Twee Keizers fan Ouwesyl

Zondag 17 maart 2013 

De Klaine Keizer geschilderd door Sytse Keizer

 




















Herdenken
Omdat het overmorgen twee jaar geleden is dat 'hait' overleed, hebben we als familie vanmiddag samen met 'mim' ter nagedachtenis het graf van hait in 'Froubuurt' (Onze Lieve Vrouwenparochie) bezocht. Een gure wind waait vol in onze gezichten als we even na 15.00 uur met zijn elven rond hait zijn graf staan. De meegenomen voorjaarsbloemen op het graf zijn een voorteken van de hoop en verwachting op een meer aangename voorjaarswarmte. Even later bezoeken we hier ook nog de graven van mijn grootouders en van mijn overgrootouders, die hier ook hun laatste rustplaats kregen.

Dorpsgezichten en portretten
Vanuit Froubuurt rijden we naar 'Ouwesyl' (Oude Bildtzijl), de geboorteplaats van mim. In de Julianakerk naast het bezoekerscentrum Aerden Plaats is momenteel een tentoonstelling te zien van schilderijen van Sytse Keizer, de Bildtse streekhistoricus die in Ouwesyl woont. Van zijn vriendin Monique Wijffels kreeg Sytse geruime tijd geleden een schildercursus aangeboden, waarna Sytse aan het schilderen ging. Behalve dorpsgezichten begon Keizer ook portretten te schilderen. Portretten van markante Ouwesylsters, die veel Bildtkers in het algemeen en menig Ouwesyster in het bijzonder zich als de dag van gisteren herinneren.

Dorpsgezichten
Het is gezellig druk bij de schilderijenexpositie in de kerkzaal van de Julianakerk (1806). Ook Sytse & Monique zijn aanwezig om de gasten welkom te heten en te woord te staan. Sytse loopt met een schrift rond, om als rechtgeaarde streekhistoricus alle verhalen direct daarin op te tekenen, die vanmiddag door het bezoekerspubliek over de geportretteerde Ouwesylsters en over het dorp worden verteld.
Tot onze verrassing hangt hier ook een portret van de voormalige Ouwesyster postbode Anne Winkel, indertijd met een tante (Gaats) van mem getrouwd in haar tweede huwelijk. Maar ook portretten van bijvoorbeeld de bode Wiebe Tool, van Eeltsy en van de Pyp-kioskhouder en toneelschrijver Thys Polstra (1905-1993) ontbreken hier niet.
Deze expositie van Gerrit Keizer kreeg als titel 'Dorpsgezichten', naar de gezichten van de dorpsbewoners en van hun dorp.

Keizer schildert Keizer
En natuurlijk hangen hier ook enkele portretten van 'de Klaine Keizer', de wereldberoemde 96 centimeter lange Ouwesylster, die leefde van 1874 tot 1946. Deze Gerrit Keizer werd vanaf zijn zesde verjaardag (1880) op kermissen tentoongesteld als was het een zeldzaam natuurwonder. Op zijn veertiende (1888) werd 'Klaine Keizer' (want zo noemden de Bildtkers hem vroeger) door een impresario meegelokt naar Amerika, vanwaar hij door zijn moeder weer terug werd gehaald naar Fryslân, nadat hij zijn moeder schreef dat hij wegkwijnt in een museum in New York.
Eén van de portretten die Sytse Keizer van de Klaine Keizer schilderde, is gebaseerd op een foto, die in Gerrit Keizers 65e levensjaar werd gemaakt tijdens een wandeling in Loosduinen. Dit schilderij hangt in de Julianakerk boven de preekstoel.

Feest en afscheid

Dinsdag 2 oktober 2012 

Afgestudeerde masters in afwachting van de diplomering

UMCG
Halverwege de middag rijden we naar Groningen. Een bijzondere dag is het vandaag, want we gaan de diplomering van Gaby vieren, en daarna ook voor een lange periode afscheid nemen van Gaby & Jan Wijbe, aangezien zij aansluitend voor enkele maanden op reis gaan naar en door enkele landen in Midden-Amerika. Als alle gasten in Groningen zijn gearriveerd, wandelen we gezamenlijk naar het Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG), waar vanmiddag de diplomauitreiking zal plaatsvinden in de Ronde Zaal van het UMCG.

RUG
Gaby heeft afgelopen zomer haar masteropleiding Bewegingswetenschappen aan de Rijksuniversiteit Groningen (RUG) met succes afgesloten en zal vanmiddag met haar welverdiende Master degree de certificaatuitreikingsbijeenkomst verlaten.
Om 16.00 uur zit de Ronde Zaal vol met de zes arbituriënten en hun docenten en familie en vrienden. Na de verwelkoming wordt door een vertegenwoordiging van de opleidingsexamencommissie een overzicht gegeven van het programma dat we vanmiddag zullen volgen.

Bewegingswetenschappen
Zesmaal doorlopen we hetzelfde protocol. Eerst vertelt de afgestudeerde student over de inhoud van zijn of haar afstudeeronderzoek en wat hij of zij daar in het algemeen en specifiek van heeft geleerd. Daarna volgt een toespraak van de docent-begeleider die deze student tijdens zijn of haar afstudeerproject heeft begeleid. De docenten gaan daarbij bijvoorbeeld nader in op de setting waarin het onderzoek heeft plaatsgevonden en op de rol die deze afstuderende onderzoeker in het kader van dit onderzoeksproject heeft vervuld. Daarbij wordt ook uitgelegd wat de speciale verdienste van deze onderzoeker is geweest voor de waarde van het onderzoek, veelal ook ziend op het aandeel dat deze student leverde in de resultaten van het totaal van het gehele onderzoeksprogramma, waarvan dit afstudeeronderzoek deel uit maakt.

Master of Science
De studenten spreken hun dank uit voor met name de begeleiding van de opleidingsdocenten en de docenten gaan in hun toespraak nog iets verder dan hun uitleg over het afstudeeronderzoek, door ook nog enkele rake typeringen en welgemeende adviezen te geven die meer persoonlijk van aard zijn en die de nadruk leggen op het ontwikkelingsproces dat deze afgestudeerden na vandaag nog door zouden kunnen lopen.
Na deze twee toespraken ondertekent de afgestudeerde zijn of haar diploma en dan worden aansluitend door de docenten namens de universiteit en de opleiding nog enige geschenken aangeboden. Zo passeren alle zes alumni op gepaste wijze de revue. Nederland is weer zes Masters of Science in de Bewegingswetenschappen rijker.

Afscheid
Na ruim anderhalf uur verlaten zes nieuwe masters de Ronde Zaal; allen een veelbelovende loopbaan tegemoet. Het alumni-palet is breed, want de één heeft al werk en/of een vervolgstudie en enkele anderen gaan eerst nog een verre reis maken naar bv. Cambodja of naar Centraal-Amerika, alvorens van start zal worden gegaan met de nog onbekende loopbaan, die over bijvoorbeeld 30 jaar veel elementen en verrassingen zal bevatten, waar wij vandaag tijdens deze diplomering nog geen inzicht in hebben.
Maar vandaag is eerst nog een dag van feest en afscheid. Afscheid van je opleiding, afscheid van je docenten, afscheid van je studietijd, afscheid van je medestudenten en voor enkelen ook tijdelijk afscheid van naaste familie, vrienden en kennissen, omdat nu eerst een reis door de wereld - als overgangsrite van studie naar werk en op grote afstand van die vertrouwde thuissituatie - zal worden gemaakt.

Mexicaans nazomeren in Groningen

Zaterdag 1 september 2012

Cantina Mexicana

Gezinsavond
Na een familiebezoek en een korfbalwedstrijd in Drachten rijd ik met Durkje en Pieter naar de stad Groningen. Met zijn zevenen komen we vanavond bijeen in Cantina Mexicana aan de Vismarkt te Groningen. Daar vieren we onze inmiddels jaarlijkse dineravond, waarin we als gezin terugblikken op de afgelopen zomervakantieweken en we vooruitblikken op het nieuwe seizoen van studeren & werken.

Het leven vieren
Er is genoeg te vieren, na bijvoorbeeld de verjaardag van Durkje en het afstuderen van Pieter en Gaby.
Er is genoeg te vertellen, over de zomervakanties, over bijvoorbeeld het vrijwilligerswerk van Baukje in Zuid-Afrika, over de reis van Baukje & Rauke door Zuid-Afrika en over de caminobelevenissen van Durkje & mij in Spanje.
Er is genoeg vooruit te blikken: op de komende familiedag in Vierhouten en op de lange reis die Jan Wijbe & Gaby binnenkort gaan maken naar en door Midden-Amerika.

Nazomeren
De ontmoeting en de zomerverhalen staan natuurlijk centraal, maar de Mexicaanse gerechten die we krijgen voorgeschoteld, dragen er ook toe bij dat we een gezellige avond Mexicaans nazomeren in Groningen. We zijn gezegende mensen, die dankbaar achteromkijken naar het vele en het goede, en die hoopvol vooruitkijken naar wat de toekomst ons zal brengen.

De hearen fan Fryslân

Moandei 31 augustus 2009

It boek "De hearen fan Fryslân" - skrean troch Arjen Terpstra (jawis, de soan fan de ferneamde Fryske skriuwer Piter Terpstra) is in machtig epos, dat basearre is op wiere barrens yn'e striid fan in man en syn folk. Dizze roman spilet earst yn'e súdwesthoeke fan Fryslân, yn Tsjerkgaast, in lyts boereplakje tusken de Sleattemer Mar en de Grutte Brekken. It ferhaal giet al gau oer nei Amearika en giet dernei hinne en wer fan it iene nei it oare lân. It ferhaal is it machtig debút fan Arjen Terpstra. De tragyk en de humor benimt jo as lêzer no en dan de siken en it is wier mei in daverjende gong skrean, dat it nimt jo mei en foardat jo it witte, binne jo troch it meinimmende ferhaal hinne. It is mar goed dat dizze skriuwer him ris wier ta it skriuwen fan in roman set hat, want as seeman, sjoernalist, cameraman, ûndernimmer en romantikus allinnich kaam it der yn it ferline net fan om tusken alle oare skriuwwurk troch in boek te skriuwen.

It ferhaal beskriuwt de lotgefallen fan'e twillingbroers Tsjalling & Tseard. Hja binnen twa boeresoannen, dy't yn'e tritiger jierren fan'e 20e ieu nei de Feriene Steaten wolle, sille en gean om harren omke Hotse fan'e ûndergong te rêden. Mar it is yn dit ferhaal al lykas yn it wiere libben: ek de emigranten út dit boek fiele harren immen ferskuord troch tsjinstridige gefoelens. Der wiene en der binne mar inkelen, dy't yn in frjemd lân it wiere lok fyne. En it wurd jo ek as lêzer fan dit ferhaal dúdlik dat jo as emigrant it Fryske lân nea ferjitte kinne en dat jo foar jo eigen en foar in oar syn emoasje nea flechtsje kinne, om't jo immen josels, jo holle en jo eigen tinken en gefoel meinimme.

Arjen Terpstra woe gewoan in moai ferhaal skriuwe. Dit ferhaal is in knappe mingfoarm wurden fan feit en fiksje. Sa komme jo ek ta nijsgjirrige titels fan haadstikken lykas: 1929, Speknekke, Monica (mar ek Antsje mei der wêze), I'll ask the manager (wa keapet no sa in auto?), Hearen, The (red) rose of Mudtown, Kreakjend bloed en Wite hynders. Mar mear jow ik no net frij, want jo moatte it boek mar sjen te krijen om it gau te lêzen. It ferhaal bliuwt jo dan noch wol lang by, tinkt my.