Pelgrimeren van Gijón naar Avilés

Alles ligt klaar om onze pelgrimspaspoorten van een parochiestempel te voorzien

Van Le Puy-en-Velay naar Santiago de Compostela

Camino del Norte & Camino de la Costa > Irún – Santiago de Compostela

Camino de la Costa van Gijón naar Avilés

Woensdag 20 juli 2016 – 23,9 km.
Dag 25: 487,9 – 511,8 km

Prima wandelweer

Gisteravond was het onbewolkt en volle maan, maar als Durkje en ik vanmorgen om 6.30 uur opstaan, is het geheel bewolkt.

Als we om 7.30 uur de camping in San Pedro de la Ribera verlaten, is de temperatuur na die hete dag van gisteren nog 19 graden Celsius. De temperatuur loopt vandaag op tot 25 graden Celsius, en het blijft nagenoeg de hele dag bewolkt. Af en toe breekt in de middag de zon even door de wolken. Door deze bewolking, de niet al te hoge temperatuur en de verkoelende wind uit het westen, is het vandaag heel mooi wandelweer. De 23,9 kilometers die we op deze pelgrimsdag afleggen, zijn onder deze ideale weersomstandigheden prima te doen.

Gijón

We rijden naar Avilés en parkeren onze auto in de parkeergarage bij Plaza España. De pelgrimsroute loopt over dit plein, dus vanmiddag komen we weer op deze plek terug.

Vlakbij dit stadsplein is een taxistandplaats. Voordat we de stad uitrijden, moet de taxichauffeur nog even tanken, maar dan kunnen we direct de autosnelweg op naar Gijón.

We laten ons brengen naar Playa de Poniente, waar we gisteren onze pelgrimsdag beëindigden. Hier gaan we om 9.00 uur verder met de doorgaande route.

Via een lange rechte lijn lopen we in westelijke richting de stad uit, maar voordat we Gijón verlaten, drinken we bij een Panaderia nog een kop koffie. We weten namelijk van ons routeboekje dat de eerste horecagelegenheid onderweg pas na 15,6 kilometer zal zijn.

Kolencentrale

Gijón lopen we uit over een oude parallelweg langs een drukke verkeersweg. Links is een grote kolencentrale en rechts is de spoorlijn. Tussen de spoorlijn en de kolencentrale is hoog over de ertussen liggende wegen heen een brede transportband gebouwd. We lopen daar onderdoor.

Dan buigen we af naar het westen, waar we het dorpje Poago doorkruisen.

Hier begint de beklimming van de Monte Areo. Onderweg krijgen we een steeds beter uitzicht op de kolencentrale van Gijón.

Iets verder tegen de horizon zien we de stad Gijón liggen, met de zee daarachter.

Parochiestempel

We klimmen verder over asfalt en over verharde paden. Bij één van de huizen die we voorbijgaan, groeten we de Spaanse bewoner. Hij maakt duidelijk dat we nog wel een behoorlijk eind klimmend heuvelopwaarts moeten. Vóór zijn woning staan twee omvangrijke hortensia’s volop in bloei.

Ter hoogte van een buurtschap passeren we een fraai opgetuigde oase voor pelgrims. Onder een afdakje staan flessen met water. Een bankje ervoor en hier en daar enige decoraties zoals Jacobsschelpen. Er hangt ook een bordje waarop staat dat dit alleen is bestemd voor pelgrims, en dat pelgrims door kunnen lopen naar huisnummer 29, waar zij een pelgrimsstempel in hun pelgrimspaspoort kunnen zetten. Ik ga het erf op – gadegeslagen door drie waakzame honden achter een hoog gaas – en vind in een vensterbank alles wat nodig is om het pelgrimsstempel in onze pelgrimspaspoorten af te drukken. Het blijkt een stempel van de plaatselijke parochie te zijn.

Route voor pelgrims en dolmens

We blijven voortdurend stijgen, totdat we bovenop de Monte Areo zijn. Eigenlijk is dit geen berg, maar is het een hoogvlakte. Nu volgt dan ook een mooi stuk van de route, over deze hoogvlakte, door heerlijk geurend eucalyptusbos, en langs groene glooiende weiden met mooie vergezichten in noordelijke richting.

Dit is niet alleen landschappelijk, maar ook in historisch opzicht een schitterend gebied, want deze berg, die in het Neolithicum is ontstaan, werd later de eerste plek voor de bewoners van het huidige Gijón. Bij opgravingen heeft men in dit gebied meer dan 30 dolmens blootgelegd. Wegwijzers maken duidelijk waar je langs moet lopen om deze dolmens te bezichtigen. Om geen verwarring te scheppen, is overigens duidelijk aangegeven waar enerzijds de Camino de Santiago (CS) langs gaat, en hoe je anderzijds bij de dolmens kunt komen.

Deze prehistorische grafstenen uit de steentijd zijn de grootste vindplaats van dolmens in dit noordelijke gedeelte van het Iberische schiereiland.

Van El Valle via La Maquila naar Los Celleros

Met de verkoelende bries en de heel lichte, nevelachtige neerslag van de laaghangende bewolking loopt het hier heerlijk over deze hoogvlakte.

Op het moment dat we de afdaling al weer hebben ingezet, krijgen we een mooi en ver uitzicht over de vallei waarin ook het dorpje El Valle ligt.

In El Valle lopen we langs de 17^e eeuwse Santa Eulalia-kerk, die hier de voor deze regio zo gebruikelijk klokgevel heeft. Een oude man zit op een bankje bij de kerk. Hij groet ons tijdens het voorbijgaan.

Daarna volgen twee kleine dorpjes. Eerst komen we door La Maquila.

Daarna komen we door het dorpje Los Celleros.

Pauzeren in Tamón

Bij de dorpskerk van Tamón komen we uit bij een doorgaande asfaltweg. Daar hangt een bordje waarop staat dat we maar 20 meter links van de route af hoeven te wijken om in de plaatselijke sportkantine iets te eten en/of te drinken. We buigen af naar deze mooie kantine, en nemen plaats op het terras voor een rustpauze. We ontmoeten hier nog vier andere pelgrims, waaronder een Duitser uit Hamburg, die eerst de pelgrimsroute door Duitsland heeft gelopen, maar daarna toch maar heeft besloten om het lange Franse tussentraject over te slaan. Hij is enkele weken geleden begonnen in Irún en loopt nu via de Camino de la Costa evenals wij nu naar Santiago de Compostela. Daarmee hoopt hij in elk geval zijn doel te bereiken om op korte termijn eens in deze Spaanse bedevaartsstad aan te komen bij de kathedraal van Santiago de Compostela.

Via Tabaza naar Trasona

We weten al dat we het mooiste deel van de route van vandaag hebben gehad. Het groene landschap ruilen we nu om voor een landschap van veel, druk en lawaaierig verkeer, met links en rechts veel fabrieken. De laatste 8,3 kilometers van vandaag karakteriseren zich door lawaai en luchtvervuiling. Van Tamón lopen we langs de weg naar Tabaza.

Van Tabaza tot aan Trasona lopen we daarna zo’n drie kilometer op asfalt, over de brede vluchtstrook van een drukke verkeersweg.

Dat is geen pretje, maar met de blik op oneindig en gewoon maar doorlopen, laten we op enig moment ook dit saaie tussenstuk achter ons. We wandelen Trasona binnen en passeren hier de dorpskerk van Trasona.

