Pelgrimsroute van Ponferrada (S) naar Santiago de Compostela (S)
Camino de Invierno van Ponferrada naar Santiago de Compostela
Van Lalín naar Bandeira
Zondag 17 mei 2026 – 22,9 km.
Dag 12: 212,1 – 235,0 km.
 |
| Via de middeleeuwse Ponte Taboada steken we de Río Deza over |
Spaanse Camino de Invierno
Vanuit verschillende windstreken van Spanje lopen allerlei Spaanse pelgrimsroutes naar Santiago de Compostela.
Durkje en ik hebben ervoor gekozen om dit jaar - in 2026 - de gehele Camino de Invierno te lopen tot in Santiago de Compostela.
Deze ‘Camino de Invierno’ is de ongeveer 270 kilometer lange pelgrimstocht van Ponferrada naar Santiago de Compostela.
Vandaag lopen we van deze Camino de Invierno onze 12e etappe, over een afstand van 22,9 kilometer van Lalín naar Bandeira. We dalen daarbij van ongeveer 525 meter naar circa 300 meter hoogte.
Vertrek uit Lalín
Onze wekker hadden we voor vanmorgen gezet op 6:30 uur in het Hotel Alda Lalín van Lalín. Evenals alle andere pelgrims moesten wij een andere overnachtingsaccommodatie regelen dan de pelgrimsherberg van Lalín, want die bleek tenminste gedurende een jaar gesloten te zijn. Daarom zijn we als pelgrims voor de afgelopen nacht in verschillende accommodaties geweest.
Durkje en ik ontbijten in de hotelkamer.
Om 7:40 uur verlaten we het hotel, om te beginnen aan onze volgende etappe.
Omdat we gisteren al vanuit het stadscentrum naar de uiterste westkant van de stad zijn gelopen, waar ons hotel staat, kunnen we vanmorgen heel kort door de bocht de route van onze camino vervolgen. Daartoe maken we een korte doorsteek van slechts acht minuten in zuidelijke richting, en dan zijn we al aangekomen op de brug waar de camino onderdoor gaat.
We lopen aan de overzijde van de brug naar beneden, en stappen daar op de doorgaande route van de camino van Lalín richting Bandeira. We gaan vooralsnog over het wandelpad parallel aan de Río Pontiñas.
Van A Laxe Bendoiro naar A Laxe
Verderop moeten we over een modderig pad – wat eigenlijk een afwateringsgoot is – naar boven. Om het wandelen hier te vergemakkelijken, heeft men langwerpige granieten stapstroken in de lengterichting aaneengelegd, waarover we met schone en droge schoenen het pad opwaarts kunnen maken.
In de bebouwde kom aangekomen, draaien we langs een betrekkelijk eigentijds kerkgebouw linksaf om door de bebouwing verder te lopen.
Even later lopen we over een breed veldpad met een mooi uitzicht over de vallei links van ons.
Inmiddels hebben we op een bedrijventerrein onze regenkleding aan gedaan, want het begon steeds harder te miezeren, en wel zoveel dat je daar toch behoorlijk nat van wordt. De miezerige regen houdt aan totdat we straks onze koffiepauze zullen hebben, dus het is maar goed dat we vroegtijdig hebben gekozen voor het dragen van de regenpakken.
Tegen negen uur lopen we de bebouwde kom van A Laxe Bendoiro binnen, ter hoogte van de gemeentelijke herberg.
Bij een openbare wasplaats zie ik dat het dak ervan wordt gedragen door een pilaar met daarin een uitgefreesde Sint-Jacobsschelp.
Bij A Laxe komen we op een doorgaande brede asfaltweg, waarbij we vóór ons een viaduct van een verkeersweg hoog over het rivierdal zien gaan.
We volgen de verkeersweg een eind.
Ruim vijf minuten later wandelen we langs een kaasfabriek. Aan het hek hangt een bord, waarop staat dat je hier als pelgrim een pelgrimsstempel in je pelgrimspaspoort kunt verkrijgen. Maar ja, het is zondag, de fabriek ligt stil, het hek is dicht, dus een stempel voor ons zit er op dit moment niet in.
De Ponte Taboada over de Río Deza
Inmddels hebben de Camino de Sanabrés en de Camino de Invierno zich voor ons ongemerkt samengevoegd, dus we kunnen nu ook pelgrims van de Camino de Sanabrés ontmoeten.
We gaan verder over een mooie groen hellingpad. Dat is een steentjespad tussen begroeide bermmuurtjes door en onder al die prachtige kleuren groen van de vele kruiden, struiken en bomen.
