Pelgrimeren van O Barco de Valdeorras naar A Rua de Valdeorras

Pelgrimsroute van Ponferrada (S) naar Santiago de Compostela (S)

Camino de Invierno van Ponferrada naar Santiago de Compostela

Van O Barco de Valdeorras naar A Rua de Valdeorras

Vrijdag 8 mei 2026 – 13,4 km.

Dag 4: 55,7 – 69,1 km.

 

Pelgrimssymbolen in de regen in Arcos

Spaanse Camino de Invierno

Vanuit verschillende windstreken van Spanje lopen allerlei Spaanse pelgrimsroutes naar Santiago de Compostela.

Durkje en ik hebben ervoor gekozen om dit jaar - in 2026 - de gehele Camino de Invierno te lopen tot in Santiago de Compostela.

Deze ‘Camino de Invierno’ is de ongeveer 270 kilometer lange pelgrimstocht van Ponferrada naar Santiago de Compostela.

Vandaag lopen we van deze Camino de Invierno onze 4e etappe, over een afstand van 13,4 kilometer, van O Barco de Valdeorras naar A Rua de Valdeorras. We stijgen daarbij van ongeveer 330 meter naar circa 350 meter hoogte.

Vertrek in de regen uit O Barco de Valdeorras

Onze wekker hadden we voor vanmorgen gezet op 6:45 uur in pension A Barca in O Barco de Valdeorras. 

Durkje en ik ontbijten in de hostalkamer van het pension.

We overleggen hoe we het vandaag zullen aanpakken, want het regent. De buienradar laat zien dat het tot ongeveer 9:30 licht tot matig zal regenen. Omdat we vandaag niet zover hoeven te lopen, zouden we tot 9:30 uur in het nabijgelegen café kunnen wachten tot het regenen ophoudt, maar anderhalf uur gaan zitten wachten, is geen aantrekkelijk perspectief, want wie zegt dat het dan echt droog is, en bovendien regent het maar licht tot matig volgens de buienradar. Daarom besluiten we in de hostalkamer de regenbroek en regenjas aan te trekken om in de regen toch wel van start te gaan.

Om 8:25 uur verlaten we ons pension en gaan van start.

In de regen steken we via de nieuwe rivierbrug de rivier de Sil over.

We volgen de aanbevolen route door het stadscentrum, en komen daarbij langs een muurschildering. 

Even later passeren we er nog één, nu van druiven-plukkers, met drie pelgrims op de achtergrond.

Meer dan een half uur lopen we in de regen door het binnenstedelijk gebied van O Barco de Valdeorras, totdat we voorbij een viaduct de plaats Veigamuiños binnenwandelen.

Door de regen van Veigamuiños naar A Proba

Even later begint het toch harder dan verwacht te regenen, waardoor we ervoor kiezen om de heviger regenval maar even af te wachten onder het afdak van een autostalling.

De buienradar geeft aan dat het langer dan verwacht gaat regenen, en dat de regen ook heviger wordt dan matig.

Als we de bebouwing voorbij zijn, zien we de dikke laaghangende bewolking tegen de bergen aan liggen.

Bij A Proba komen we langs een ommuurde begraafplaats.

Het dorpje A Proba lopen we binnen ter hoogte van de dorpskerk. De camino gaat hier langs de kerk, maar de caminopijl op de caminopaal is afgeplakt. Werklui zijn namelijk bezig om naast de kerk een nieuw zandbed te leggen, waarschijnlijk voor het aanbrengen van nieuwe bestrating. 

Daarom heeft men de richtingpijl afgeplakt, en een vervangende pijl geschilderd, en die herhaald op een vuilcontainer iets verderop. Daarom lopen we met een ruimere bocht rechtsom het dorpscentrum binnen. Daar vinden we al snel de gebruikelijke route door het dorp.

Bij een supermarkt verlaten we in de stromende regen het dorpje A Proba.

Regen en waarden in Arcos

Voorbij de grote Gadis Hiper-supermarkt volgen we voortdurend de parallelweg langs de drukke N-120. De etappe van vandaag wordt overigens gekenmerkt door regen, veel stedelijke bebouwing, en veel kilometers langs drukke verkeerswegen. Niet echt aantrekkelijk, en zeker niet vergeleken met die prachtige dag van gisteren, maar ja, ook zo’n dag hoort er gewoon bij op een camino, en daar is niks mis mee.

Om 10:00 uur wandelen we het dorp Arcos binnen. We blijven de doorgaande weg volgen, totdat we bij een camino-wegwijzer langs een serie tekstbordjes komen, waarop 16 waardevolle waarden staan geschreven, zoals bijvoorbeeld: liefdadigheid, respect en tolerantie.

Verderop komen we langs een caminobankje, met ernaast een grote betonnen Sint-Jacobsschelp.

Dan gaan we door een klein spoorviaduct, en vervolgen we onze route langs de Río Sil.

Lange koffiepauze met pizza en donut in Vilamartin

We zijn van plan een koffiepauze te nemen in Vilamartin, want we hadden gelezen dat daar een café is. Bij Vilamartin aangekomen, zien we dat de route niet door maar langs Vilamartin gaat, en dat we 1,2 kilometer van de route af moeten lopen om in Vilamartin bij dat café te komen. Het regent nog behoorlijk, en we besluiten dat toch maar te doen. Dan kunnen we even droog zitten, en een aangename pauze hebben. Zo gezegd, zo  gedaan, dus we gaan opwaarts naar de spoorlijn, moeten die dan nog een eindje volgen, waarna we door een spoorviaduct het centrum van Vilamartin binnen kunnen gaan. 