Plaza España in Avilés

Waar de bebouwde kom van Trasona ophoudt, begint - getuige het plaatsnaambord - de bebouwde kom van Avilés.

We hebben nog bijna vier kilometer te gaan, alvorens we onze bestemming voor vandaag bereiken in het stadscentrum van Avilés. Om ongeveer 14.30 uur lopen we het stadscentrum van Avilés binnen. We kopen bij een bakker een brood voor morgen, en wandelen dan het oude stadscentrum in, over het karakteristieke kleurrijke plaveisel van deze binnenstad.

Het is nog stil in de winkelstraten; de winkels zijn nog niet open.

Een eindje verderop arriveren we op Plaza España, waar we onze tocht van vandaag beëindigen.

Aankomststempel in het raadhuis

We lopen over het plein door naar de grote centrumkerk, maar die is helaas gesloten. Omdat we hier geen pelgrimsstempel kunnen verkrijgen, steken we het stadsplein over om in het 17^e eeuwse raadhuis te vragen of we daar wel een aankomststempel kunnen krijgen. Twee politieagenten die de wacht houden bij de ingang van het raadhuis zijn van harte bereid om ervoor te zorgen dat wij een gemeentestempel in onze pelgrimspaspoorten krijgen, dus dat is snel klaar.

Daarna lopen we naar de ingang van de parkeergarage naast het raadhuis, betalen de parkeerkosten en rijden de parkeergarage uit. Vanuit Avilés rijden we dan naar onze camping in San Pedro de la Ribera.

Alhoewel we vandaag iets verder hebben gelopen dan gisteren, was de tocht van vandaag lichter dan die van gisteren. Onder andere door het minder zwaar klimmen, de lagere temperatuur en de bewolking viel de tweede pelgrimsdag van deze zomervakantie alleszins mee.

Pelgrimeren van Grases (Casquita) naar Gijón

Start van de Camino de la Costa in het buurtschap Casquita bij Grases

Van Le Puy-en-Velay naar Santiago de Compostela

Camino del Norte & Camino de la Costa & Irún – Santiago de Compostela

Camino de la Costa van Grases (Casquita) naar Gijón

Dinsdag 19 juli 2016 – 22,6 km.
Dag 24: 465,3 – 487,9 km

Camino de la Costa als vervolg op Camino del Norte

1e deel Camino del Norte (2014)

Na drie reisdagen met de auto en de caravan van Stiens naar Camping San Pedro de la Ribera nabij het noord-Spaanse Soto de Luiña - met aansluitend gisteren nog een rustdag - is het vandaag dan eindelijk zover dat Durkje en ik het pelgrimspad van de Spaanse camino weer op kunnen. Dit jaar zijn we van plan om de Camino de la Costa te lopen, die de voortzetting vormt van de Camino del Norte tussen Irún en het buurtschap Casquita, onder de rook van het dorpje Grases.

De Camino de la Costa (2016) is de noordelijke route, en de zuidelijke route is de Camino Primitivo (2015)

In 2014 hadden we het eerste deel van de Camino Primitivo tussen Grases (Casquita) en Oviedo al gelopen, en vorig jaar hebben we de Camino Primitivo van Oviedo naar Santiago de Compostela uitgelopen. Daarmee hebben we ene variant van de noordelijke (norte) camino dus geheel gelopen, en toen de gehele Via Podiensis van het Franse Le Puy-en-Velay naar het Spaanse Santiago de Compostela volbracht.

Voor dit jaar staat dan tenslotte nog de Camino de la Costa, deels langs de noordwestkust van Spanje, in de planning. Daarmee gaan we de andere variant van de noordelijke (norte) camino dus geheel gelopen, om daarmee nogmaals – maar dan via de kust (costa) - de gehele Via Podiensis van het Franse Le Puy-en-Velay naar het Spaanse Santiago de Compostela te voltooien.

Casquita bij Grases

Durkje en ik staan vanmorgen op om 6.30 uur. Na het ontbijt rijden we met onze auto vanaf de camping in San Pedro de la Ribera naar de stad Gijón. Daar parkeren we de auto in de parkeergarage van Poniente, die aan het strand langs de route van de Camino de la Costa ligt.

Over de boulevard lopen we het stadscentrum van Gijón in, waar we een taxichauffeur vragen of hij ons naar Grases (Casquita) wil brengen. We moeten hem eerst nog wel uitleggen waar dat ligt (nabij Villaviciosa), en we moeten hem voorbij Villaviciosa ook nog wel op de goede route houden, maar we komen spoedig aan bij de kapel op de T-splitsing in Grases (Casquita), waar de Camino de la Norte zich voor het vervolg opsplitst in de Camino Primitivo en de Camino de la Costa.

Drie nationaliteiten en drie camino’s

Dan staan we om 9.30 uur met zijn tweeën op deze stille T-splitsing; niemand te zien. Of toch wel, want uit de richting van Villaviciosa komen twee pelgrims aanwandelen. Het is een jonge Canadese en een al oudere Amerikaanse, die de Camino de la Norte en de Camino Primitivo samen willen afleggen. Ze zijn tamelijk enthousiast als ze ontdekken dat ze nu op het lang verwachte splitspunt van de drie camino’s zijn gekomen, en ze willen vooral ook mijn pelgrimshoed van alle kanten fotograferen, onder het uitroepen van verrassing over de voor hen inmiddels ook al bekende plaatsen op de Camino Franchés.

We wisselen met zijn vieren pelgrimservaringen uit, maken enkele foto’s, en nemen dan afscheid van elkaar. De Canadese en de Amerikaanse gaan vanaf hier samen de Camino Primitivo op, en wij beginnen hier aan de Camino de la Costa.

We beginnen bij de bermpaal die de weg wijst naar Oviedo, en die voor ons (ook) de weg wijst naar Gijón.

Direct daarna passeren we het plaatsnaambord van het buurtschap Casquita.

Uit het dal de Alto de la Cruz op

Buiten Casquita nemen we een mooi wandelpad dat ons door het dal voert. We passeren vervallen woonhuizen en boerderijen, met ook hier de ons welbekende hórreos, de oude graanopslagplaatsen, gebouwd op hoge stenen palen.

De route begint al heel mooi over de hellingpaden van deze vallei in Asturië. Op een gegeven moment gaan we op een asfaltweg onder een autosnelweg door, en verderop gaan we over een andere autosnelweg heen.

Dan begint een lang, steil en zwaar klimmend traject. We moeten nabij het buurtschap Niévares namelijk de meer dan vierhonderd meter hoge Alto de la Cruz (436 m) op. Het is al warm vandaag, het waait bijna niet, dus de atmosfeer is benauwd, en dan is een dergelijke stevige klim – zeker op een eerste wandeldag – een behoorlijk uitdaging. De temperatuur loopt vandaag op tot in elk geval 29 graden Celsius, maar plaatselijk is het zeker ook flink boven de 30 graden Celsius uitgekomen. Maar we zetten door en komen uiteindelijk boven op de col van de Alto de la Cruz.

Als we aan de afdaling beginnen, krijgen we een prachtig uitzicht in de richting van de kust. Daar ergens moet de stad Gijón aan de zeekust liggen.

Koffie in bar Pepito in Peón

Vanaf de col gaat het alsmaar naar beneden. We verlaten de asfaltweg om dan verder naar beneden te gaan over eerst een rotsachtig smal pad, en vervolgens over een veel groener hellingpad.

