Zie het nieuwe leven

Paaszondag 31 maart 2013 

Liturgisch bloemstuk op Paasmorgen in De Arke van Drachten

Nieuw leven
Het kruis is leeg.
De nieuwe Paaskaars brandt.
De nieuwe kaars op de viertafel brandt.
Op de viertafel liggen weer kleden; en witte bloemen komen voort uit de grote stenen; teken van nieuw leven voorbij terzijde gerolde stenen.
Het liturgisch bloemstuk in De Arke van Drachten heeft op deze Paasmorgen als passend thema: 'Zie het nieuwe leven'.

U zij de glorie!
Witte Donderdag is voorbij.
Goede Vrijdag is gepasseerd.
Stille Zaterdag is afgesloten met een Paaswake, met Pieter de hele nacht in de Sint-Vituskerk van Stiens.
Paasmorgen 2013: 'De Heer is waarlijk opgestaan. Halleluja!'

Paasfeest in Drachten
Paasavond brachten we door bij Durkje haar ouders, waar we gisteravond een oom en tante uit Canada ontmoetten; een warm weerzien na enkele jaren. In 2003 hebben we hen bezocht in het Canadese Brampton.
Onze Paasnacht was kort, laat thuis gekomen, de klok één uur vooruit gezet vanwege de aanvang van de zomertijd, en om 7.00 uur al weer opstaan.
Durkje en ik zijn vanmorgen om 8.00 uur uit Stiens vertrokken, om met mem het Paasfeest in De Arke van Drachten te vieren. De eerste ochtenddienst begint hier om 9.00 uur. De kleine groep kerkgangers wordt uitgenodigd voorin de kerkzaal te komen zitten. Om half elf zal de Drachtster Christelijke Muziekvereniging Crescendo de tweede ochtenddienst muzikaal begeleiden. Dan zal het veel drukker worden in deze kerkzaal.

Paasbrunch in Groningen
Na afloop van de kerkdienst ontmoeten de vertrekkende kerkgangers van de eerste kerkdienst de binnenkomende kerkgangers van de tweede ochtenddienst. De leden van het harmonieorkest Crescendo wandelen het kerkgebouw binnen met grote koffers met daarin hun blaasinstrumenten. Ook drie Stenden-collega's zie ik tijdens de dienstenwisseling.

We rijden na de kerkdienst met mem naar Groningen; door een wit sneeuwlandschap, want we hebben dit jaar een wit Pasen. In Drachten steken de paarse en witte Krokussen op tedere groene steeltjes trots uit boven een dun laagje Paassneeuw: Zie ook hier het nieuwe leven.

Sneeuw-krokussen, teken van nieuw leven

Teken van Pasen, voor wie dat wil zien.

De rest van de dag verblijven we in Groningen bij Baukje & Rauke. Ze organiseren voor ons een mooie Paasbrunch; dus alle reden om vandaag graag bij hen in familiekring te gast te zijn.

Passie & Passion op Witte Donderdag

Witte Donderdag 28 maart 2013

De voorzitter van het visitatiepanel presenteert de bevindingen

Passie
Een visitatie op Witte Donderdag. 
Dat vraagt om passie. 
En passie kregen we vandaag volop te zien.
Passie zet iets in beweging, en zeker ook vandaag.

Toegepaste Bedrijfskunde
De visitatie van onze HBO-Bachelor-opleiding 'Toegepaste Bedrijfskunde' van Stenden Hogeschool is gisteren van start gegaan.
Vandaag volgt een visitatieprogramma, waarin de visitatiecommissie van de Netherlands Quality Agency (NQA) opleidingsdocumenten bestudeert en vooral ook gesprekken voert met allerlei opleidingsvertegenwoordigers in panels van studenten, docenten, docentleden van diverse commissies en ook de leden van het management team van deze opleiding en van de School of Business, waaronder deze mooie opleiding ressorteert.

Bevindingen
Aan het eind van de middag krijgt het management een eerste terugkoppeling van de voorlopige bevindingen van het externe audit team, dat bestaat uit onafhankelijke, gezaghebbende experts op het gebied van bedrijfskunde, hoger onderwijs, studentenzaken en auditeren. Na deze management meeting komt het visitatiepanel naar de debriefingkamer, waar een flinke groep hogeschoolmedewerkers van de opleiding en van de stafdiensten te horen krijgt dat deze opleiding met goed resultaat deze visitatie afsluit. De voorzitter van het visitatiepanel presenteert de panelbevindingen, waarin naast de beoogde beoordelingen ook enkele goede aanbevelingen worden gegeven, waar de opleiding direct al haar voordeel mee kan doen. De feedback van het panel wordt door de aanwezige Stenden Hogeschoolmedewerkers in dank aanvaard.

Gerealiseerd resultaat
Ik heb gisteren en vandaag vóór, tijdens en na de (de)briefingsessies een medewerkersteam met passie zien werken. Het is een betrekkelijk kleine, maar fijne opleiding met betrokken medewerkers en studenten, die er samen in voorzien dat een optimaal leerklimaat wordt gecreëerd, waarin studenten (en ook docenten) veel en goed leren, en samen bovendien ook een goede tijd met elkaar hebben. En als zo'n visitatiepanel dan aan het eind van zo'n visitatiedag verklaart dat het eindresultaat van voldoende nivo is, dan is dat de kroon op het werk van al die betrokkenen van binnen en buiten deze opleiding.
Hun passie zette iets in beweging; zo bleek vandaag.

The Passion 2013
Aan het begin van de avond kom ik tevreden en dankbaar thuis. Eerst even een warme maaltijd en aan tafel onze beide werkdagen in het onderwijs in geuren en kleuren doorspreken. Mooi op tijd klaar om het Journaal te zien en dan aansluitend voor de televisie blijven zitten, om te kijken naar een heel andere passie: 'The Passion'.
The Passion is de spraakmakende hervertelling van de laatste uren van het leven van Jezus. Het is een groot(s) cultureel pop-evenement; dit jaar bij de Hofvijver in het centrum van Den Haag. Op deze Witte Donderdag in de Stille Week vertolken bekende Nederlandse artiesten met een bekend muziekrepertoire het eeuwenoude bijbelse lijdensverhaal op eigentijdse wijze.
Hun passie zet iets in beweging: mensen, gelovig en niet-gelovig, jong en oud, buiten in Den Haag en ook binnenshuis bij al die televisies.

Mede mogelijk gemaakt door het NBG
Dit jaarlijkse mediaspektakel (voorheen in Gouda en Rotterdam) wordt mede mogelijk gemaakt door het Nederlands Bijbelgenootschap (NBG), dat op deze wijze invulling geeft aan een deel van haar missie: zorgen dat de Bijbel de mensen aanspreekt.
Als bestuurslid van het NBG was ik wederom uitgenodigd voor het VIP-relatieprogramma, om samen met relaties van o.a. de EO, Bisdom Rotterdam, RKK, Jong Katholiek, PKN, NBG, Kamerleden en die duizenden andere aanwezigen te kijken naar de performance van dit moderne passiespel. Omdat ik tot aan het begin van deze avond nog werkzaam was bij de visitatie in Stenden Leeuwarden, zit fysieke aanwezigheid bij The Passion er voor dit jaar niet in, maar de rechtstreekse registratie in de televisieuitzending is een prima alternatief. Wat is het ook dit jaar weer een indrukwekkende openluchtvoorstelling, met gepassioneerde artiesten en publiek.

Witte Donderdag
Niet allen in bijbels opzicht is het vandaag Witte Donderdag.
Buiten sneeuwt het nota bene nog heel licht, fijne witte sneeuw op Witte Donderdag.
Zouden we dit jaar dan toch zelfs ook nog een wit Paasfeest krijgen?

De Crisiskaravaan

Zaterdag 30 mei 2009

Rwanda, Darfur, Somalië, Afghanistan, Sudan, Congo, Sierra Leone en de Balkan. De bevolking van zo’n vijftig landen zijn de afgelopen jaren slachtoffer geweest van oorlog, genocide en/of hongersnood. Neutrale, onpartijdige en onafhankelijke hulp wordt dan beschouwd als een menselijke plicht. Nog nooit er waren zoveel hulporganisaties als tegenwoordig. Een karavaan van niet-gouvernementele organisaties (NGO’s) trekt over onze planeet, van crisisgebied naar oorlogszone, met in hun voetspoor (vaak embedded) popsterren, acteurs, politici en journalisten.

De humanitaire hulpverlening is een industrie geworden, waarin organisaties met elkaar strijden om een zo groot mogelijk aandeel. Miljarden euro’s per jaar gaan erin om. Van duizend organisaties per crisis kijken we niet meer op. En ze gaan door met helpen, ook als de strijdende partijen hun geld en goederen rechtstreeks laten verdwijnen in oorlogskassen.

Waarom krijgen sommige landen hulp met bakken tegelijk, terwijl andere het moeten doen met de restjes? Waarom zijn de resultaten vaak zo schamel? Waarom worden de hulporganisaties maar zo zelden ter verantwoording geroepen? Waar houden humanitaire beginselen op nog ethisch te zijn?

In haar boek “De crisiskaravaan, achter de schermen van de noodhulpindustrie” (uitgegeven in 2008) analyseert journalist Linda Polman de zin en de moraal van de internationale humanitaire hulpverlening. Over de tegengestelde visies van Henri Dunant en Florence Nightingale. Over de totale ethische ramp van de Rwandese Hutu’s en de Tutsi’s in het Zaïrese Goma. Over de contractkoorts van de elkaar beconcurrerende hulporganisaties. Over de particuliere Mongo’s (My own NGO’s). Over de met hulp overspoelde Donor Darling-projecten. Over het gebruiken van hulp als oorlogswapen. Over de explosie van geweld, veroorzaakt door Refugee Warriors in vluchtelingkampen. Over hoe honger wordt ingezet als wapen. Over situaties waar niet de NGO’s, maar de ontvangers van hulp de regie hebben. Over Afghaniscam: het systematisch gebrek aan controle op hulpfondsen. Over de geldende logica van ons actuele humanitaire tijdperk.

Met dit boek geeft Linda Polman een aanzet om kritische vragen niet langer uit de weg te gaan en om de discussie op gang te brengen over hoe het beter kan. Voor de niet-ingewijden voegt ze een omvangrijk hoofdstuk “Aid Speak” toe, waarmee ze met praktijkvoorbeelden het jargon van de humanitaire hulpverlening uitgebreid uitlegt. Polman sluit af met het gedicht “Het Wijnglas” van Dirk Witte, dat gaat over de Eerste Wereldoorlog. Vier regels van dit vandaag nòg actuele gedicht tekenen zo treffend de inhoud van haar boek:

“Elke dag brengt nieuwe ellende,
Elke dag brengt nieuwe rouw,
Elke dag krijgt ons vertrouwen,
In de mensen weer een knauw.”