Bij de bar staan en zitten enkele mannen buiten op het terras onder de overkapping, en daar vinden wij ook een zitplaats. We nemen op het terras plaats, want we trekken wel de regenjassen uit, maar houden de natte regenbroeken aan en gaan met die regenbroeken buiten op de plastic terrasstoelen zitten. 

Binnen bestel ik koffie, en wil er graag iets te eten bij hebben, want we hebben wel ontbeten, maar hebben geen lunch meegenomen, overigens wel de restanten van de twee veel te grote pizza’s die we gisteravond in de pizzeria van O Barco de Valdeorreas hebben meegenomen. Het enige wat de dame van de bar heeft, zijn donuts. Die doen we erbij, maar omdat we toch iets stevigs willen eten, nemen we beiden twee op elkaar gelegde pizzastukken, waarvan we heerlijk zitten te eten. Nog een tweede kop koffie en de zoete donut er achteraan, dan kunnen we na een lange koffiepauze welgevoed weer verder.

Langs de Presa de Santiago

Ondertussen is het tijdens die lange koffiepauze opgehouden met regenen, en we gokken erop dat het droog blijft, en doen daarom onze regenjassen in de rugzak. Dat blijkt een goede keus te zijn, want het begint tijdens de etappe niet weer te regenen. 

We lopen Vilamartin uit, en vervolgen bij het water onze route. Dat brede water wordt hier de Presa de Santiago genoemd, dat ter hoogte van het plaatsje Valencia do Sil veel smaller wordt voorbij de brug.

Onder die brug zitten de stuwen, die het water desgewenst kunnen keren of doorlaten. Slechts één van de stuwen staat open, waardoor het water van het langwerpige en smalle stuwmeer doorstroomt in de richting van A Rua de Valdeorras.

Door de berm en over de asfaltstrook van de N-120

Waar we bij een viaduct onder de N-120 komen, worden twee vervolgroutes aangegeven. Onder het viaduct door en dan verder, staat vermeld als een alternatieve route, waarvan we op de kaart zien dat die met een omweg vooral over paden en landelijke wegen voortgaat. 

De reguliere route gaat over een smal steentjespad achter de vangrails langs van de N-120. Een prima route, maar wel drukker natuurlijk vanwege het verkeer rechts achter de vangrails. We kiezen die reguliere route, en wandelen om 12:20 uur de gemeente Vilamartin uit. 

We hadden het hotel in A Rua de Valdeorras vanuit Vilamartin via WhatsApp al even gemeld dat we iets later dan de afgesproken vervroegde inchecktijd van 12:00 uur zullen arriveren. De nieuwe tijd die we hadden doorgegeven is 13:00 uur.

Voorbij de gemeente Vilamartin eindigt het steentjespad in de berm van de N-120, en moeten we over de smalle strook van de N-120 het laatste stuk naar A Rua de Valdeorras lopen. Dat is een kwestie van goed opletten, want het autoverkeer komt op ons af, en dan gaan wij zoveel mogelijk naar links, en de automobilisten wijken van ons uit gezien even naar rechts, waardoor een veilige doortocht is gegarandeerd. En zo wandelen we om 12:30 uur de bebouwde kom van A Rua de Valdeorras binnen.

A Rua de Valdeorras

Ter hoogte van San Roque helemaal voorin A Rua de Valdeorras trekken we ook onze regenbroeken uit, en kunnen we het laatste stuk door de stad zonder regenkleding droog vervolgen.

We nemen de camino-variant rechtdoor de stad in, en komen op een gegeven moment langs een bakkerszaak met café, waar we een heerlijk geurende verse stokbrood kopen. Die gaat mee naar het hotel verderop aan de hoofdstraat, waar we exact twee minuten vóór de gewijzigd aangekondigde aankomsttijd arriveren.

De receptionist verwacht ons al, en zorgt voor een buitengewoon uitgebreide – en vriendelijke – check in. Als we hebben betaald, loodst hij ons naar de lift, en zegt dat we naar de tweede verdieping moeten gaan. Daar aangekomen, staat hij met de kamersleutel al bij de lift te wachten, hetgeen betekent dat hij heel snel via de trap van nul naar twee is gelopen. Hij gaat ons voor naar de hotelkamer, opent die en laat ons binnen, geeft de kamersleutel, en dan kunnen wij ons installeren in deze ruime hotelkamer.

Hotel Espada in de zon

We lunchen in de hotelkamer van het heerlijk verse brood, en kunnen dan douchen. De zon breekt door, dus we zetten onze natte wandelschoenen in de buitenvensterbank te drogen. Als het onverhoopt dan toch nog weer begint te regenen, gaan de schoenen weer naar binnen, maar als we even later met onze foto’s en verslagen bezig zijn, breekt de zon opnieuw door. Dan kan het kamerraam open, en genieten we van de zonneschijn in onze hotelkamer.

Vanmiddag appen we onze boodschappen door naar ons overnachtingsverblijf van morgen, want we kregen bericht dat we daar geen eten kunnen krijgen, maar dat we daar wel kunnen koken, en dat voor ons de boodschappen wel gehaald kunnen worden. Wat een geweldige service, want dan hoeven we niet voor twee, en zelfs drie dagen, alles mee te sjouwen in onze rugzakken.

Aan het eind van de middag gaan we naar de supermarkt in A Rua de Valdeorres om de boodschappen voor morgen te halen, en vanavond gaan we uit eten in de stad voor een dagmenu in een Spaans restaurant.

Dan zijn we optimaal voorbereid voor de tocht van morgen.