Pelgrimsroute van Ponferrada (S) naar Santiago de Compostela (S)
Camino de Invierno van Ponferrada naar Santiago de Compostela
Van Monforte de Lemos naar Diomondi
Woensdag 13 mei 2026 – 22,8 km.
Dag 8: 132,6 – 155,4 km.
 |
| Lunchpauze op het hoogste punt in Cirdeiro |
Spaanse Camino de Invierno
Vanuit verschillende windstreken van Spanje lopen allerlei Spaanse pelgrimsroutes naar Santiago de Compostela.
Durkje en ik hebben ervoor gekozen om dit jaar - in 2026 - de gehele Camino de Invierno te lopen tot in Santiago de Compostela.
Deze ‘Camino de Invierno’ is de ongeveer 270 kilometer lange pelgrimstocht van Ponferrada naar Santiago de Compostela.
Vandaag lopen we van deze Camino de Invierno onze 8e etappe, over een afstand van 22,8 kilometer, van Monforte de Lemos naar Diomondi. We stijgen daarbij van ongeveer 325 meter naar circa 550 meter hoogte, maar er zit ook een klim in deze etappe tot zo’n 630 meter.
Vertrek uit Monforte de Lemos
Onze wekker hadden we voor vanmorgen gezet op 6:30 uur in La Casita de Sofia in Monforte de Lemos.
Durkje en ik ontbijten beneden in de woonkeuken van het appartement.
Om 7:35 uur verlaten we ons appartement en dan gaan we in het stadscentrum van start.
Daar komen we over het Plaza España, het kleine stadsplein.
We lopen door het centrum van Monforte de Lemos naar het kleinere plein waar ook het gemeentelijk pelgrimsburo is gevestigd.
Daar steken we dan de Ponte Vella over, de Romeinse brug over de Río Cabe.
Aan de overzijde van de rivier gaan we eerst links en direct rechts om in westelijke richting de stad straks te verlaten. Op een rotonde staat het standbeeld van een middeleeuwse pelgrim, wandelend in vol pelgrimsornaat.
A Corga en A Vida
Het eerste plaatsje waar we buiten de stad aankomen, is A Corga.
Hier verlaten we de asfaltweg, en gaan we het dorpje door, in de verwachting dat we nu op kleinere paden verder zullen gaan.
Maar dat klopt helemaal niet, want met een boog eerst omhoog en dan omlaag, komen we gewoon weer terug op de doorgaande asfaltweg. We zijn dus alleen maar even van de asfaltweg af gehaald.
Je zou hier trouwens een alternatief traject kunnen gaan volgen, maar dat wordt afgeraden, omdat je dan door een tamelijk nat gebied zou gaan, dat in een deel van het jaar vaak is overstroomd, dus de hoofdroute blijft de asfaltweg volgen, waarmee we op een gegeven moment bij het plaatsje A Vida de dorpskerk met het kerkhof passeren.
Van Os Campos naar Regeiro
Vóór ons zien we een medepelgrim lopen. Dat blijkt even later de Franse pelgrim Thierry te zijn.
We halen hem in en gaan ter hoogte van Os Campos van de asfaltweg af, teneinde rechtsaf verder te gaan.
Dit karrenspoor gaat in de richting van het dorpje Regueiro.
In de verte over het veld zien we de kerk en het dorpje tegen de berghelling liggen.
Om het dorpje binnen te komen, moeten we bij een doorwaadbare plaats over een stenen bruggetje het water over.
Vlakbij de kerk staat een huis, waar twee stucadoors op steigers bezig zijn om de buitenmuur van keien mooi te stucadoren.
Dan lopen we vóór de kerk langs.
De kerkdeur zit op slot, maar door een vierkante opening in de kerkdeur kan ik toch het interieur van deze dorpskerk bekijken.
Om 9:20 uur laten we Regueiro achter ons, en klimmen we het dal weer uit in de richting van de doorgaande asfaltweg.
We komen dan op een steenachtig pleintje waar aan de binnenkant van een overkapping een hele brede muurschildering is gemaakt.
Een deel van die muurschildering heeft de Camino de Invierno als thema.
Hier zien we ineen ook weer de Franse pelgrim, die toch eigenlijk al ver achter ons moest zijn. Hij heeft dus niet – zoals wij - de aftakking naar Regueiro genomen, maar is rechtdoor over de asfaltweg rechtstreeks hier naar toe gelopen. Zo kan het ook inderdaad.
Nu we hier trouwens staan, zien we een heel eind in de verte achter ons nog de vage contouren van de burcht van Monforte de Lemos.
Voor de koffiepauze van O Reguengo naar San Lourenzo
Het volgende plaatsje waar we doorheen komen, is O Reguengo.
Daar komen we overigens langs een groot ommuurd landgoed, genaamd Pazo O Reguengo.
En om 10:00 uur bereiken we over asfalt het dorpje San Lourenzo.
Vanaf de weg hadden we al gezien dat er een pelgrimsbankje voorin het dorpje staat, een zogenoemde Banco Peregrino. Daar gaan we op zitten, met de rug naar de zon, want we hebben nu 2,5 uur onafgebroken gelopen, en dan is het tijd voor onze koffiepauze. We laten ons het meegenomen brood en de eveneens meegenomen koffie lekker smaken.
Ondertussen komt er een nieuwe pelgrim voorbij. Dat is de Ierse pelgrim Eamon, die enkele jaren geleden met vrienden de Camino Franchés liep van Sarria naar Santiago de Compostela, en die deze camino sinds gisteren voltooide tussen Saint-Jean-Pied-de-Port en Sarria, waarna hij vandaag verder is gegaan met dezelfde etappe die wij vandaag lopen, vanuit Monforte de Lemos, maar hij gaat vandaag via Diomondi nog door naar Chantada.
Na deze koffiepauze lopen we langs de weinige huizen van dit dorp.
Schilderachtig zijn soms de gevels van de oude huizen, die soms ook nog wel worden bewoond.
Even later laten we San Lourenzo achter ons, en gaan we een hellingpad op.
Wasplaats en waterbron in Piñeiro
Het is een smal pad, met veel groen, en met links en rechts kleine bermmuurtjes.
Nog eens weer komen we door een buurtschap, waarvan we de naam niet kunnen achterhalen. Bij één van de huizen hangt de was buiten te drogen.
Als we Piñeiro binnenkomen, zien we dat een vrouw bezig is om de openbare wasplaats schoon te maken, die ze boent met een lange bezem.
Direct daarna komen we langs de waterbron, waar de Ierse en de Franse pelgrim zitten te pauzeren.
Tegen elf uur verlaten we Piñeiro.
You’re doing great
Bij een gele wegwijzerpijl gaan we weer een hol pad op tegen een beboste helling. Iemand heeft op die gele pijl geschreven: “You’re doing great’.
Het pad dat we nu bewandelen, is tamelijk rotsachtig, met dikke keien, die door de regen van gisteren tamelijk glad zijn, dus we gaan voorzichtig over de stenen en keien voorwaarts.
Wederom lopen we door een buurtschap, voor ons zonder plaatsnaam.
Daarna gaan we weer een prachtig bospad op, met links en rechts weer die heldergroen bemoste bermmuurtjes, met op veel plekken tussen die keien mooie groene varens.
Iets verderop wordt het een smal en diep hol pad, nog altijd heel mooi om te bewandelen.
De bemoste bermmuurtjes zijn schilderachtig mooi.
Op een plek waar het pad een bosbeek kruist, heeft men van een aantal grote stapstenen in de lengterichting als het ware een plat stenen bruggetje gemaakt, waardoor we met droge schoenen, sokken en voeten deze brede beek over kunnen steken in het bos.
Camiño Grande en Rendal
Dan komen we langs een leegstaand huisje weer in een dorpje.
Dat blijkt Camiño Grande te zijn.
Voorbij Camiño Grande komen we in het plaatsje Rendal.
Zo gaat de etappe van vandaag door een tamelijk groot aantal buurtschappen en dorpjes, en nagenoeg de hele etappe gaat het alsmaar omhoog. Af en toe zit er een daling in, bijvoorbeeld als we even een beekdal door moeten, maar verder gaat het overwegend omhoog, zij het langzamerhand, maar toch.
Op een kruispunt met een iets brede verkeersweg staat een bord langs de weg bij wat waarschijnlijk een groothandel in kaas en andere levensmiddelen is. Hier kunnen we binnen terecht voor een sanitaire stop, en daarbij krijgen we ook een stempel in onze pelgrimspaspoorten.
Als we de bredere asfaltweg even later oversteken, komt van links een belijningsvoertuig aanrijden.
Twee mannen zitten en staan op deze wagen, die er samen voor zorgen dat langs de kant van de asfaltweg een nieuwe witte belijning wordt gespoten. Aan de voorkant wordt de weg geveegd, dan wordt de nieuwe belijning opgespoten, en achterop staat een jongeman die dan pylonnen op de weg zet, om te voorkomen dat het achteropkomende verkeer over de nog natte witte lijnen zal rijden.
Pauzeren op het hoogste punt
Enkele minuten later wandelen we langs een ruïne van wat vroeger waarschijnlijk een boerenschuur is geweest.
Om 12:25 uur komen we in Vilaravides.
Enkele minuten later lopen we dit buurtschap ook al weer uit.
En direct erna lopen we het plaatsje Sobrado binnen.
Nog geen vijf minuten later zijn we in het buurtschap Cirdeiro.
De routekaart geeft aan dat we tussen deze twee plaatsen Sobrado en Cirdeiro het hoogste punt van vandaag hebben bereikt. Dat zou volgens onze planning dan de locatie voor de lunchpauze moeten zijn.
In Cirdeiro vinden we een mooi breed en tamelijk laag tuinmuurtje, waarop we heerlijk kunnen zitten in de zon voor onze lunchpauze.
Een aanwonende vrouw wandelt voorbij, en meldt ons dat er verderop een pauzeplek is, waar we ook water kunnen tappen. We bedanken haar voor haar aankondiging.
Stempelen en heide bij A Venda Nova
En inderdaad, als we na deze lunchpauze in A Venda Nova arriveren, vinden we daar die vooraangekondigde pauzeplek met twee houten banken, en inderdaad ook de waterkraan.
Daarnaast is er in een vensterbank ook een stempelplek gecreëerd.
Daar maken we graag gebruik van, dus hier zetten we weer een stempel in onze pelgrimspaspoorten.
Enkele minuten later, als we over een asfaltweg voortgaan, komen we – heel verrassend – langs een heideveldje.
Door Outeiro en Montecelo richting Diomondi
Nu komen we dan toch in de buurt van onze bestemming voor vandaag, want om 13:10 uur lopen we al de parochie van Diomondi binnen.
Omdat we nu het hoogste punt van vandaag hebben gehad, en weer afdalen naar de rivier de Miño, krijgen we alvast een mooi uitzicht over de riviervallei.
Rechts van de weg staat een mooi huis, met zelfs een mooie tuin, hetgeen je hier in Spanje niet veel ziet. De eigenaresse is in de tuin aan het werk, kennelijk om haar mooie tuin ook goed te onderhouden.
Voordat we in Diomondi aankomen, moeten we eerst nog door het buurtschap Outeiro.
En als we even later in Montecelo aankomen, moeten we opletten, want dan naderen we Diomondi.
Op een T-kruising staat een oude wegwijzer, die verwijst naar de 12e eeuwse romaanse kerk van Diomondi, waar onze pelgrimsherberg van vandaag tegenaan is gebouwd.
Om 13:35 uur staan we op de splitsing van twee routevarianten van deze camino. Linksaf gaat de route verder via het plaatsje A Portela, maar die kant moeten wij nu niet op.
Achter alle wegwijzers, bij een caminopaal staat een nieuwe wegwijzer, waarop staat dat het vanaf hier nu nog 150 meter is naar onze pelgrimsherberg.
Vlak vóór Diomondi staan op een erf twee hórreos, typisch voor Galicië. We zullen ze in de komende dagen hoogstwaarschijnlijk veel zien.
Parochiale herberg van Diomondi
Om 13:40 uur wandelen we de bebouwde kom van Diomondi binnen.
En dan zijn we ook direct al bij de San Paio-kerk, die rechts van de weg staat.
We lopen langs de voorkant van deze prominente 12e eeuwse kerk, die ook nog een prachtig timpaan heeft.
Als we om de kerk en de aanbouw heen lopen, gaan we de pelgrimsherberg binnen, waar we hartelijk worden ontvangen door de hospitalera Rosa, die hier tussen 13:00 uur en 22:00 uur als gastvrouw optreedt, voor onder andere het ontvangen van de pelgrims.
We checken in bij Rosa, en daarna geeft ze een rondleiding door de tamelijk nieuwe pelgrimsherberg, met een eenvoudig keukentje, twee hele mooie sanitairruimtes, een slaapzaal boven en één beneden, en een ontvangsthal.
Achter de balie hangt het noodnummer van de Guardia Civil, dat je in Spanje als pelgrim in nood altijd kunt bellen voor ondersteuning.
Aan de constructie in het gebouw – onder andere in de grote ruimte waar twee tafels met stoelen staan, kun je zien dat deze oude aanbouw een geheel nieuw geconstrueerde nieuwbouw heeft gekregen. Het is al met al een prachtige combinatie van oud en nieuw, en op deze manier weer bruikbaar voor nieuwe doeleinden, zoals de pelgrimsherberg.
Bezichtiging van de San Paio kerk van Diomondi
Om vijf uur komt Rosa bij me in de grote zaal waarin ik het verslag zit te schrijven. Ze vertelt dat we het kunnen aangeven als we de nevenstaande kerk ook willen bekijken. Ik roep Durkje erbij en ook de Franse medepelgrim die met ons in deze herberg verblijft, en dan worden we in de gelegenheid gesteld om het interieur van deze mooie kerk te bekijken, waaronder ook San Paio, de patroonheilige van deze kerk en van het dorp.
Verder staat er een beeld van de heilige Fátima in de kerk.
Achterin de kerk staat een houten wagen, waarvan Rosa vertelt dat die wordt gebruikt bij de processies.
Deze kerk wordt nog gebruikt voor de zondagse mis, voor rouwen en trouwen, en voorts bij alle kerkelijke festiviteiten.
Nadat we alle tijd hebben gekregen voor een rondgang door deze 12e eeuwse Sint Paio-kerk, ga ik verder met mijn verslag.
Om 18:30 uur meldt Rosa dat ze naar huis gaat. Waarschijnlijk zijn alle pelgrims wel binnen die hier vandaag worden verwacht. Naast ons beiden en de Franse pelgrim is er ook een pelgrim uit Slovenië, en drie dames uit de Verenigde Staten en Canada, die de Camino de Invierno ook lopen.
Vanavond eten we van de kant en klaar-maaltijd die Durkje en ik gisteren in Monforte de Lemos hebben gekocht. Dat betekende wel dat we dit - en ook alle andere eten en drinken voor twee dagen - vandaag mee moesten sjouwen in onze rugzakken, maar goed, dan hebben we vanavond ook een lekker avondeten uit de magnetron die deze pelgrimsherberg rijk is.
En zo – met alle voorbereiding van dien – hebben we vandaag ook al weer een prachtige dag op de camino beleefd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten