Pelgrimsroute van Sevilla (S) naar Santiago de Compostela (S)
Vía de la Plata van Sevilla naar Astorga
Van Granja de Moreruela naar Barcial del Barco
Woensdag 29 april 2026 – 17,9 km.
Dag 30: 617,3 – 635,2 km.
 |
| Linksaf de Camino Sanabrés, maar wij gaan rechtsaf verder op de Vía de la Plata |
Vertrek uit Granja de Moreruela
Vandaag lopen we van de Vía de la Plata onze 30e etappe, over een afstand van 17,9 kilometer, van Granja de Moreruela naar Barcial del Barco.
De wekker wekt ons om 7:30 uur vanmorgen. Dat is voor ons later dan te doen gebruikelijk, want we hoeven vandaag niet zover te lopen. Het ontbijt staat beneden al voor ons klaar, dus we ontbijten in de grote woonkeuken van ons Casa Rural Donde Victor Luna in het centrum van Granja de Moreruela.
Als Durkje en ik klaar zijn met het ontbijt, pakken we onze rugzakken in.
Als we gereed zijn voor vertrek, sturen we eerst nog een feestbericht, omdat onze oudste kleinzoon Elwin vandaag zijn achtste verjaardag viert.
Dan verlaten we het gastenverblijf om 8:35 uur.
Vijf minuten later staan we achter de dorpskerk op de hoek waar de Camino Sanabrés en de Vía de la Plata uiteen gaan.
Voorzover ons bekend zijn wij de enige twee pelgrims van de 17 die gisteren in Granja de Moreruela overnachtten, die de Vía de la Plata helemaal uitlopen, want alle andere 15 vertelden ons dat ze vanaf hier de Camino Sanabrés op gaan. Wij wandelen daarentegen dus niet richting Ourense, maar gaan in de richting van Astorga, waar de Vía de la Plata eindigt.
We verlaten Granja de Moreruela aan de noordzijde.
Glibberend en glijdend met modderklonten aan de schoenen door het bos
Op het eerste kruispunt op een hoog punt houden we even halt, omdat we voor de jarige Elwin in Denemarken een filmpje willen maken, waarin we hem als pake & beppe op zo grote afstand feliciteren met zijn verjaardag. Dat filmpje sturen we hem daarna direct via WhatsApp. Dan gaan we een kilometers lange rechte veldweg op.
Op een asfaltweg aangekomen, volgen we die heel even naar rechts, om dan vlak vóór de N-630 een bospad op te gaan dat ons door een mooi bosperceel langs de N-630 voert.
Dat de N-630 niet meer zo druk wordt bereden als voorheen, blijkt wel uit het feit dat aan de overzijde van de weg een groot bouwwerk staat, dat lang geleden waarschijnlijk een mooi hotel-restaurant is geweest tegenover dit bos waarin we nu lopen.
Al vanaf dat we Granja de Moreruela uit liepen, miezerde het licht, maar nu we hier door het bos lopen, gaat de miezer over in regen, en wel zo hard dat we het nodig achten om onze regenjassen aan te trekken. Optimistisch als we zijn, trekken we de regenbroeken (nog) niet aan, waarvan we later spijt krijgen, omdat het aanhoudend en nog veel harder begint te regenen. Gevolg: doornatte broek(spijpen) en natte sokken in de wandelschoenen.
De regen maakt het er niet leuker op, maar we lopen gewoon door, want ook in de regen kun je lopen.
Vooral door het heuvelachtige bosgebied met het onverharde pad wordt het heel erg glibberig, en dikke klonten aarde kleven aan onze schoenen, maar we lopen en glibberen voorzichtig door.
Op een breed steentjespad laten die modderklonten wel weer los, maar het blijft in de regen slalommen tussen alle waterplassen door. Op één plek is het pad over de volle breedte overstroomd, zodat we er niet zomaar doorheen kunnen lopen. Daarom moeten we hier zoals op enkele andere plekken even door de iets hogere bermvegetatie om al balancerend toch zo goed als mogelijk verder te kunnen gaan.
Boodschappen en koffie in Santovenia del Esla
Als we om 10:35 uur het dorp Santovenia del Esla naderen, regent het al iets lichter, en begint het enigszins op te klaren.
In het dorpscentrum aangekomen, steken we eerst de hoofdweg over om in het gemeentehuis een stempel voor onze pelgrimspaspoorten te halen.
Daarna lopen we de beide bars voorbij, om vlak vóór de kerk linksaf een klein straatje in te gaan, waarvan we op Google Maps hadden gezien dat daar een levens-middelen-winkeltje open is. Dat blijkt inderdaad het geval te zijn, dus hier halen we – nu het nog kan – onze boodschappen voor vandaag en voor morgen, want pas morgenmiddag kunnen we weer boodschappen halen.
Het is inmiddels droog geworden als we van de kruidenier teruglopen naar één van de bars aan de kopse kant van het dorpsplein. Daar gaan we naar binnen, en bestellen we een kop koffie. Aan de wand van de bar hangt een groot schilderij waarop de bar is te zien aan het plein van dit dorp.
We ruimen onze regenkleding op, doen de boodschappen in de rugzak en genieten hier in de bar van onze koffiepauze in den droge.
Daarna wandelen we door de hoofdstraat naar de dorpskerk.
Aan de kerkmuur hangt ook hier evenals in Granja de Moreruela een paneel van de Vía de la Plata, waarop onder andere de naam van het dorp staat.
Voorbij de kerk nemen we een uitvalsweg naar beneden.
Om 11:30 uur verlaten we Santovenia del Esla over een karrenspoor.
Op het rechte pad naar Villaveza del Agua
Ter hoogte van de hoogliggende begraafplaats gaan we de N-630 op, om die een eindje te volgen. Daarna verlaten we de N-630 om eerst een stuk veldweg te nemen vlak langs de N-630.
Daarna draaien we iets verder van de N-630 af, om dan kilometers lang een kaarsrechte veldweg te nemen. Links van het steentjespad loopt een kilometers lang irrigatiekanaal, dat hier en daar haaks naar links draait, opdat de akkers geïrrigeerd kunnen worden in droger tijden.
Een uur nadat we Santovenia del Esla hebben verlaten, krijgen we het volgende dorpje in zicht, namelijk Villaveza del Agua.
De kerktoren steekt prominent boven de bebouwing van het dorp uit.
Om 12:30 uur vlak vóór Villaveza del Agua eindigt een kilometers lange rechte veldweg. Die lange rechte weg was wel wat monotoon, maar het is gelukkig droog en zacht weer, en bovendien heeft de gevangenis die we enkele dagen geleden passeerden ons er toch wel in stilte en ter overdenking op gewezen dat je het beste af bent in je leven als je op het rechte pad blijft. Monotoon is niet altijd even leuk, maar vrijheid is toch wel een hoog goed.
In Villaveza del Agua staat op een braakliggend terrein een mooi boerenhok, dat vroeger van beton en dakpannen is opgebouwd in de vorm van een pagode.
We lopen een eindje door de hoofdstraat van het dorp, tot vlak vóór de voormalige bar, waar we weer een veldpad op gaan.
Op dat pad verlaten we Villaveza del Agua.
Pendelen tussen Bar Borox & Albergue Las Eras in Barcial del Barco
Het is nu nog maar enkele kilometers naar Barcial del Barco. Al zo’n vijf minuten later krijgen we onze plaats van bestemming duidelijk in beeld.
Onze laatste kilometers van vandaag volgen op enige afstand de N-630, en zo rond 13:00 uur lopen we aan de voet van de hogerop gebouwde kerk het dorp binnen.
Boven aangekomen op de hoofdstraat steken we die over ter hoogte van het gesloten gemeentehuis, en gaan we op zoek naar de herberg en naar de bar waar we ons kunnen melden. Een oudere man op straat vraagt ons waar we naar toe willen, en omdat hij toch de kant van de bar op moet, loopt hij met ons mee naar de bar, en vertelt dat we ons binnen kunnen melden om toegang te krijgen tot de herberg ‘Albergue Las Eras’.
Binnen in Bar Borox worden we ontvangen door een vrouw die ons vertelt dat we pas vanaf 14:00 uur in de herberg kunnen. We besluiten die wachttijd te benutten door hier in de bar te lunchen met brood met tortilla de patatas met een kop thee erbij; een heerlijke lunch voor de pelgrim.
Ondertussen komt er nòg een pelgrim binnen, die wij nog niet kennen. Dat is ook wel heel logisch, want deze Oostenrijkse pelgrim uit Kufstein komt van de andere kant, vanuit het noorden aangelopen, vanuit Astorga, gaand in zuidelijke richting naar Salamanca. Dat wij nu op een wel hele stille camino lopen, blijkt wel uit het feit dat hij in de afgelopen vier dagen nog maar drie andere pelgrims tegemoet heeft zien komen. Hij gaat vannacht met ons overnachten in de herberg.
De herbergier neemt na ons inchecken eerst Durkje en mij mee naar zijn herberg, maakt ons daar wegwijs en vertrekt dan weer.
Ik wees de herbergier er zojuist nog even op dat hij hier een schilderij heeft hangen van Barcial del Barco van dezelfde schilder die ook het schilderij had gemaakt van de bar en het dorpsplein van Santovenia del Esla. Aan de foto die ik daar maakte, is overduidelijk dezelfde schilderstijl te zien.
Nu kunnen wij ons installeren, en nadat ik gedoucht heb, komt de herbergier nog eens langs om de Oostenrijkse pelgrim Rafaël toegang te geven tot deze herberg.
Gedurende de middag komen er geen nieuwe pelgrims meer bij, dus de hele slaapzaal en de herberg wordt vanmiddag en vannacht alleen door ons drieën gebruikt.
Op onze navraag hoe laat we ons vanavond in de bar Borox van de herbergier kunnen melden voor het avondeten, had de vrouw ons eerder al verteld dat dat vanavond vanaf 20:30 uur kan. Voor Nederlandse begrippen is dat wel wat laat, maar voor de Spanjaarden is dat zo ongeveer het moment dat de keukens van restaurants open gaan. Kortom, half negen vanavond avondeten; gezellig samen met Rafaël, die Oostenrijkse pelgrim.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten