk goed bij in allerlei schakeringen groen.

Verderop komen we langs enkele identieke posters die aan bomen hangen, waarop de voorbijganger een goede dag in de natuur wordt gewenst.

Dan komen we langs het plaatsje Le Mollard Dessus.

In de berm zien we vlakbij het plaatsnaambord de welbekende rode bessen van de aronskelk. Je ziet ze veel in Frankrijk, maar we hadden ze in de afgelopen dagen nog niet gezien.

De weg voorbij Le Mollard gaat door een bebost gebied, met hier en daar oude en dikke bomen, en links van de weg een enorm hoge rotswand.

Langs Etang Bleu naar La Muraille

Vlak voordat we aan het eind van deze etappe komen, wandelen we langs een caféterras,  met direct erna het Etang Bleu. Er zitten enkele gasten op het terras langs de weg, en verderop langs de oever van de grote vijver zien we een sportvisser staan aan de voet van het spoorlijntalud. 

Als we bij het spoorviaduct aankomen, zien we een zwarte bouwbus staan van de Friese houtbewerker Jan Fleer uit Leeuwarden. 

We lopen tussen de bosjes door even naar de bouwvakker, die vertelt van oorsprong uit Lemmer te komen, maar nu woonachtig is en een houtbewerkingsbedrijf heeft in Leeuwarden. Nabij Ruffieux staan ze op een camping, en van daaruit maken ze uitstapjes in de omgeving. 

Na deze verrassende ontmoeting – en ondertussen zagen we ook nog een waterslang zwemmen - lopen we onder het spoorviaduct door.

Daar verlaten we dan de doorgaande pelgrimsroute, omdat we links langs de spoorbaan naar onze auto in het plaatsje La Muraille kunnen lopen, zo’n honderd meter verderop.

Daar stappen we om 13:15 uur in de auto, en dan rijden we terug naar Seyssel, waar we onze fietsen afhalen, waarna we terug rijden naar de camping in Yenne.