We passeren een boerderij die tegen de helling van deze heuvel is gebouwd.

Dit mooie pad brengt ons naar het dorpje Peón, waar we van plan zijn te pauzeren in bar Pepito. Het is de eerste horecagelegenheid die we vandaag passeren, dus hier drinken we een kop koffie. Nu zien we ook dat we beslist niet alleen zijn op deze camino, want we begroeten hier toch in elk geval zo’n twaalf komende, zittende en gaande andere pelgrims. Allen gebruiken ze deze  pleisterplaats als pauzeplek.

Over de Camino de la Llosa de El Curviellu op

Na deze koffiepauze lopen we het plaatsje Llantáu in, en ook al heel snel weer uit, waar we het dorpje Bárcena in lopen.

We verlaten al spoedig weer de doorgaande asfaltweg, om dan te beginnen aan onze tweede beklimming vandaag, die van El Curviellu, 268 meter hoog. Over mooie, maar toch ook steile en hier en daar drassige hellingpaden klimmen we heuvelopwaarts, tot we de col bereiken op de doorgaande asfaltweg.

We volgen de asfaltweg over de col, en krijgen verderop een prachtig vergezicht over de stad Gijón aan de Spaanse noordkust.

Verderop passeren we nog een woning met een prachtige oude gevelsteen, met daarop de pelgrimssymbolen van drie Jacobsschelpen en een zwaardkruis.

Deva en Somío en Cabueñes

Zo langzamerhand naderen we onze dagbestemming Gijón. We nemen nog een theepauze op het zwembadterras van de grote en drukke gemeentecamping van Deva.

Voorbij Deva gaan we door het doolhof van de woonwijk Somió, een wijk waar veel grote woningen (villa’s) staan.

Als we door het dorpje Cabueñes lopen, hebben we voortdurend het uitzicht op het enorme gebouwencomplex van de Universidad Laboral van Gijón. De 122 meter hoge toren ‘Torre del Reloj’ steekt ver boven de overige bebouwing uit, maar ook de rest van het grote gebouw is prominent in de omgeving aanwezig.

We passeren in Somió ook een eerste refugio.

Aankomst in Gijón

Waar de Rio Piles in de richting van het strand en de boulevard stroomt, wandelen we de stad Gijón binnen.

Langs deze ondiepe rivier lopen we naar het strand en de boulevard.

Dan volgt om 16.15 uur een hele lange route over een zonovergoten boulevard, met uitzicht op de zee en op het drukbevolkte strand. We naderen Cimadevilla, de oude binnenstad van Gijón, die is gebouwd op een in zee uitstekend stuk land.

Ter hoogte van Cimadevilla wandelen we over het grote Plaza Mayor, het indrukwekkende oude stadsplein van Gijón. 

Daarna lopen we voorbij Cimadevilla weer verder over de boulevard langs de jachthaven en Playa de Poniente. Hier hebben we vanmorgen onze auto geparkeerd. We gaan om 17.00 uur de parkeergarage in om onze auto af te halen, en dan rijden we vanuit Gijón terug naar onze caravan op de strandcamping in San Pedro de la Ribera.

We hebben onze eerste pelgrimsdag op de Camino de la Costa achter de rug. Op deze hele warme dag hebben we de eerste 22,6 kilometers gelopen. De kop is eraf, maar het was wel een pittige eerste wandeldag. Morgen gaan we weer verder.

Grondige voorbereiding op de bouw bij Stenden Leeuwarden

Dinsdag 12 juli 2016 

Uitzicht op het grondwerk voor de nieuwbouw bij Stenden in Leeuwarden

Kennisboulevard dicht
Na de eerste interne en externe voorbereidingen voor de verbouw en nieuwbouw van Stenden Hogeschool te Leeuwarden kun je er figuurlijk niet meer omheen, maar moet je er letterlijk wel omheen. Om een centraal marktplein met receptie en zitmogelijkheden te kunnen creëren, zal er een nieuw gebouw vóór en aan het huidige hogeschoolgebouw worden gebouwd.
Daarvoor zal de zogenoemde Kennisboulevard van Stenden gesloopt moeten worden. Dat gaat gepaard met lawaai, stof en het is ook een belangrijk veiligheidsissue. Daarom is de hele Kennisboulevard tussen het oorspronkelijke permanente en semipermanente (F-)gebouw op de begane grond afgesloten.
Daarmee zijn de voorwaarden geschapen om enkele gevelpartijen te openen, waaraan te zijner tijd de nieuwbouw verbonden zal worden.

Gevel open
Door één van die gevelopeningen heb je nu een mooi uitzicht over de bouwplaats op het centrum van de Stenden campus. Hier is vandaag te zien dat de enkele jaren geleden geplante hoogstambomen reeds zijn verwijderd, dat het cortex-stalen zitmeubilair nu wordt weggehaald, en dat met groot materieel is begonnen met het afgraven van het heuvelachtige binnenterrein van onze hogeschoolcampus.
Toch zullen ze vast en zeker nog veel dieper moeten graven, immers hier zal toch een bouwput komen waarin het heiwerk in augustus zal plaatsvinden voor de opbouw die in later instantie uit de grond zal oprijzen.
Op het buitenterrein is inmiddels deels over het parkeerterrein al een bouwweg aangelegd, zodat ook het zware bouwverkeer op verantwoorde wijze af en aan kan rijden. Door hoog opgaande hekwerken rijden wij nu voorzichtig het parkeerterrein af, waarbij bouwverkeer en hogeschoolbezoekers zo weinig mogelijk last van elkaar zullen hebben. En waar de verkeersstromen zich dan wel even kruisen, zullen we zo goed mogelijk en voorzichtig rekening met elkaar houden bij het op- en afrijden van het parkeerterrein.

Hoorverdovend
De werkzaamheden die veel lawaai met zich meebrengen, zijn zoveel mogelijk gepland in de komende zomerweken, om studenten en medewerkers weer zo rustig mogelijk te laten werken zodra het contactonderwijs in augustus/september weer zal aanvangen.
Voor de medewerkers en studenten die in de zomer in onze Leeuwarder Stenden Hogeschoolgebouwen doorwerken, zal het af en toe wel even wennen zijn aan het lawaai dat verbouw en nieuwbouw gebruikelijk met zich meebrengt, maar dat moeten we er met zijn allen maar voor over hebben om in de nabije toekomst weer een prachtig hogeschoolgebouw te verkrijgen. En geloof het of niet, maar deze week worden her en der oordoppen uitgedeeld, voor wie toch echt in betrekkelijke stilte wil doorwerken in de zomervakantieweken. Aan alles is dus gedacht, en overal wordt rekening mee gehouden. Zo gaat tijdens de verbouwing het hogeschoolwerk door.

First Graduation Ceremony for ITEps @ Stenden

Maandag 11 juli 2016 

De eerste 5 afgestudeerden onder de landsvlaggen van ITEps

Start & Finish in vier jaar
Het was al feest toen wij als Stenden Hogeschool op 21 september 2012 in Meppel de 'International Teacher Education for Primary School' (ofwel: de internationale Pabo (ITEps)) officieel van start lieten gaan als (internationaal) Speciaal Traject van de Opleiding tot Leraar Basisonderwijs van Stenden Hogeschool.
Vandaag, bijna vier jaar later, komen we op evenzo feestelijke wijze weer bijeen in Meppel, nu om het feest te vieren van de diplomauitreiking van de eerste vijf afgestudeerden van ITEps.
Deze diplomauitreiking vindt vanmiddag plaats in de kleurrijke schooltuin van Stenden Hogeschool te Meppel. Het is gewaagd om dit buiten in de tuin plaats te laten vinden, want de lucht is herhaaldelijk dreigend, alsof een hevige bui dit bijzondere tuinfeest zal verstoren, maar de buienwolken waaien door de harde wind snel over, en we worden daarentegen af en toe verrast door een overheerlijke zonneschijn, die geheel past bij het feestelijke karakter van deze middag.