Dan gaan we een zogenoemde calzada op, een met platte keien/stenen geplaveide weg, zoals die al sinds de Middeleeuwen is aangelegd.
Deze calzada voert ons naar de Ponte Taboada.
Deze hele oude brug ligt over een rivier tussen twee hoog opgaande, grillige bergwanden.
De brug, die al dateert van het jaar 912, ligt als een hoge stenen boogbrug over de Río Deza.
Via deze eeuwenoude boogbrug steken we de Río Deza over.
Aan de ander zijde blijft het pad een calzada, geheel passend bij de oude brug.
Waar we direct al het volgende dorpje binnenwandelen, staan twee pilaren op het pad met daarop twee Sint-Jacobsschelpen, dus iedereen die hier vanuit dit dorpje de brug wil gaan bekijken, zal kunnen zien dat de camino van Sint Jacob over deze eeuwenoude brug gaat.
Bezoek aan de Iglesia de Santiago de Taboada
We komen verderop op vlakker terrein, ofwel door een golvend landschap. Niet alleen de woonhuizen zijn in deze regio verouderd en verlaten, want dat zelfde geldt hier ook voor veel boerderijen in Galicië.
Als we vanuit een pad omhoog lopen naar een brede asfaltweg, begin een kerkklok te luiden.
Op de asfaltweg aangekomen, zie ik dat een vrouw vóór de kerk staat om met twee touwen de luidklokken te luiden.
We steken de weg over, op weg naar deze kerk, want die is nu open. Daarbij lopen we langs het stenen beeldje van een pelgrim.
Binnengetreden zien we alle pracht en praal van dit kleine kerkje.
Op een banier links tegen de kerkmuur zie ik de afbeelding van Sint Jacobus te paard als zogenoemde Morendoder. Als ik de klokkenluidster daarop wijs, corrigeert ze me met de mededeling dat het ‘Santiago Apostol’ is, want Spanjaarden willen in deze tijd liever niet de kritiek van het Morendoder over zich heen krijgen. Dan vertelt de vrouw over de relatie van Santiago en deze kerk. Ze vertelt dat Santiago de beschermheer is van deze kerk en van het dorp, en als ik dat verkort weergeef met de aanduiding van ‘patron’, bevestigt ze dat direct.
We hoeven de klokkenluidster er niet eens om te vragen, want ze is even in de consistorie, en daarna komt ze naar ons toe om ons een stempel in onze pelgrimspaspoorten te geven.
De parochiaan die zojuist nog op een stoel vóórin de kerk zat, gaat bij het altaar staan, om de Bijbel klaar te leggen bij de te lezen tekst van vandaag.
De vrouw vertelde ons al dat de ochtendmis over enkele ogenblikken zal aanvangen. Ondertussen komt er ook nog een ander echtpaar binnen.
We verlaten de kerk, en groeten de heilige Jacobus bij het verlaten van het kerkterrein.
Uitdaging voor wandelaars maar niet te doen voor fietsers
We gaan door, en gaan dan voort over een prachtig breed halfverhard pad, omgeven door oude bomen in allerlei grillige vormen.
Bij een kerkje komen we een volgend buurtschap binnen.
We naderen de stad Silleda, waar we onze koffiepauze willen houden, maar daartoe moeten we nog de nodige acrobatische toeren uithalen op een nat glibberig pad van dikke keien, dat tamelijk steil naar beneden loopt. Aan het begin van dit pad worden we ingehaald door drie mannen op mountain bikes. Die proberen even dit steile pad met hun mountain bikes te bedwingen, wat de voorste fietser aardig lukt. De tweede stapt halverwege af, en loopt verder. De achterste mountain biker geeft het al veel sneller op. Hij glijdt uit, blijft met zijn wiel en ook met een schoen vast zitten tussen de dikke keien, en gaat glibberend en glijdend op zijn fietsschoentjes met de mountain bike aan de hand lopend verder naar beneden.
En dan zien we een langeafstandsfietser eveneens met volle bepakking in tegengestelde richting ons tegemoet komen, omhoog nota bene. We geven elkaar de nodige ruimte, en dan ploetert de al te optimistische mountain biker langzaam naar boven, zijn mountain bike met daarop een behoorlijke bepakking moeizaam omhoog duwend.
Als de fietsers vóór ons uit zicht zijn, moeten wij nog een heel eind verder naar beneden, over de gladde keien, nat en glad geworden door de vele regen.
