Pelgrimsroute van Ponferrada (S) naar Santiago de Compostela (S)
Camino de Invierno van Ponferrada naar Santiago de Compostela
Van A Ponte Barxa de Lor naar Monforte de Lemos
Maandag 11 mei 2026 – 19,2 km.
Dag 7: 113,4 – 132,6 km.
 |
| Doortocht door A Proba do Brollon |
Spaanse Camino de Invierno
Vanuit verschillende windstreken van Spanje lopen allerlei Spaanse pelgrimsroutes naar Santiago de Compostela.
Durkje en ik hebben ervoor gekozen om dit jaar - in 2026 - de gehele Camino de Invierno te lopen tot in Santiago de Compostela.
Deze ‘Camino de Invierno’ is de ongeveer 270 kilometer lange pelgrimstocht van Ponferrada naar Santiago de Compostela.
Vandaag lopen we van deze Camino de Invierno onze 7e etappe, over een afstand van 19,2 kilometer, van A Ponte Barxa de Lor naar Monforte de Lemos. We stijgen daarbij van ongeveer 300 meter naar circa 325 meter hoogte, maar er zitten wel enkele klimmen in deze etappe tot zo’n 530 meter.
Vertrek uit A Labrada en A Barxa de Lor
Onze wekker hadden we voor vanmorgen gezet op 6:30 uur in het Pensión Pacita in A Labrada.
Durkje en ik ontbijten in de ontbijtkamer van het pension, naast onze slaapkamer.
Om 7:45 uur verlaten we ons pension en dan gaan we van start.
De bergen zijn in dit vroege uur nog gehuld in de wolken.
We lopen eerst de 400 meters terug van A Labrada naar A Ponte Barxa de Lor, waar we gisteren onze etappe beëindigden. Daartoe lopen we langs de Río Lor naar de middeleeuwse brug van A Ponte Barxa de Lor.
Door de regenval van de afgelopen dagen, stroomt het water van de Lor over de overloop heen voorbij de eeuwenoude stenen boogbrug.
We vervolgen onze route van de camino door het bergdorpje.
Al spoedig beginnen we aan een eerste klim, die nog goed is te doen.
Daarbij passeren we de kerk van A Ponte Barxa de Lor.
Dan begint een lange, tweede klim, die zo steil is dat je alleen uiterst moeizaam bij de berg omhoog komt over het ruwe betonpad.
We komen langs een open schuur, waarin een stenen houtoven is gebouwd, waarin door middel van het branden van takken bijvoorbeeld brood kan worden gebakken.
Wederom volgt een klim, iets minder steil dan de tweede, op een steenachtig bergpad langs de flank van de berg. Nu hebben we A Ponte Barxa de Lor achter en onder ons gelaten.
Door Castroncelos en Vilarmao
Op het verderop brede steentjespad gaat het alsmaar omhoog.
Op het pad zien we een ‘militaire’ hagedis, die een ware militaire camouflagetekening heeft.
Nadat we heel lang hebben geklommen tot een hoogte van zo’n 530 meter, komen we op grote hoogte over een redelijk vlak deel, waarvan een deel ook over een soort bergweide gaat.
Om 9:15 uur krijgen we vóór ons het dorp Castroncelos in zicht.
We steken de asfaltweg over, en lopen dan naar de bebouwde kom van Castroncelos.
We zijn snel door dit kleine dorpje heen, en verlaten het langs een moestuin, zoals we die hier in Spanje nog veel bij de huizen aantreffen.
In de gevel van een leegstaand groot huis is een gevelsteen ingemetseld, met daarop een groot familiewapen. De familie heeft het pand verlaten, en heeft de wapengevelsteen in de muur achtergelaten.
Een eindje van de weg af aan onze rechterhand zien we de Sint-Jacobskerk van Castroncelos staan.
En als we aan de rand van het dorp linksvóór ons de bergen zien, dan vallen de wolken op die tegen de bergwanden blijven hangen.
Dit zorgt voor een schilderachtig tafereel op deze zonnige dag.
Ongeveer een kwartier later doorkruisen we de bebouwde kom van het plaatsje Vilarmao, bestaande uit slechts enkele huizen langs de doorgaande weg.
En dan, vlak vóór tien uur, krijgen we voor het eerst vandaag het zicht op de stad A Proba do Brollon.
Koffiepauze in A Proba do Brollon
We dalen af naar het dorp.
Even later wandelen we de bebouwde kom van A Proba do Brollon binnen.
Na het oversteken van een asfaltweg, moeten we door een smalle steeg heel steil naar beneden, om onderaan bij een beekje het water over te steken over de stapstenen die er zijn gelegd om met droge voeten over te kunnen gaan.
Direct erna moeten we via een houten brug de rivier de Saá oversteken, die het dorp doorsnijdt.
Er stroomt wel water door deze rivier, maar de Saá is hier beslist niet diep.
In de hoofdstraat aangekomen, volgen we die naar het centrum van A Proba do Brollon.
Eerst gaan we naar het gemeentehuis, waar we door een ambtenares gelukkig snel worden geholpen aan een pelgrimsstempel in onze pelgrimspassen, wat ze even snel doet tussen het helpen van de burgers die allemaal bij de balie staan te wachten. Zo kunnen we gelukkig snel weer naar buiten.
Daar gaan we een eenvoudig café binnen, waar enkele mannen aan een tafel druk met elkaar zitten te praten.
We bestellen koffie, met iets voedzaams erbij. Tortilla de patatas gaat niet lukken, en een toastbrood met tomatenpulp gaat ook niet lukken, want veel keus heeft de jongedame niet in de keuken. Verontschuldigend vraagt ze heel voorzichtig of we dan een toastbrood met ham willen hebben, want ham heeft ze wel. Dat bestellen we derhalve, en daar krijgen we geen spijt van, want even later loopt ze met de verse stokbroden van de bar naar de keuken en na enige tijd komt ze terug met twee borden met daarop geroosterd brood, belegd met olijfolie en serranoham. Dat is ook voor de pelgrim een koningsmaal, dus we genieten volop van het lekkere belegde broodje.
In het café zit naast ons een jonge moeder haar zoontje de borst te geven. Als ik aan het eind van onze koffiepauze ga afrekenen, raakt Durkje met haar in gesprek over haar beide kinderen en over onze kleinkinderen.
Daarna nemen we afscheid van de mensen in het café, en wandelen we halverwege de hoofdstraat ter hoogte van de warenmarkt de plaats uit.
Langs de meanderende Río Saá
Het volgende deel van deze etappe is een tamelijk vlak pad langs de Río Saá.
In het begin zien en horen we de stroomversnelling tussen de bomen door.
Op het traject waar ons pad bij hevige wateroverlast eigenlijk een stroompje is, heeft men in de lengterichting van het pad een groot aantal staptegels gelegd, waar we mooi over heen kunnen lopen, zonder dat we door de drassige delen van dit neergaande pad hoeven te lopen.
Verderop lopen we weer eens vlak langs de rivier, die in dit traject nogal meandert, en derhalve soms even ver verwijderd is van ons pad, en dan weer vlak langs ons pad loopt.
Stekeligheid in Rairos
In het dorpje Cereixa aangekomen, steken we eerst de LU-933 over.
Dan passeren we in de bocht naar rechts de kerk van San Pedro.
We lopen nu in de richting van het volgende dorpje: Rairos. Onderweg krijg ik last van een plek onder mijn linker voet. In Rairos aangekomen, wil ik eerst checken wat er aan de hand (ofwel voet) is, om te voorkomen dat zich een blaar zou kunnen ontwikkelen in de laatste tien kilometers van vandaag.
Als ik de wandelschoen uit trek, zie ik dat de inlegzool nagenoeg plat is, en derhalve geen ondersteuning meer biedt. Wellicht zou daardoor een drukpunt ontstaan kunnen zijn, waar ik last van kreeg.
Durkje heeft een paar inlegzolen als reservezolen meegenomen, dus die komen uit de rugzak, en die wil ik in de schoen doen. Maar eerst voel ik eens of er nog onregelmatigheden in de wandelschoen zitten, en dan prik ik me aan een dikke bruine stekel. Die breek ik af, en dan blijft er zelfs nog een stuk van de lange stekel in de schoenzool zitten. Daar had ik dus last van, want die stekel is door de druk van het lopen, dwars door de schoenzool, door de binnenzool en ook nog door de inlegzool gedrukt.
Met een steentje schraap ik de rest van de stekel in de schoen helemaal weg, dan doe ik de nieuwe inlegzool er overheen, en klaar is Kees. Zonder problemen kan ik nu verder. Opgelost.
Lunchen in Reigade
Het lopen op nieuwe inlegzolen moet natuurlijk even wennen, maar na een lichte klim voorbij Rairos lopen we heel voorspoedig verder door een langgerekt bosgebied over een mooi egaal breed steentjespad.
Het begint helaas wel licht te regenen, maar door af en toe in de rest van de etappe enkele minuten onder een boom of een afdakje te schuilen, kunnen we prima zonder regenkleding verder.
We hadden gepland om in het volgende dorpje Reigade onze lunchpauze te houden, en dat lukt prima op een bankje bij het dorpshuis van Reigade.
Na deze pauze lopen we het centrum van Reigade in voor de laatste vijf kilometers van vandaag.
Bij het verlaten van Reigade komen we nog langs twee eenvoudige muurschilderingen, een kleintje en een grotere.
Door een mooi groen en gevarieerd Galicië
Vóór een mooi beekje gaan we rechtsaf.
Daar staat weer zo’n welbekende caminopaal van Galicië, waarop steeds staat vermeld hoever het nog is naar Santiago de Compostela. Nu nog 139,767 kilometer te gaan, aldus deze wegwijzer.
Een eind verderop lopen we tussen een kleine kudde schapen door, die op het karrenspoor waarop we lopen, liggen te herkauwen. Ze zijn het kennelijk gewend dat wandelaars en pelgrims hun kudde doorkruisen, want ze blijven allemaal staan of liggen als we er tussendoor lopen.
Vijf minuten later steken we een betonnen irrigatiekanaaltje over, dat ook al in onze routegids stond vermeld.
Het is een tamelijk vlak en agrarisch gebied waar we nu doorheen wandelen. Soms gaat het door het open veld, en dan weer lopen we door een prachtig groene laan.
In een tuin links van het pad staan enkele beelden, waaronder verderop een Maria-beeld, en iets dichter bij de weg een beeld van de heilige Jacobus (Santiago) als apostel en als pelgrim, zijnde de beschermheer van de pelgrim.
Aankomst in Monforte de Lemos
En dan om 13:50 uur krijgen we onze plaats van bestemming van vandaag te zien.
Vooral de middeleeuwse burcht van Monforte de Lemos steekt prominent boven alle andere gebouwen uit.
Maar voordat we in Monforte de Lemos arriveren, moeten we eerst nog door Rioseco.
We volgen niet de alternatieve, maar de reguliere route met een kleine omweg naar de stad, en wandelen dan bij de oversteek van de spoorlijn om 14:05 uur de stedelijke bebouwing van Monforte de Lemos binnen.
Twee dagen in La Casita de Sofia
Omdat we hier – op de helft van de Camino de Invierno – na de afgelopen zeven wandeldagen een dag extra willen blijven om de stad te bekijken, overnachten we niet in een pelgrimsherberg, maar hebben we een appartement (La Casita de Sofia) in het centrum van Monforte de Lemos geboekt. We hebben gevraagd om rond 14:00 uur al in te checken, en hebben de eigenaar onderweg al gemeld dat we rond 14:30 uur zullen arriveren, maar als we om 14:30 uur voor de deur staan van het huisje/appartement, blijkt dat de schoonmaakster nog bezig is met de schoonmaak, en dat de reguliere inchecktijd 15:00 uur blijft.
Dat is geen probleem, want dan gaan we eerst even een kop thee drinken en iets hartigs eten in een bar verderop, om dan straks om 15:00 uur terug te komen.
Als we in de bar om 15:00 uur aan de huiseigenaar via WhatsApp vragen om de toegangscode van het sleutelkluisje, stuurt hij even later die code, en kunnen we naar het huisje lopen, waar we dan direct naar binnen kunnen om ons er te installeren.
Na het douchen en omkleden, gaan we aan het eind van de middag naar de VVV in het centrum om daar een stempel voor onze pelgrimspaspoorten te halen, maar daar verwijzen ze ons naar het – nota bene – pelgrimsinformatiecentrum van de gemeente bij de brug over de rivier. Daar krijgen we inderdaad het stempel in onze pelgrimspaspoorten.
Op de terugweg naar het appartement kopen we in een outdoor-winkel voor Durkje een nieuwe wandeljas, want haar huidige wandeljas is door jarenlang gebruik inmiddels af, dus die laten we hier misschien wel achter in de stad. In haar nieuwe wandeljas wil Durkje overmorgen verder de camino afmaken.
We schuiven de tas met de jas even naar binnen in het appartement, en lopen dan direct door naar de Familia-Eroski-supermarkt, zo’n 50 meter verderop in de straat. Daar halen we de boodschappen voor vanavond, en vanavond eten we in het appartement dan een heerlijke pasta-maaltijd, klaargemaakt in de keuken van ons appartement.
Ons appartement voor twee dagen bestaat uit een woonkamer-keuken op de begane grond, en een slaapkamer met sanitair op de bovenverdieping. Wat een luxe voor een pelgrim op de camino, waar we heerlijk van gaan genieten tijdens de rust- en stadsdag van morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten