100 jaar Vereniging Plaatselijk Belang Stiens

Dinsdag 29 mei 2012

Cover van het Jubileumboek

Eeuwboek
Onze lokale 'Vereniging Plaatselijk Belang Stiens' bestaat dit jaar 100 jaar. Dat eeuwfeest hebben we als leden met het bestuur en met diverse gasten gevierd tijdens een jubileumconcert met aansluitende receptie. Ter voorbereiding op dit eeuwfeest maakte de Vereniging het Jubileumboek met als titel '100 jaar Vereniging Plaatselijk Belang Stiens'. De teksten, foto's en vormgeving zijn verzorgd door Durk Reitsma, Syb de Jong, Jaap Bams, Jacob en Marijke Hemrica en Jan Oosterhuis. Op 10 februari 2012 is dit Jubileumboek door de huidige voorzitter Jaap Bams aangeboden aan de oud-voorzitter Willem Jansma. Na deze avond kregen alle Verenigingsleden een exemplaar van dit Jubileumboek thuisbezorgd.

Bronnenstudie
Om het Jubileumboek te schrijven, werd het oude archief van de Vereniging onderzocht, dat in het verleden was gedeponeerd bij het Historisch Centrum Leeuwarden. De auteurs hebben deze archiefbronnen gebruikt om hun teksten te schrijven en om delen uit notulen en verslagen deels letterlijk over te nemen in het boek. In een rood gecursiveerde letter zijn die citaten afgedrukt in het boek en een aantal scans van oude documenten - zoals het Huishoudelijk Reglement van 1912 - zijn op opeenvolgende linkerpagina's afgebeeld. Voorts bevat het Jubileumboek afschriften van krantenknipsels en oude en nieuwe foto's in zwart-wit en kleur.

Den bloei en de welvaart
In zijn Voorwoord schrijft oud-voorzitter Willem Jansma dat de Vereniging als statutair doel kreeg: 'den bloei en de welvaart van Stiens te bevorderen'. De vereniging werd opgericht op 8 februari 1912. Actuele onderwerpen voor deze nieuwe Vereniging waren in dat jaar de straatverlichting en de verontreinigde dorpsvaart, die overigens in 1937 nog steeds stonk. In haar tweede verenigingsjaar beijverde de Vereniging zich ervoor dat Stiens zo spoedig mogelijk zou worden voorzien van electriciteit voor licht en kracht. Daarna kwamen onderwerpen aan de orde zoals: brievenbussen, baldadige jeugd, de stationswachtkamer en zindelijkheidsverhogende waterplaatsen.

Zakken drogen
In 1935-1936 was de mogelijke annexatie van onze gemeente Leeuwarderadeel door Leeuwarden een veelbesproken item. Tegenwoordig - Anno 2012 - laait deze discussie weer op onder de noemer van Gemeentelijke Herindeling.
In 1912 was statutair vastgelegd dat de Vereniging tegenover politieke en religieuze vraagstukken beslist neutraal zou zijn, maar in het begin van de 50er jaren werd door inmenging van de Vereniging Plaatselijk Belang Stiens bij de gemeente een verbod gerealiseerd om op zondag zakken te drogen langs de Uniawei.

Wandelen in en rond Stiens
Dat de Stiensers medio vijftiger jaren van de vorige eeuw nog geen concrete beelden hadden bij onze gemeente als geschikte wandellocatie bleek uit een reactie in die jaren als: "Wêr wolle jimme de minsken hinne rinne litte; nei it Tichelwurk en werom?" In 1960 werd een wandeltocht een succes en tot traditie verheven. In 2004 publiceerde de Vereniging een Cultuur-historische Dorpswandeling door Stiens en in 2011 gaf de Vereniging de wandelgids 'Stedpaed' uit. 

1962-2012
Onderwerpen die de laatste 50 jaar de revue in Verenigingsverband passeerden, zijn onder andere: openbare telefooncellen, geluidshinder en baanverdraaiing van de vliegbasis, ruilverkaveling, molen 'De Hoop', een nieuwe begraafplaats, een woonwagenkamp, Radio Middelsé, fietspaden, spoorverbinding en spoorwegloodsen, straatnamen, speeltuinen, verkeersstructuurschets en verkeersveiligheid, millenniumwisseling, Noordwest Tangent, de kearewears, zwerfvuil, jeugdparlement, zorgcentrum, volkstuinen, optochten, kraaien rond de kerk, Burgernet en dorpsvisie.
Het Jubileumboek laat zien dat de Vereniging Plaatselijk Belang in alle opzichten mee is gegaan met de tijd. Deze Vereniging heeft in die 100 jaren een belangrijke rol gespeeld in het kader van 'den bloei en welvaart van Stiens'.

Uitvaart van Nally

Dinsdag 24 januari 2012

Rouwdienst voor Rinaldo in de grote aula van De Nieuwe Ooster

De jonge evangelist
Vanmorgen vroeg rijden Durkje en ik met mem naar De Nieuwe Ooster (begraafplaats) in Amsterdam; de monumentale en groenste gedenkplaats van Nederland. Om 11.00 uur zit de grote aula van deze begraafplaats overvol. Rondom de zitplaatsen staat in de achtergalerij ook nog een bijzonder groot aantal jonge vrienden en kennissen van Rinaldo. Vorige week werden we opgeschrikt door het plotselinge overlijden van Rinaldo (ook wel Nally genoemd), nog maar 29 jaar oud, stiefzoon van mijn Arubaanse pleegbroer Dolf en zijn Surinaamse vrouw Diana, de moeder van Rinaldo. Overal zijn familie, gemeenteleden, vrienden en kennissen vandaan gekomen om vandaag de laatste eer te bewijzen aan Rinaldo, die tot zijn onverwachte overlijden het geloof heeft behouden en daar als jonge evangelist bewogen van getuigde, zo horen we vandaag van velen.

Rouwdienst
De rouwdienst wordt verzorgd door de Volle Evangelie Gemeente 'Mosterdzaad Internationaal', waar Rinaldo lid van was en waarvan Dolf voorganger en Diana oudste is. Zuster Bakaman heeft de leiding en apostel Bakaman is de voorganger van deze rouwdienst. Er wordt veel gezongen (waaronder 'Jezus de da winiman' ('Jezus is overwinnaar')), onder leiding van de eigen gemeenteband. Twee vrienden staan tijdens de dienst op het podium aan beide zijden naast de kist. Een mooie foto en heel veel bloemen sieren het podium van de aula. Veel sprekers voeren tijdens de rouwdienst kort het woord. Zijn vriend Giancarlo over Rinaldo: 'Rinaldo is nu naar de hemel en daarom wil ik dus later ook naar de hemel'. Rinaldo's vriendin Liwonne zingt het lied dat Rinaldo altijd zong als hij in aanbidding was. Ook zijn broers en zus presenteren zich op het podium en Rinaldo zijn nichtjes zingen drie liederen voor Rinaldo, en voor ons ter bemoediging ('Houd mij dicht bij U"). Na de preek van apostel Bakaman volgt een rapsong van een neef van Rinaldo, die daarbij vertelt dat hij door Rinaldo tot bekering is gekomen, waarna hij gevoelig rapt, onder andere met de woorden: "Broeder, spreid je vleugels; vlieg weg, Adonai, waarom jij?"

Nooit meer ....
Voordat de kist wordt uitgedragen, zingen we onder andere:

Nooit meer rouw, nooit meer tranen

Nooit meer lijden, nooit meer dood

Nooit meer pijn, nooit meer ziekte

Nooit meer onrecht, nooit meer nood.

In een lange rouwstoet gaan we achter het snelle tromgeroffel van een kleine drumband over de begraafplaats naar het graf. Onderweg en bij het graf wordt gezongen en bij de teraardebestelling worden door enkelen nog woorden ten afscheid en als dank gesproken.

Zijn geloof behouden
Na de begrafenis rijden allen naar de kerkzaal van de Volle Evangelie Gemeente Mosterdzaad Int. in Amsterdam Zuid-Oost. Hier is tot vier uur volop gelegenheid om elkaar te ontmoeten, om te eten en te drinken en om met elkaar ook na te praten over wie Rinaldo was en wat hij voor velen heeft betekend. In de gesprekken komt vooral naar voren dat Rinaldo in zijn leven hier op aarde de Heer Jezus heeft verheerlijkt, door het werk te voleinden dat Jezus hem heeft toevertrouwd; in gehoorzaamheid aan Gods Woord. Daarbij heeft Rinaldo zijn geloof behouden; een ware troost voor zijn ouders, zijn familie en ook voor alle anderen die hier vandaag bijeen zijn. Rinaldo is nu bij de Heer!

3e Prijs in fotowedstrijd Levensbeschouwing op Straat

Donderdag 10 maart 2011

Levensbeschouwing is overal.
Als je goed kijkt, ligt het gewoon op straat.
Kerk, moskee, tempel en synagoge zijn duidelijk zichtbaar.
Soms kun je aan mensen zien welke levensbeschouwing ze hebben.
Levensbeschouwing kun je ook zien aan hun symbolen en hun rituelen.

Op 15 september 2010 schreef ik over de fotowedstrijd die het Centrum voor Levensbeschouwing in het najaar van 2010 had uitgeschreven. Het Centrum voor Levensbeschouwing is gevestigd in Stenden hogeschool te Leeuwarden, werkt nauw samen met opleidingen van Stenden hogeschool en met andere instellingen in Nederland die zijn gespecialiseerd in kennis betreffende levensbeschouwing. De uitnodiging om mee te doen aan deze fotowedstrijd, heb ik beantwoord door het inzenden van enkele thema-foto’s.

Aan deze fotowedstrijd namen 22 fotografen deel. Totaal zonden zij 49 foto’s in. Een fotojury heeft de inzendingen beoordeeld op fototechniek, compositie, creatief gebruik van de openbare ruimte en op het levensbeschouwelijke thema. De jury bestond uit: Suzan Bosch (Stenden-Instituut Service Management), Klaas-Wybo van der Hoek (Stenden hogeschool), Henk Postma (Stenden hogeschool) en Henk Pol (Centrum voor Levensbeschouwing).

De jury heeft zich stapsgewijs gebogen over de inzendingen en is zo tot een fotoselectie gekomen. Eerst werd beoordeeld of was voldaan aan de opdracht het thema ‘Levensbeschouwing op Straat’ in beeld te brengen. Foto’s die de opdracht op al te traditionele wijze uitbeeldden, werden terzijde gelegd. Foto’s van esthetische kwaliteit of verrassende verbeelding werden in rangorde gelegd.

De prijswinnaars met de winnende foto’s zijn inmiddels bekend gemaakt op de website van het Centrum voor Levensbeschouwing. De eerste prijs ging naar Nicole Loeve, de tweede prijs naar Abe Maaijen en mij viel de derde prijs ten deel. Eervolle vermeldingen werden toegekend aan Leonie Zuijdervliet en Yvon Salié, voor hun prachtige foto’s.

Mijn prijswinnende foto maakte ik op 28 juli 2009, op de laatste pelgrimsdag van Durkje en mij in 2009, toen wij het pelgrimspad bewandelden van het Franse Châteauneuf-Val-de-Bargis naar La Charité-sur-Loire. Het laatste dorpje dat we passeerden vóórdat we de oversteek door het veld maakten naar La Charité-sur-Loire was het dorpje ‘Raveau’. Evenals veel Franse dorpen ligt ook in Raveau de oude, geheel ommuurde begraafplaats vlak buiten het dorp. Het pelgrimspad loopt langs de hoge muur van deze begraafplaats en als je over de muur kijkt, zie je de laag en hoog boven de grafstenen uitstekende kruisen, van verschillende materialen en in uiteenlopende vormen gemaakt.

Deze foto deed mij denken aan een oud gezegde, dat je tegenwoordig bijna nooit meer iemand hoort zeggen, namelijk: “Wij leven onder het kruis’. Het leven gaat niet elke dag over rozen, niet elke dag halleluja en in de gloria. Zo is onze werkelijkheid van gisteren, vandaag en morgen. We hebben wel van die gelukzalige momenten, waarop als het ware de hemel voor ons open gaat, momenten waarop je niets anders kunt en wilt dan God loven en prijzen. Af en toe is onze weg echter geen gemakkelijke weg, een weg van pijn en verdriet, van ziekte, sterven en rouw; in bijbelse termen: onze weg door de woestijn; maar ... dan wel op weg naar het beloofde land, naar Kanaän.

Nog even en dan zitten we al weer in de Passietijd, de weken die voorafgaan aan het Paasfeest. Een tijd om ook stil te staan bij ons leven onder het kruis, ons kruis dragen op onze weg door de woestijn, stilstaan onder het kruis, stilstaan bij Jezus’ sterven aan het kruis, met elk jaar weer dat hoopgevend en wenkend perspectief van Pasen: opstanding uit de dood.

Martenastate: hoe schoon ook, 't zal eenmaal vergaan

Woensdag 13 mei 2009

“Niets is hier blijvend. Alles, hoe schoon ook, zal eenmaal vergaan.” Woorden uit de Zangbundel van Johannes de Heer, die wijzen op de vergankelijkheid van de mens, van natuur en cultuur. Eergisteren (over cultuur) en gisteren (over natuur) schreef ik de eerste twee delen van een drieluik over het landgoed Martenastate in Cornjum (zie mijn weblogberichten van 11 en 12 mei 2009). Vandaag het derde en laatste deel van deze serie: over de vergankelijkheid van de mens.

De familie Martena is lang eigenaar geweest van het landgoed Martenastate te Cornjum. Verschillende generaties Martena hebben het oude kasteeltje Martenastate bewoond. Jonkheer Duco Martena Burmania van Vegelin van Claerbergen was de laatste adelijke bewoner van het geslacht Martena.

De familie Vegelin van Claerbergen liet in het begin van de negentiende eeuw - in 1809 - op hun landgoed Martenastate een eigen familiegraf aanleggen, in de vorm van een grafheuvel. Deze grafheuvel is te vinden aan de zuidoostkant van het landgoed. Onder de tien grote grafstenen van deze particuliere begraafplaats ligt de familie Martena begraven. Ook de al eerder genoemde jonker Duco, die als laatste bewoner geen nageslacht achter liet.

Deze grafheuvel wordt omzoomd door verschillende monumentale beuken. Bijzondere bewoners zijn de Blauwe Reigers, die bij deze grafheuvel – gelegen naast de eenvoudige natuurcamping aan de zuidkant van het terrein van Martenastate - een Reigerkolonie bevolken.