Student Highlights & Staff Responses
De Meppeler Stenden Hogeschool-vestigingsmanager Ton Gelmers heet de tientallen aanwezigen hartelijk welkom. Door drie Stenden-collega's worden de afgestudeerden en hun aanwezige familie en vrienden hartelijk welkom geheten bij deze vreugdevolle happening. Daarna gaat het programma geheel in de gebruikelijke voertaal Engels verder.
De opleiding heeft een prettige persoonlijke aanpak gekozen voor deze diplomauitreiking. Alle vijf pas afgestudeerden krijgen één voor één de gelegenheid om een zogenoemde 'Student Highlight' te presenteren, waarna direct daarop van de betreffende studiebegeleider-docent een persoonlijk getinte 'Staff Response" wordt gegeven. Deze 5 combi-speeches maken duidelijk welke vormende waarde de opleiding voor deze eerste vijf afgestudeerden heeft gehad. Het vrolijke vijftal vertelt onder andere over de belevenissen als startgroep van hun opleiding, over wat moeilijk was en wat heel goed ging; ze vertellen over hun persoonlijke ontwikkeling naar startbekwaam leerkracht en ook de dankbetuigingen aan familie, vrienden en docenten brengen ze welgemeend onder de aandacht.
Van grote betrokkenheid op student en studie spreken de antwoordspeeches van hun persoonlijke begeleiders. Mij wordt duidelijk dat deze groep studenten en docenten vier bijzondere pioniersjaren met elkaar hebben beleefd, waarin bij beide partijen veel hebben geleerd van en met elkaar.


Officials
Tussen deze 5 x 2 = 10 speeches in krijgt Klaas-Wybo van der Hoek - onze vice-voorzitter van het college van bestuur van Stenden Hogeschool - de gelegenheid om deze 'new professionals' toe te spreken. Van der Hoek wijst daarbij onder andere op de bijzondere status die dit nieuwe opleidingstraject heeft ingenomen in het Nederlandse en Europese hoger onderwijsbestel. Hij licht daarbij ook toe dat Stenden Hogeschool met haar 'Grand Tour' in de eeuwenoude traditie staat van internationaal onderwijs, dat ontstond in de context van rondreizende studenten en docenten.
Dat deze afgestudeerden van ITEps van Stenden Hogeschool zo goed in de onderwijsmarkt liggen, blijkt ook wel uit het feit dat alle afgestudeerden nu al een baan hebben; een aantal van hen had zelfs al een baan, nog voordat ze afstudeerden.
Deze diplomeringssessie wordt afgesloten met het ceremonieel van de officiële ondertekening en overhandiging van de getuigschriften, waarmee deze afgestudeerden als 'international teacher for primary schools' de wereld in kunnen trekken, om te gaan werken bij internationale scholen in binnen- en buitenland. Namens de opleidingsexamencommissie ziet examencommissiesecretaris Douwe Jan Douwes toe op een correct verloop van dit officiële gedeelte van de ceremonie.

Serving to make a better world
En dan is na al deze flitsende fotomomenten het moment aangebroken dat het officiële deel door Ton Gelmers wordt afgesloten, waarna de afgestudeerden onder het toeziend en fotograferend oog van familie, vrienden en Stenden-medewerkers in een 'special ITEps-shirt' met de persfotograaf meegaan voor een fotosessie voor de krant.
Daarna toosten we met zijn allen op deze bijzondere dag voor onze blije afgestudeerden, en dan is er volop de gelegenheid om op het terras en in de tuin van Stenden Meppel onder het genot van een hapje en een drankje nog gezellig na te praten.
Voor iedereen die deze bijeenkomst bijwoont, is het feest, want onze eerste studenten van ITEps zijn afgestudeerd en hebben er zichtbaar en hoorbaar zin in om het internationale primaire onderwijs wereldwijd te dienen, of zoals Klaas-Wybo van der Hoek het hier vanmiddag in Stenden-terminologie zo treffend verwoordde met 'Serving to make a better world'.

Verbintenisviering met het oog op de toekomst

Zondag 10 juli 2016 

Krijgsmacht-stola voor da. Desirée Scholtens

Afscheid en verbinding

Op uitnodiging van de kerkenraad van de Protestantse Gemeente te Stiens, van het moderamen van de Generale Synode van de Protestantse Kerk in Nederland en van de Raad voor Kerk en Krijgsmacht van de Protestantse Kerk in Nederland zijn we vanmorgen om 9.30 uur in groten getale als gemeenteleden en vele gasten aanwezig bij de ochtendkerkdienst.

Het is duidelijk dat er iets bijzonders staat te gebeuren.
De kerkzaal is vol, dus de betrokkenheid is groot bij wat we vandaag hier in onze gemeente zullen beleven.

We zijn hier met zijn allen om de Verbintenisviering bij te wonen waarin domina Desirée Scholtens formeel afscheid neemt als gemeentepredikant van onze Protestantse Gemeente van Stiens, om direct daarna vanmorgen in deze viering bevestigd te worden tot predikante met een bijzondere opdracht ten dienste van de Protestantse Geestelijke Verzorging bij de krijgsmacht. De bevestiging zal geschieden door dominee Klaas Henk Ubels, in zijn functie van Hoofdkrijgsmachtpredikant. Deze kerkdienst wordt door beide predikanten geleid, waarbij dominee Scholtens begint, en dominee Ubels het vanaf de verbintenis-ceremonie overneemt. 

Aan deze Verbintenisviering werkt ook onze eigen gemeenteband United mee, die ook vandaag weer voor bijzondere muzikale hoogtepunten zorgt.

United zorgt voor mooie muziek

Wat hou ik van Uw huis

Een vogel is er thuis

Wonen bij U is een zegen,

zo'n blijvende kans om te zingen voor U

Ja liever één dag dicht bij U

dan duizend dagen zonder U

gelukkig zijn zij die vertrouwen op U

Afscheid met oog voor een nieuwe toekomst

Omdat er in onze kerkelijke gemeente, in Stiens en ook daarbuiten veel gebeurt, en wij daar als kerkgemeenschap ook oog voor hebben en aandacht aan geven, wordt er vanmorgen in deze ochtendkerkdienst nog veel meer gedaan.

Aan het begin van de dienst memoreert dominee Scholtens het overlijden van een ouder gemeentelid in de afgelopen week. In haar gebed na het stiltemoment bij de lelie op het doopvont bidt zij niet alleen voor de familie van deze overledene, maar ook voor een recent overleden en begraven veel jonger gemeentelid, en schenkt ze in haar ochtendgebed onder andere ook aandacht aan de twee uitgezonden militairen die afgelopen week in Mali door een noodlottig ongeval tijdens een oefening om het leven kwamen.

Daarna worden de kinderen van de Kindernevendienst naar voren geroepen. Een hele grote schare kinderen komt naar voren, om zich daar te verbazen over het boek met onder andere een blauw paard, een rode krokodil, een zwarte ijsbeer en een gele koe. 

En als de kinderen na de preek van dominee Scholtens weer terugkomen in de kerkzaal, wordt uitgebreid aandacht besteed aan de kinderen van groep 8, die vanmorgen afscheid nemen van de Kindernevendienst. Zij nemen afscheid en gaan in onze kerk èn in het voortgezet onderwijs een nieuwe toekomst tegemoet.

Afscheid nemen van de Kindernevendienst

De ook afscheidnemende domina Scholtens valt de eer te beurt om deze kinderen van groep 8 ten afscheid toe te spreken.

Domina Scholtens zegent de kinderen en hun ouders

Aansluitend op deze zegening worden de kinderen door domina Desirée Scholtens gezalfd met olie. 

De ouders van deze kinderen staan er ook bij op het podium, om te symboliseren dat zij letterlijk en figuurlijk achter hun kinderen stonden, en ook achter hen zullen blijven staan en gaan voor wat nu vóór hen ligt.

God heeft het eerste woord

Hij spreekt nog altijd voort

God staat aan het begin

oorsprong en doel en zin

Einde

Na dit afscheid, volgt het andere afscheid, het officiële afscheid van domina Scholtens van onze 

kerkelijke gemeente.

Hindrik ten Hoeve

De eerste die daartoe het woord krijgt, is Hindrik ten Hoeve, de voorzitter van de kerkenraad van onze Protestantse Gemeente van Stiens.

Hij memoreert welk een grote zegen het was om domina Scholtens in de afgelopen jaren als gemeentepredikante in ons midden te hebben, en geeft aan dat voor haar nu dan toch echt haar droom is uitgekomen, die van haar benoeming tot krijgsmachtpredikante.

Voor onze gemeente is haar afscheid dan wel een gevoelig verlies, maar nadat ze al zovele jaren samen met haar echtgenoot-predikant Jaap Overeem zo enthousiast aan het werk is geweest in onze gemeente, gunnen we haar die gedroomde overstap uiteraard van harte.

Maar dat betekent wel dat ze nu haar ambt in onze Protestantse Gemeente moet neerleggen, hetgeen zij samen visualiseren als domina Desirée Scholtens haar stola af doet en haar toga uit trekt, om die twee symbolen te overhandigen aan de kerkenraadsvoorzitter.

Hoofdkrijgsmachtpredikant Ubels

Nieuw begin

Maar gelukkig hoeft zij niet lang zonder stola door het werkzame leven te gaan, want na de kerkenraadsvoorzitter komt dominee Klaas Henk Ubels naar voren, die domina Scholtens als Hoofdkrijgsmachtpredikant zal bevestigen als krijgsmachtpredikante, om daarmee in haar de verbintenis tot stand te brengen tussen de Protestantse Kerk van Nederland en de Nederlandse krijgsmacht.

Na een korte voorlezing en toespraak hangt hij domina Desirée Scholtens de witte Krijgsmacht-stola om, als symbool van deze verbintenis die hier in deze ochtendkerkdienst te Stiens tot stand komt. En zoals een militair niet met lege handen mag staan tijdens zijn missie, krijgt ook de nu pas geïnstalleerde nieuwe krijgsmachtpredikante haar uitrusting direct uitgereikt in de vorm van een Krijgsmachtbijbel. 

Dominee Ubels reikt de Krijgsmachtbijbel uit aan Domina Scholtens

Heer onze Heer, hoe zijt Gij aanwezig,

waar ook ter wereld mensen zijn.

Blijf zo genadig met ons bezig,

tot wij in U volkomen zijn.

Lector Wout de Vries

Dank U wel
Deze Verbintenisviering wordt afgesloten met een dankgebed, dat vandaag voor deze gelegenheid wordt uitgesproken door gemeentelid Wout de Vries, die eerder vanmorgen ook al als lector de twee schriftlezingen uit Genesis en Hebreeën verzorgde.

Desirée, je bent welkom

Dominee Dirk Huurman

Na het gezamenlijk bidden van Het Onze Vader ontvangen we van dominee Ubels nog de zegen.

Daarna gaan we nog even zitten, want er volgt nog een toespraak van dominee Dirk Huurman, die als lid van de Raad voor Kerk en Krijgsmacht van de Protestantse Kerk in Nederland nog enige woorden tot de pas bevestigde krijgsmachtpredikante richt. De Raad voor Kerk en Krijgsmacht fungeert als een bijzonder soort kerkenraad, en draagt mede zorg voor de geestelijke verzorging van de geestelijke verzorgers van de Nederlandse krijgsmacht.

Het bruist van leven in Gods rivier;

wie daarvan drinken, verheugen zich hier.

En ben je eens in die stroom geweest,

dan blijf je dorstig naar meer van Gods geest.

De Tijdeling

Op volle kracht vooruit
En voorin de kerk staat een model van de steven van een schip. 'De Tijdeling', heet dit (musical-)schip. Op dit schip staan de de flessenpost-flessen en liggen de afscheidskado's voor de kinderen van groep 8 van de Kindernevendienst.
En tegelijk is dit scheepsmodelfragment ook een stille verwijzing naar het onderdeel van de Nederlandse krijgsmacht, waar domina Scholtens als krijgsmachtpredikante haar thuisbasis zal krijgen, namelijk op de basis van de Koninklijke Marine te Den Helder.

Duet op vleugel van Giesing & Overeem

Quatre-mains

Binnen onze kerkelijke gemeente doen we veel met muziek. Domina Scholtens en haar echtgenoot dominee Jaap Overeem hebben vanaf hun intrede in Stiens daar een belangrijke - ook muzikale - bijdrage aan geleverd, en hopelijk zal dat nog jaren zo doorgaan, want het predikantenechtpaar blijft gelukkig in Stiens wonen.
Ook vandaag heeft Jaap Overeem zijn muzikale noten bijgedragen aan het welslagen van deze bijzondere Verbintenisviering. Niet alleen als pianist ter begeleiding van de gemeenteband United, maar ook bij de samenzang, en tijdens de dienst samen met onze organist-pianist met zijn tweeën met het mooie duet Legends van Dvorak, gespeeld als quatre-mains, met vier handen.
In de Protestantse Gemeente van Stiens staan de beste stuurlui niet aan wal, maar gaan ze met elkaar aan boord, en kiezen ze het ruime sop. En dan ontstaat er iets moois in Stiens.

Oud en nieuw op de Friese klei

Vrijdag 8 juli 2016 

Drie oude tractoren bij Nij Altoena

Hoarnestreek
Nadat ik aan het begin van de avond via de snelle route Pieter naar de veerboot in Harlingen heb gebracht, rijd ik via de polderroute weer terug van Harlingen naar Stiens.
Dit Noordfriese zeekleigebied kenmerkt zich onder andere door de vele kilometers lange smalle wegen, die min of meer parallel aan de noordelijker gelegen Waddenzeedijk lopen.
Het eerste lange traject vanaf Harlingen is de Hoarnestreek; een prachtige route, die ongeveer ter hoogte van de Harlinger Industriehaven begint en helemaal doorloopt in oostelijke richting tot boven Minnertsga.

Ouwe Dyk en Nije Dyk
Ten noorden van Firdgum buig ik af naar het noorden, om weer dichter bij de Waddenzeedijk verder te gaan in oostelijke richting. Daar kom ik op de Oudebildtdijk, alweer zo'n kilometerslange dijkweg die langs de Westhoek en door Nij Altoena helemaal tot aan Oude Bildtzijl doorloopt.
Bij Nij Altoena buig ik wederom af naar het noorden, om nogmaals dichter bij de Waddenzeedijk verder te gaan in oostelijke richting, over de ook zo hooggelegen Nieuwe Bildtdijk. Dit is het gebied waar mijn Koehoorn-familieroots liggen.

Oud en nieuw
Op het traject vóór en na Nij Altoena zie ik op twee plaatsen hele grote, moderne grondverzetmachines op de akkerlanden staan. Hier worden hele grote akkerpercelen geëgaliseerd en omgord door lijnrecht gegraven sloten met nu nog gladde, steile oevers.
Maar het is niet alleen nieuw en modern wat er blinkt. Vlak buiten dorpskom van Nij Altoena staat in de berm van de asfaltweg een oude tractor met een boerenwagen aangehaakt. Op die open wagen staan twee nóg oudere tractoren; noem ze maar 'oldtimers'.
De immense machines die hier in dit zeekleigebied het zware grondwerk doen, dwingen respect af vanwege hun omvang en power, maar ook deze oude tractoren mogen er zeker zijn.

Engelengeduld op de tractor
Gelukkig zijn er altijd weer liefhebbers van dergelijke oldtimers, die dergelijk oude voertuigen opsporen en opkopen, om ze met een engelengeduld weer op te knappen tot sierlijke klassiekers, die voor diverse doeleinden dan weer jaren kunnen worden gebruikt, zoals bij de Friese Elfstedentocht voor tractoren, en voor zomerdagen waarop bijvoorbeeld oude ambachten en oude landbouwmachines worden geshowd. Hier zomaar langs de weg staat een drievoudige tractorencombinatie, die waarschijnlijk ooit iemand zal uitnodigen om met dat bijkans bijna oneindige geduld weer iets moois te maken van dit mooie boerenerfgoed.

Ballon laag over

Donderdag 7 juli 2016 















Op een zomeravond
Zomeravonden zijn bij uitstek geschikt voor ballonvaarten.
Elk jaar zien we op zomerse avonden wel enkele luchtballonnen over Stiens varen.
Vandaag hoor ik in de lucht weer het bekende geluid van de brander, die af en toe de stilte van de ballonvaart verbreekt.
Vlak boven de huizen in onze Stienser woonwijk Aldlân passeert weer zo'n omvangrijk luchtvaartuig,

Zwem-4-daagse van Stiens
De stijging is zojuist ingezet, waardoor de luchtballon voor ons al weer snel uit het zicht verdwijnt achter de daken van de woonhuizen in onze wijk.
Deze ballon is zopas met 12 ballonvaarders de lucht in gegaan, als afsluitingsact van de zwem-4-daagse in Stiens.
De luchtballon vaart over het Stienser Aldlân en kinderboerderij Doniastate richting Dokkum, langs de Dokkumer Ee, om even later in het noord-Friese Raerd te landen.

Positieve vraag? Positief antwoord!

Dinsdag 5 juli 2016 

Presentatie van René Kloosterman (AeQui)

Waarderend auditen
Binnen Stenden Hogeschool hebben we in de afgelopen jaren een team van enkele tientallen geschoolde, gecertificeerde auditoren samengesteld. Dit auditorenteam komt enkele malen per jaar bijeen, enerzijds om de audits en het auditen op elkaar af te stemmen, en anderzijds voor deskundigheidsbevordering. Dit auditorenteam wordt aangestuurd door onze hogeschool-afdeling Quality Assurance.
Vandaag komt het auditorenteam na een gezamenlijke lunch bijeen in de vergaderaccommodatie van Stenden Hotel voor een sessie over 'Waarderend auditen', verzorgd door René Kloosterman, directeur van AeQui, één van Nederlands Evaluatieburo's, die onder andere opleidingen in het hoger onderwijs visiteren, teneinde de kwaliteit van deze opleidingen te beoordelen.

René Kloosterman:

• Kwaliteit kun je niet meten. Kwaliteit moet je ervaren.
• Een goede beoordeling draagt bij aan het verbeteren van het hoger onderwijs.
• Als je gaat innoveren, kan het ook wel eens mis gaan.

Appreciative inquiry
Kloosterman begint zijn presentatie met de aanpak van 'Appreciative Inquiry', waarbij mensen binnen bijvoorbeeld een hogeschool samen vooral onderzoeken wat er wel werkt, in plaats van dat men focust op wat er verkeerd gaat. Met deze vorm van waarderend onderzoeken verleg je de focus (1) van problemen naar perspectief en (2) van ontkennen, klagen en kritiek geven naar verantwoordelijkheid nemen, eigenaarschap ervaren en samenwerken.
Deze activerende en positieve aanpak zorgt voor creativiteit, betrokkenheid en allerlei initiatieven die nodig zijn om je werk succesvol te laten zijn. Je gaat dus vooral voor die zaken die je energie geven.
Waarderend onderzoeken gaat onder andere over:

• Verwonderen: wat gaat er goed in deze organisatie; bij het auditen haal je het positieve naar boven.
• Verbeelden: hoe zal het er hier in de toekomst uit zien?; bij het auditen zoek je naar dromen die werken.
• Verankeren: die gewenste toekomst gaan we samen vorm geven; bij het auditen kijken we naar een organisatie in wording, waarin de verandering in gang is gezet.
• Verwezenlijken: zo realiseren we die beoogde toekomst, bij het auditen praat je dan over wat al goed werkt.

Angelsaksisch en/of Rijnlands managen
In het tweede deel van deze themamiddag over waarderend auditen staan we stil bij de verschillen tussen het zogenoemde Angelsaksische en het Rijnlandse denken.

• Bij het werken volgens het Angelsaksische model staan de volgende elementen centraal: in control, controleren, risicomanagement, plan, regels/procedures, audit en problemen oplossen.
• Bij het werken volgens het Rijnlandse model gaat het daarentegen om: vertrouwen, interesse, kwaliteit, proberen, inzicht, dialoog en ontwikkelen.

Als je over zou willen stappen van het Angelsaksische model naar het Rijnlandse model zou je bijvoorbeeld de 'populaire' PDCA-cyclus van Plan, Do, Check en Act moeten transformeren naar: Plan, Do, Trust en Attention/Interest.

Inspireren en leren
Zodra dit alles te berde wordt gebracht door René Kloosterman, ontstaat een levendige gedachtewisseling, waarin we positief kritisch naar onze eigen organisatie gaan kijken, naar hoe we binnen Stenden Hogeschool plannen, leiding geven, organiseren en controleren. We reflecteren op de door ons gebruikte systemen van kwaliteitszorg, van auditeren, van visiteren, en we voelen ons vooral ook vrij om te bespreken wat ons eigen aandeel daarin is. Het is maar goed dat ook de tijd van deze bijeenkomst goed wordt bewaakt, want als het al tijd is om deze sessie te beëindigen, zijn we met elkaar als auditoren nog lang niet uitgesproken over ons werk als docent, als manager of als stafmedewerker, en - allen hier aanwezig - ook als auditor.

Baukje & Rauke trouwen!

Zaterdag 2 juli 2016 

Bruidspaar De Hoop-Koehoorn bij de Bartholomeüskerk van Noordlaren

Vroeg op
Deze trouwdag begint al vroeg, want onze dochter Baukje Koehoorn en Durkje moeten al om 7.15 uur bij de kapper in Groningen zijn, teneinde beide kapsels tijdig gereed te hebben om direct daarna de trouwjurk aan te doen.
In Meerstad arriveert ondertussen mijn broer Jan Koehoorn met zijn mooie Volvo cabriolet, om daar de bruidegom Rauke de Hoop af te halen bij Jan Wijbe & Gaby.
Om 9.30 uur belt de nieuwsgierige Rauke aan bij hun woning in Groningen, om daar zijn nieuwsgierige bruid Baukje af te halen voor de mooiste dag van hun leven. Nieuwsgierig zijn ze, want hoe zal hun huwelijkspartner eruit zien in de door hen nog niet bekeken trouwjurk en trouwpak. De fotografe speelt daar bij hen thuis mooi op in, want Rauke mag zich pas omkeren naar Baukje op het moment dat Baukje voor hem gereed staat bij de ingang van hun woning in Groningen.
Blijde verrassing, wederzijdse bewondering en een warme begroeting schenken bruid en bruidegom elkaar. Een mooi begin van deze prachtige trouwdag.

Het bruidspaar vertrekt in de cabriolet voor de trouwfotosessie

Het feest gaat beginnen
De trouwauto staat klaar, en het bruidspaar stapt in het volle zonlicht in de open cabriolet, onder grote belangstelling van de naaste buren en de aanwezige familie.
Met de fotografe gaan ze op toernee voor een gevarieerde fotosessie in de stad Groningen bij het Martinikerkhof, in de Prinsentuin en bij de Drie Gezusters. Daarna rijden ze door naar het Zuidlaardermeer, om ook aan het water nog een aantal trouwfoto's te maken.
Omdat het zulk mooi weer is, hoeven ze gelukkig niet uit te wijken naar de binnenlokaties waar bij regen de foto's zouden worden gemaakt. Het beetje regen dat vandaag valt, valt gelukkig niet op de momenten dat het als spelbreker zou kunnen spelen voor het mooi weer-programma. Het weer werkt de hele dag dus gelukkig prima mee.

Aankomst in Noordlaren
Om 12.00 uur arriveren Rauke & Baukje bij de Bartholomeüskerk te Noordlaren, waar de gasten klaar staan om het bruidspaar enthousiast te verwelkomen.
In de kerktuin van dit schilderachtige eeuwenoude kerkje wordt een uitgebreide fotoreportage gemaakt in diverse samenstellingen met alle aanwezige familie en vrienden.
Daarna gaan we De Hoekstien van Noordlaren in voor een gezamenlijke broodjeslunch, zodat ook alle gasten die van ver zijn gekomen, straks klaar zijn voor het begin van de trouwplechtigheid.
Ondertussen worden in de Bartholomeüskerk de laatste voorbereidingen getroffen voor de aanstaande huwelijksvoltrekking.

Alles is liefde
Om 13.30 uur begint de trouwceremonie in de dorpkerk van Noordlaren. Rauke wordt door zijn moeder in de volle kerkzaal naar voren begeleid, om daar dan te wachten op zijn bruid.
Ondertussen sta ik met onze dochter Baukje samen met de beide bruidsmeisjes Audrey en Rosanne buiten, bij de ingang aan de voet van de kerktoren, in afwachting van het seintje om Baukje door de kerk naar voren te begeleiden, naar haar bruidegom. Bewonderende blikken vallen ons viertal ten deel als Baukje en ik achter de twee bruidsmeisje aan door het gangpad tussen de gasten door naar het koor van de kerk wandelen. Bij het binnenkomen, speelt Pieter zijn jeugdband het mooie lied 'Alles is liefde'. 
Rauke ontvangt zijn bruid, en als iedereen plaats heeft genomen, gaat de huwelijksplechtigheid beginnen, onder leiding van mevrouw Jolien Berendsen-Prins, trouwambtenaar van de Gemeente Haren.

Trouwceremonie in de Bartholomeüskerk
Als iedereen door de trouwambtenaar uitgebreid welkom is geheten en het doel van deze officiële bijeenkomst duidelijk is gemaakt, leest zij de beide brieven voor die bruid en bruidegom vooraf aan elkaar hebben geschreven. Daarna worden beide brieven in een enveloppe gesloten om te bewaren, want wellicht zal er vroeg of laat eens een moment zijn om de aan elkaar geschreven brieven nog eens te herlezen.
Daarna krijgen de ouders van Rauke het woord om hun zoon en aanstaande schoondochter als vader en moeder toe te spreken. In duidelijke, warme bewoordingen geven zij vanuit hun eigen perspectief van liefhebbers van boten en varen op passende en mooie wijze aan hoe zij hebben gezien hoe hun zoon Rauke zich in de loop van de jaren heeft ontwikkeld tot de betrokken en zorgzame man die hij nu voor zijn naasten is. In hun waarde(n)volle toespraak blijkt hoe de gebruikte symbolen zoals laveren, koersbepaling, golven, anker, huwelijksboot en trossen los goed passen bij wie je voor jezelf en voor je geliefden bent. De zorgvuldige woordkeuze en hun goede voordracht zorgt ervoor dat de toespraak van de vader en moeder van Rauke impact hebben op het bruidspaar en op de gasten in de kerkzaal.

Samen onderweg op het pelgrimspad van je huwelijkse leven
Daarna volgt de officiële huwelijksvoltrekking. De formele teksten worden volgens wettelijk voorschrift gelezen, de nodige handtekeningen worden door het bruidspaar, hun vier getuigen en door de trouwambtenaar gezet, en dan is het huwelijk voltrokken.
Dan is het de hoogste tijd voor de mooie muziek van de jeugdband Rise, die nu het lied 'You're beautiful' speelt. Pieter geeft op heel eigen wijze als broer&zwager voor Baukje&Rauke vooraf aan wat de diepere betekenis van de tekst van deze song is. Dat zet alvast een heel gevoelige toon vooraf. Deze vocale muziek, ook zo mooi begeleid op piano, cajon, gitaar en dwarsfluit raakt het bruidspaar en hun gasten aan op een zo heel andere toon dan de vele woorden die al zijn gesproken.
Na deze mooie muziek krijgen Durkje en ik het woord om onze toespraak als ouders voor onze pasgetrouwde dochter en schoonzoon te houden. Durkje en ik gebruiken in onze toespraak een ook voor het bruidspaar zo herkenbaar perspectief dat ons past, met items als op weg gaan, verhalen vertellen, je medemens ontmoeten en samen met die ander voortgaan, en op kruispunten van je leven verstandige keuzes maken. We sluiten daarbij ook aan bij het sociale gezicht dat we van Baukje & Rauke (her)kennen, waar ook Rauke zijn ouders zojuist al over spraken.
Als wederzijdse ouders ervaren we dat ook het toespreken van onze kinderen diep van binnen iets met ons en met hen doet. Die liefdesband raakt veel gevoelige snaren van de muziek van ons gedeelde leven.

Samen lezen in de trouwbijbel
Na onze toespraak roept de trouwambtenaar ons als wederzijdse ouders naar voren, want we hebben nog een verrassing voor het bruidspaar. Met zijn vieren willen we onze nu pas gehuwde kinderen een trouwbijbel meegeven, geheel in lijn met de trouwbijbel die wij als ouders tijdens ons huwelijk ook ontvingen.
Mij valt de eer te beurt om onze kinderen daartoe eerst kort toe te spreken, om namens ons vieren ook aan te geven hoe belangrijk wij het als wederzijdse ouders vinden dat Gods Woord - hier in de vorm van de te schenken Samenleesbijbel - onze dochter en zoon zullen vergezellen in hun huwelijkse leven van (samen)leven en (samen)werken.
Met deze toespraak en aanbieding eindigt de trouwplechtigheid nadat de trouwambtenaar heeft voorgelezen over de liefde, uit de brief van Paulus aan de Korintiërs.
Als we de kerkzaal verlaten, speelt de band Rise het slotlied 'Everything'. Het bruidspaar blijft nog binnen, onder andere om ook nog even via Skype contact te hebben met ons gastkind Oxcana uit Wit-Rusland, die deze hele trouwceremonie via een lifestream-verbinding heeft kunnen volgen, met dank aan Jan de Vries, die dit technisch mogelijk maakte. Zo kon Oxcana er toch ook zichtbaar bij zijn.

Van de kerk naar de tent
Buiten komt het bruidspaar door een erehaag van rozenblaadjes en kleurrijk glimmende zeepbellen naar buiten. Op het terras van De Hoekstien toosten we met zijn allen op dit zojuist gesloten huwelijk, en dan vertrekken we allen naar De Mikkelhorst in Haren, om daar de bruiloft voort te zetten.
Op het terrein van deze zorgboerderij staat alles klaar. Alle gasten worden verwelkomd in de grote feesttent. De door vriendin Machtelt Sjoerdsma gemaakte bruidstaart wordt hier aangesneden door het pasgetrouwde stel, en de rest van de middag is er onder het genot van een hapje en een drankje, achtergrondmuziek en van het mooie weer binnen en buiten volop gelegenheid om dit prille huwelijk in een gezellige sfeer te vieren.

Het goede leven gevierd
Rond het avonduur gaan we naar één van de zalen in De Mikkelhorst, waar de cateraar voor ons een overheerlijk buffet klaar heeft gezet. We genieten van deze goede maaltijd en van elkaars gezellige aanwezigheid. Pake Pieter de Jong opent de maaltijd met een tafelgebed en we nemen er rustig de tijd voor om te genieten van al dat lekkers van dit driegangenbuffet.
Om 20.30 uur zijn we klaar om met zijn allen weer naar de feesttent te gaan. Daar heeft de Deejay van Soundvision inmiddels alles klaar staan voor het uitbundige bruiloftsfeest dat we hier vanavond in het bijzijn van tientallen overwegend jongere familieleden en alle naaste vrienden vieren. Dit muzikale event in de grote partytent is een groot succes, en vooral ook bij de in 'hun' stad Groningen zo geliefde liedjes als 'Het gras van het Noorderplantsoen' beleven we met zijn allen hoogtepunten van feest. Er wordt gezongen, er wordt gedanst, het huwelijk, de liefde en het goede leven worden hier gevierd.

In nije dei
Het is al voorbij middernacht als de gasten huiswaarts zijn gekeerd, we alle versiering opruimen, de kado's voor het bruidspaar in de auto's laden, afscheid van elkaar nemen, en dan het voldane bruidspaar Rauke & Baukje in onze auto naar hun woning in Groningen terugbrengen.
Als we daar de auto's uitgeladen hebben, het bruidspaar veilig en wel thuis hebben gebracht, nemen we afscheid van dit dankbare stel, en rijden ook wij huiswaarts.
Het is al 3.00 uur als we thuiskomen, en op het moment dat we thuis naar bed gaan, breekt het eerst prille ochtendlicht al weer door. De nieuwe dag begint, maar wij gaan nu eerst de 'nachtrust' in, in grote dank terugkijkend op deze zo fantastische huwelijksdag van Baukje & Rauke.

De bruiloft voorbereiden

Vrijdag 1 juli 2016 

Draaiboek voor de trouwceremonie doorspreken

Met het oog op morgen
Morgen is de grote dag waar we allemaal naar uit hebben gekeken. Morgen gaat onze dochter Baukje met Rauke trouwen. Een mooi vooruitzicht, om dankbaar voor te zijn.
Samen met hun ceremoniemeesters Jan Wijbe en Marijn hebben ze een gedetailleerd Draaiboek opgesteld, teneinde alles optimaal voor te bereiden.
Vandaag is de dag dat we als beide gezinnen samen de huwelijksdag gaan voorbereiden op de twee locaties waar we morgen het vrolijke feest van dit huwelijk zullen vieren.

In de Batholomeüskerk te Noordlaren
We beginnen vandaag in de Bartholomeüskerk van Noordlaren, waar morgen de trouwceremonie zal gaan plaatsvinden.
De kerkzaal gaan we inrichten. Morgen zal op uitnodiging van Baukje & Rauke tijdens de huwelijksvoltrekking ook Pieter zijn jeugdband Rise van de Protestantse Gemeente van Stiens optreden, hetgeen de nodige voorbereidingen vóór en achter in de kerkzaal vereist.
De kerkzaal wordt ook versierd met de pastelkleurrijke self made-decoratiematerialen. De heliumballonnen zullen morgenochtend pas worden bevestigd aan de kerkbanken aan weerszijden van het middenpad van de kerk.
De placering van de gasten van morgen wordt nu op locatie geregeld en voorbereid, en dan nuttigen we gezamenlijk een broodjeslunch.
Tenslotte nemen we met elkaar het hele programma van de trouwceremonie door, opdat we allen goed weten en afstemmen wie wat op enig moet doen, en op welke wijze dat zal worden gedaan.
Als dat allemaal klaar is, verlaten we de kerk, om naar Haren te vertrekken.

Wederzijdse ouders testen de fotobooth

In De Mikkelhorst te Haren
Vanmorgen is de feesttent voor morgen al opgezet op het terrein van Zorgboerderij De Mikkelhorst, waar Baukje & Rauke 'weekendvoedervrijwilliger' zijn. Het bruilofsfeest wordt morgen gevierd in deze tent, en op het omliggende terrein van deze Harense zorgboerderij. Voor haar vrijwilligerspaar stelde het management van deze grote zorgboerderij haar faciliteiten van harte ter beschikking, en daarmee blijkt dat voor haar cliënten, haar vrijwilligers en voor management en beheerders ook een bijzondere ervaring te zijn. Iedereen doet bijzonder zijn best om op aangename wijze alle benodigde voorbereidingen te treffen.
Met vereende krachten wordt alles versierd: de feesttent, de zalen, en het terras van de zorgboerderij. De dieren van de kinderboerderij zien deze bijzondere activiteiten alle op enige afstand aan.

Avond voor ouders met dochter-bruid in Groningen
Als ook dat allemaal klaar is, verlaten we met een goed gevoel ook De Mikkelhorst, om bij Jan Wijbe & Gaby thuis in Groningen vanavond samen met Baukje & Rauke de warme maaltijd te genieten. Daarna blijven Pieter en Rauke voor de komende nacht bij Jan Wijbe & Gaby, en gaan Durkje en ik als ouders met Baukje mee, om vanavond onder andere de trouwjurk-aankleedsessie van morgenochtend voor te bereiden, en om in de woning van Baukje & Rauke gedrieën de nacht door te brengen. Morgen vroeg op om met de bruid Baukje op tijd klaar te zijn voor de aankomst van de bruidegom Rauke.