Visitatievoorbereiding van een nieuwe HBO-opleiding

Vrijdag 25 september 2009

Het starten van een nieuwe opleiding in het Hoger Beroepsonderwijs (HBO) is geen sinecure. Een jarenlang proces van onder andere marktonderzoek, haalbaarheidsstudie, conceptontwikkeling, ontwerp en curriculumbouw wordt binnen Stenden hogeschool doorlopen, alvorens bij de overheid goedkeuring wordt verkregen om te mogen starten met een nieuwe opleiding.

In de afgelopen jaren heeft Stenden hogeschool zo'n traject doorlopen. Samen met een grote groep vertegenwoordigers uit het werkveld - waarvoor de nieuwe opleiding studenten zal gaan opleiden - is een opleidingsconcept ontwikkeld en is een blauwdruk gemaakt van een HBO-bachelor-opleiding, waarvan het werkveld, de hogeschool en potentiële studenten zeggen dat dit een opleiding wordt waarin studenten goed worden voorbereid om na vier studiejaren als goed gekwalificeerd, beginnend beroepsbeoefenaar het betreffende werkveld in te gaan.

De medewerkers van Stenden hogeschool en de experts uit het werkveld zijn nu klaar om binnenkort de kwaliteit aan te tonen van de ontwikkelde opleidingsplannen. Daartoe zal op afzienbare termijn een visitatiecommissie van de Nederlands-Vlaamse Accreditatie Organisatie (NVAO) bij ons op bezoek komen om de kwaliteit van de planvorming te toetsen aan de toetsingscriteria die voor een nieuwe bachelor-opleiding in het hoger beroepsonderwijs gelden. Als de NVAO besluit om deze nieuwe opleiding te accrediteren, zal Stenden hogeschool bij de Minister van Onderwijs & Wetenschap (OC&W) ook de overheidsbekostiging van deze dan geaccrediteerde opleiding proberen te verkrijgen.

Nu de visitatie van de nieuwe opleiding in zicht is, en alles klaar ligt om geverifieerd te worden, is het moment gekomen om alle deelnemende partijen van de visitatie goed voor te bereiden op de naderende visitatiedag. Het projectmanagement-team van deze nieuwe opleiding heeft mij gevraagd om vanmiddag een presentatie te verzorgen over de wijze waarop de visitatie over enkele weken zal plaatsvinden. Samen met de groep vertegenwoordigers/experts uit het betreffende werkveld loop ik vanmiddag alle relevante zaken daartoe door. Na mijn inbreng volgen een aantal inhoudelijke bijdragen van enkele andere collega's. Aan het eind van de middag zijn de werkveldvertegenwoordigers goed voorbereid om er samen met de vertegenwoordigers van de hogeschool voor te kunnen zorgen dat alle gevraagde informatie binnenkort aan het visitatiepanel van de NVAO wordt gegeven. Deze informatie heeft de visitatiecommissie nodig om vervolgens een beargumenteerd, positief accreditatieadvies uit te kunnen brengen.

De Crisiskaravaan

Zaterdag 30 mei 2009

Rwanda, Darfur, Somalië, Afghanistan, Sudan, Congo, Sierra Leone en de Balkan. De bevolking van zo’n vijftig landen zijn de afgelopen jaren slachtoffer geweest van oorlog, genocide en/of hongersnood. Neutrale, onpartijdige en onafhankelijke hulp wordt dan beschouwd als een menselijke plicht. Nog nooit er waren zoveel hulporganisaties als tegenwoordig. Een karavaan van niet-gouvernementele organisaties (NGO’s) trekt over onze planeet, van crisisgebied naar oorlogszone, met in hun voetspoor (vaak embedded) popsterren, acteurs, politici en journalisten.

De humanitaire hulpverlening is een industrie geworden, waarin organisaties met elkaar strijden om een zo groot mogelijk aandeel. Miljarden euro’s per jaar gaan erin om. Van duizend organisaties per crisis kijken we niet meer op. En ze gaan door met helpen, ook als de strijdende partijen hun geld en goederen rechtstreeks laten verdwijnen in oorlogskassen.

Waarom krijgen sommige landen hulp met bakken tegelijk, terwijl andere het moeten doen met de restjes? Waarom zijn de resultaten vaak zo schamel? Waarom worden de hulporganisaties maar zo zelden ter verantwoording geroepen? Waar houden humanitaire beginselen op nog ethisch te zijn?

In haar boek “De crisiskaravaan, achter de schermen van de noodhulpindustrie” (uitgegeven in 2008) analyseert journalist Linda Polman de zin en de moraal van de internationale humanitaire hulpverlening. Over de tegengestelde visies van Henri Dunant en Florence Nightingale. Over de totale ethische ramp van de Rwandese Hutu’s en de Tutsi’s in het Zaïrese Goma. Over de contractkoorts van de elkaar beconcurrerende hulporganisaties. Over de particuliere Mongo’s (My own NGO’s). Over de met hulp overspoelde Donor Darling-projecten. Over het gebruiken van hulp als oorlogswapen. Over de explosie van geweld, veroorzaakt door Refugee Warriors in vluchtelingkampen. Over hoe honger wordt ingezet als wapen. Over situaties waar niet de NGO’s, maar de ontvangers van hulp de regie hebben. Over Afghaniscam: het systematisch gebrek aan controle op hulpfondsen. Over de geldende logica van ons actuele humanitaire tijdperk.

Met dit boek geeft Linda Polman een aanzet om kritische vragen niet langer uit de weg te gaan en om de discussie op gang te brengen over hoe het beter kan. Voor de niet-ingewijden voegt ze een omvangrijk hoofdstuk “Aid Speak” toe, waarmee ze met praktijkvoorbeelden het jargon van de humanitaire hulpverlening uitgebreid uitlegt. Polman sluit af met het gedicht “Het Wijnglas” van Dirk Witte, dat gaat over de Eerste Wereldoorlog. Vier regels van dit vandaag nòg actuele gedicht tekenen zo treffend de inhoud van haar boek:

“Elke dag brengt nieuwe ellende,
Elke dag brengt nieuwe rouw,
Elke dag krijgt ons vertrouwen,
In de mensen weer een knauw.”