Uitgebreide koffiepauze in Silleda
Om 11:20 uur – na ongeveer 3,5 uren onafgebroken te hebben geklommen en gedaald – wandelen we over een parkeerterrein van vrachtwagens en andere bedrijfswagens de bebouwde kom van de stad Silleda binnen, op zoek naar een koffiepauzeplek.
Rechts van de weg zien we de eerste citroenen en sinaasappelen in de bomen hangen in een tuin.
Bars en café’s worden al aangekondigd langs de weg, maar op deze zondagochtend zijn die voor een deel gesloten. Maar als we langs de kerk, de Igrexa de Santa Eulalia, het centrum in lopen, vinden we gelukkig toch een bar die geopend is. Hier gaan we koffiedrinken.
Buiten trekken we onze regenkleding eerst uit op het terras, en dan gaan we naar binnen, waar tussen de Spanjaarden in dit volle café ook drie mannelijke pelgrims aan een tafel zitten (waaronder een Nederlander), en naast het tafeltje waar wij nog kunnen zitten, zit een Italiaans pelgrimsstel.
We bestellen koffie met een croissant en churros, en genieten dan op deze zondagochtend bij de kerk in het café van een heerlijke en welverdiende koffiepauze.
Om 12:05 uur laten we de bebouwde kom van Silleda achter ons. De zon breekt door, en vanaf nu houden we prima wandelweer vandaag, alhoewel de luchten achter ons dreigend blijven. Maar wij kijken vooral naar de opklaringen vóór en naast ons.
Van Foxo de Deza naar Chapa
Voorbij Silleda gaat het dan voort over een heel smal voetpaadje achter de huizen langs.
Het eerste buurtschap waar we dan doorheen komen, is Foxo de Deza.
In een muur onder een afdak hangt een gevelsteen, met daarop het opschrift ‘Camino Real’.
Het volgende gehucht dat we door komen, is O Espiño.
Links van de straat staat een rechtopstaande steen, met daarin een Sint-Jacobsschelp, waaronder voorheen ooit een waterkraan heeft gezeten. Er hangt nog wel een bordje bij dat verwijst naar drinkwater, maar dat is verleden tijd.
Onderweg krijgen we hier en daar prachtige uitzichten over de valleien.
We moeten via een nogal sterk gehavend bruggetje de Río Toxa oversteken. Rijdend verkeer mag er niet meer overheen, maar voor de wandelende pelgrims wordt een voor ons welkome uitzondering gemaakt.
Dan komen we door een viaduct, waar men in de wanden aan beide zijden ornamenten heeft aangebracht van enkele Sint-Jacobsschelpen en enkele zwaardkruisen.
Inmiddels hebben we onze plaats van bestemming Bandeira in de verte al zien liggen.
Maar eerst komen we nog door het dorpje Chapa.
Het is één uur in de middag, en de klok van de kerk van Chapa wordt geluid.
Inmiddels zien we de kerk ook, te midden van de huisjes die bij de kerk staan.
Overnachten in de pelgrimsherberg van Bandeira
Nu hebben we ook het volle zicht op de bebouwing van Bandeira.
We moeten eerst nog door een dal langs een bedrijfsterrein waar koeien samengehokt staan, en waar een veewagen van binnen wordt schoongespoten, en dan moeten we het dal weer uit naar boven, om dan om 13:25 uur de plaats Bandeira binnen te wandelen.
In de hoofdstraat kopen we in een klein winkeltje een fles water en een pak melk voor straks, en dan lopen we door naar de gemeentelijke pelgrimsherberg verderop in het dorp.
Daar worden we vlot ingecheckt, en kunnen we ons installeren in de grote slaapzaal.
Inmiddels zijn de drie mannen ook al gearriveerd die we eerder tijdens onze koffiepauze hadden ontmoet in Silleda, en als ik vanmiddag in de eetzaal het verslag van de dag zit te schrijven, komen ook de Amerikaanse moeder Cynthia en haar dochter Rachel in de herberg aan. Rond het avonduur zijn we dus met zeven pelgrims in deze pelgrimsherberg.
Het is vandaag een feestdag in Galicië, want het is de zogenoemde Dag van de Literatuur. Op internet stond gisteren dat de bars in het dorp vanmiddag daarom om 16:00 uur dicht zouden gaan, maar toen we vanmiddag in de eerste bar met restaurant vroegen of dat klopt, vertelde de vrouw binnen dat ze gewoon tot middernacht open zijn, en dat we nu vanavond gewoon langs kunnen komen in de eetzaal voor een pelgrimsmaaltijd. Dat gaan we doen, samen met de Amerikaanse medepelgrims Cynthia & Rachel en de Canadese Daphne.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten