Vrijdag 12 juni 2026
 |
| Bij de hoofdingang van De Achelse Kluis |
PeerkePad tussen Wittem & Tilburg
Het PeerkePad is onder andere een wandelroute van circa 165 kilometer tussen het Nederlands-Limburgse dorpje Wittem en de Brabantse stad Tilburg, aangevuld met zeven rondwandelingen. Deze wandelroute (sinds 2009) laat je lopen door de verrassend mooie bos- en weidegebieden van de Brabantse en (Belgisch-)Limburgse Kempen, door de Maasvallei en door het Limburgse Heuvelland. De bijbehorende wandelgids beschrijft deze route zowel noord- als zuidwaarts in zeven of acht trajecten.
Deze wandelroute is helaas niet gemarkeerd en verbindt twee bedevaartsoorden met elkaar, namelijk Wittem (het klooster als bedevaartsoord in het redemptoristenklooster dat aan de heilige Gerardus Majella is gewijd) & Tilburg (waar de zalig verklaarde Peerke Donders is geboren).
Etappe 5 van Lozen naar Schaft
Dit jaar (2026) gaan Durkje & ik samen met Durkje haar broer Eelke & schoonzus Ike het PeerkePad noordwaarts bewandelen, van Wittem naar Tilburg. Dat delen we op in eerst een vijfdaagse van 8 tot en met 12 juni 2026, namelijk van Wittem naar Schaft; en van 22 tot en met 25 juni 2026 nog een vierdaagse van Schaft naar Tilburg.
Vandaag wandelen we met zijn vieren de vijfde etappe, van het Belgisch-Limburgse Lozen naar het Nederlands-Brabantse Schaft, over een afstand van 18,4 kilometer. Dat is van de wandelgids het tweede deel van het vierde traject van Bree naar Achelse Kluis (dat is gewijd aan het vierde Werk van Barmhartigheid: De hongerigen voeden), en daarna het eerste deel van het vijfde traject van Achelse Kluis naar Vessem (dat is gewijd aan het vijfde Werk van Barmhartigheid: Vreemdelingen herbergen).
Om 06:00 uur staan we op, en ontbijten we in onze caravan op natuurcamping Zavelbos nabij Opoeteren-Maaseik in Belgisch Limburg. Deze camping gebruiken we gedurende deze vijfdaagse als uitvalsbasis.
We verlaten de camping om 7:25 uur en rijden dan met beide auto’s naar het eindpunt in Schaft, waar we één auto parkeren aan de Schafterdijk. Dan rijden we gevieren met de andere auto naar het centrum van Lozen, waar we deze auto parkeren op het plein vóór de Sint-Benedictuskerk, waar onze etappe van gisteren eindigde.
De rechte weg van Lozen naar Hamont
Om 8:30 uur stappen we in Lozen uit de auto, en dan maken we ons klaar voor vertrek. Ondanks het feit dat de weersvoorspellingen aangeven dat het vandaag tussen 8:00-18:00 uur droog zal zijn, hebben we nu nog steeds te maken met een miezerige regen. Het regent zo licht dat het moeilijk is om te bepalen of we de regenkleding nu wel of niet moeten aantrekken. Ieder van ons kiest op eigen wijze voor het al dan niet zichzelf te beschermen tegen de motregen.
Via de ophaalbrug van de Hamonterweg maken we de oversteek over het Zuid-Willemskanaal.
Dan volgt een lang recht traject van zo’n 3,5 kilometer op het fietspad langs de rechte weg van de Lozerheide en de Lozerweg naar Hamont. Bijna een uur later wandelen we op de Erkstraat de bebouwde kom van Hamont binnen.
Van de Ursulinenkapel naar de Kapel van De Haart
Na de oversteek van de legendarische IJzeren Rijn-spoorlijn komen we in het verlengde van de Sleutjes op de Kloosterstraat langs de Ursulinenkapel.
De voordeur is helaas gesloten, dus we lopen om het gebouw heen, naar een zij-ingang.
Ook die is afgesloten, maar in de kloostergang staat wel een tafel met stoelen. Daarop gaan we zitten voor onze koffiepauze.
In het stadscentrum lopen we dan door naar de Sint-Laurentiuskerk.
Daarvan staat de kerkdeur wel uitnodigend openen, dus daar gaan we naar binnen, om een rondgang door de grote kerk te maken.
Het koor en de zijkapel ernaast zijn prachtig gedecoreerd.
Ook het plafond van de kerkzaal is schitterend vormgegeven, met onder andere de maan en sterren.
Ons spreekt vooral ook het kerkraam aan van de heilige Jacobus. Deze Sint Jacob is de beschermheer van de pelgrims, en het is de eerste die wij tijdens deze vijfdaagse nu hebben gezien in kerken en kloosters.
We gaan verder door het stadscentrum, en gaan bij het stadhuis de Brouwersstraat in.
Daarna gaat het verder over de Houtakker, die verderop over gaat in de Kapelstraat, die we volgen tot aan de Kapel van de Haart, in het buurtschap De Haart.
Deze kapel heeft aan weerszijden mooie glas-in-lood-ramen.
Van de kapel naar de molen
Vanuit De Haart lopen we over de Kleine Haart naar het bos aan de overzijde van de Nobelstraat. Daar gaan we de Boskerkhofweg in, waar we direct al de BosBegraafplaats van Hamont passeren. Deze begraafplaats in het bos is aangelegd in door bospaden onderling verbonden cirkels. Die vorm en dat patroon ervan is ontleend aan de cirkelvormige prehistorische grafheuvels verderop in dit bos, waarvan we al spoedig één passeren langs de Boskerkhofweg.
Bijna een kwartier laten komen we verderop in het bos langs de Geologische Tuin, waar een informatiepaneel informatie geeft over onder andere de her en der tentoongestelde keien.
Deze verzameling gesteente is opgesteld in een cirkelvormig pad, waarvan de schaal van de cirkel een tijdschaal visualiseert van de 500 miljoen jaren van achtereenvolgens de tijdperken Primair, Secundair, Tertiair en Kwartair.
En dan nog weer een eindje verder passeren we de ruïne van De Waag, waar de lokale boeren vroeger verplicht waren hun graanoogst te wegen.
Wandelen langs de Warmbeek
Dit brede bospad komt uit bij ’t Mulke, een op dit moment gesloten horeca-etablissement. Tegenover ’t Mulke (tot 1918 een watermolen) zijn twee mannen bezig met een verreiker en een takkenversnipperaar om de bomen langs de Wagerdijk te snoeien.
Omdat we onze lunchpauze niet bij ’t Mulke kunnen houden, lopen we een klein eindje terug naar de Molendijk, waar we zojuist al een overdekte picknickplaats hadden gezien, waar we onze lunchpauze houden, beschermd tegen de laatste motregen.
Na deze pauze is en blijft het nagenoeg droog, en steken we op de Wagerdijk de Warmbeek over, waarna we het pad van de Oude Weijer op gaan, en we voortdurend zo dicht mogelijk langs de Warmbeek voortgaan.
Nu volgt een hele mooie route over smalle en brede bospaden pal langs de diepliggende Warmbeek.
Ter hoogte van Domein de Bever gaan we de Beverbekerdijk op, en nemen we enige afstand van de Warmbeek.
Vanaf de Beverbekerdijk gaan we een breed bospad op, het Bosreservaat De Zoren in. Dit pad loopt op grotere afstand van de Warmbeek, maar brengt ons uiteindelijk toch weer terug naar de oever van de Warmbeek. Daar gaan we via een brug nog eens weer de Warmbeek over.
Klooster van commercie
Nu gaat het weer verder langs de sterk meanderende Warmbeek, maar nu door het Vlaams Natuurreservaat Achelse Kluis. Dan zien we al vrij snel in de verte vóór ons het kloostercomplex van de abdij Achelse Kluis.
Bij de brug over de Warmbeek van de Kluizerstraat arriveren we om 13:05 uur bij het voormalige Trappistenklooster, dat daarvóór ook een kluizenaarsgemeenschap is geweest.
We gaan het kloostercomplex binnen.
Net voorbij de abdijwinkel staat een oude houten biertonnenwagen.
Binnengekomen in de Achelse Kluis valt vooral de horeca op. De Brouwerij, de Abdijwinkel en de Herberg voeren de commerciële boventoon. Daar is het ook druk.
Maar wij willen graag de klooster-eigen gebouwen bezoeken, zoals het poortgebouw, de Mariakapel en de Kloosterkerk. Tot onze verbazing zijn die alle drie gesloten voor het bezoekende publiek, waarmee we het moeten doen met alleen de commercie. Dat is wel een afknapper, maar we herpakken ons en nuttigen hier toch maar een consumptie in het café-restaurant, alvorens we de laatste kilometers van deze etappe gaan lopen.
Van België naar Nederland
Tegenover het poortgebouw van het kloostercomplex gaan we de oprijlaan van De Kluis op.
Daar valt ons aan weerszijden van de laan de zogenoemde Doodendraad op.
Dat is de reconstructie van de voormalige versperring van meer dan 300 kilometer lengte, die tijdens de Eerste Wereldoorlog door de Duitsers werd aangelegd op de grens tussen Nederland en België. De electrische spanning op deze Doodendraad moest de mensen ervan weerhouden uit het bezette België te vluchten naar het neutrale Nederland.
Direct voorbij deze gereconstrueerde dodendraden stappen we de Belgisch-Nederlandse landsgrens over.
De vlaggen aan weerszijden van een op het wegdek getrokken lijn visualiseren onze overgang van België naar Nederland.
We zijn in het Nederlandse Witten (Nederlands Limburg) begonnen met het PeerkePad, en zijn tussen Berg aan de Maas en Meeswijk (Belgisch Limburg) bij de Maas vanuit Nederland de grens over gegaan naar België, en hier bij de Achelse Kluis wandelen we België uit, en zijn we weer terug in Nederland (Brabant).
In Nederland naar Schaft
Aan het eind van De Kluis gaan we de Sint-Benedictuslaan op, waarmee we de Warmbeek nog eens weer oversteken, maar hier in Nederland wordt deze beek de Tongelreep genoemd.
Op de splitsing gaan we ter hoogte van een wegkruis de Abdijweg op.
Deze Abdijweg blijven we volgen, totdat we om 14:40 uur het plaatsje Schaft binnen wandelen.
Langs de Schafterdijk hebben we vanmorgen een auto geparkeerd. Daar stappen we in de auto, en dan rijden we met zijn vieren terug naar Lozen, waar we de andere auto afhalen, en dan rijden we met beide auto’s weer terug naar de camping Zavelbos, waar onze caravans staan.
Met deze etappe van Lozen naar Schaft sluiten we onze eerste meerdaagse van het Peerkepad af, waarbij we in deze vijfdaagse van Wittem naar Schaft hebben gelopen.
Binnenkort gaan we terug naar Brabant, om dan in een vierdaagse nog de afstand van Schaft naar Tilburg te lopen, waarmee we dan het PeerkePad afsluiten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten